ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΑΥΞΕΝΤΙΟΥ Ο ΑΕΤΟΣ ΤΟΥ ΜΑΧΑΙΡΑ Η΄.

Μαρία Χατζηνικολάου

φιλόλογος

(Σχέδιο: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)

Σεμνός και απλός, φλογερός και ιδεολόγος, αλτρουιστής και αυτοπειθαρχημένος, με δυνατή προσωπικότητα, συνδύαζε σπάνιες αρετές, τη στρατιωτική ικανότητα με το ήθος, την πολεμική τέχνη με την ποιότητα του ανθρώπου. Ήταν μεγάλος και ξεχωριστός ο Αυξεντίου. Γι’ αυτό και οι εχθροί της Κύπρου τον κυνήγησαν με λύσσα και τον επικήρυξαν πανάκριβα. Κι’ όταν ο Εφιάλτης φάνηκε στο τέλος κι έφερε του Μήδους στις δικές του Θερμοπύλες, δεν πρόδωσε την πατρίδα που τον έθρεψε και τους γονιούς που τον γέννησαν. Ανάστησε τους προγόνους που θαύμαζε και υμνήθηκε από τη μούσα με εγκώμια και ελεγεία και μπαλάντες. Τραγουδήθηκε από την ποίηση με στίχους λυρικούς και επικούς κι οι λογοτέχνες τον έκαμαν ήρωα των διηγημάτων τους, για να τον μελετούν τα παιδιά μας, να μάθουν και να καταλάβουν πώς οι δούλοι γίνονται ελεύθεροι και να γίνουν μύστες μαζί του.

Ξένοι ανταποκριτές που είχαν καταφθάσει στη σπηλιά, για να παρακολουθήσουν τη μάχη, έβλεπαν με δέος τις μεγάλες αξίες της ζωής να ενσαρκώνονται με μια γοητεία μοναδική στον όμορφο αγώνα ενός Έλληνα λεβέντη, που μαχόταν μόνος του κάτω από τη γη, δίνοντας ράπισμα ήθους και ανδρείας σ’ ένα πάνοπλο εχθρό και να του πετάει κατάμουτρα ηττημένο το θάνατο.

(συνεχίζεται)

ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΕΡΑΝ ΤΟΥ ΤΑΦΟΥ ΖΩΗΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΝΕΚΡΩΣΙΜΗ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ Η΄.

του Άριστου Θουκυδίδη

Χημικού, M.Th.

(Σχέδιο: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)

   Η κατάσταση των ψυχών, μετά την έξοδό τους, μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία του Χριστού, οπότε και θα ενωθούν με τα αναστημένα σώματα, λέγεται μέση κατάσταση των ψυχών. Είναι μια κατάσταση αναμονής, όπου οι ψυχές των δικαίων, βιώνουν-προγεύονται μια κατάσταση πνευματικής αγαλλίασης, μακαριότητας και ανάπαυσης, ενώ οι ψυχές των αμετανόητων αμαρτωλών, βιώνουν μια κατάσταση ζωής μακριά από τις φωτιστικές ενέργειες του Θεού.

   Η υπόσταση του κάθε ανθρώπου ως ξεχωριστό πρόσωπο, δεν διασπάται με τον θάνατο, αφού το σώμα αναμένει την ανάστασή του, για να επανενωθεί με την ψυχή του, οπότε κάθε θεωρία μετενσάρκωσης και μετεμψύχωσης αναιρείται.

   Οι ψυχές μετά θάνατον είναι σε αυτοσυνειδησία και εγρήγορση, γνωρίζουν πού βρίσκονται, επικοινωνούν μεταξύ τους και έχουν πλήρη συνείδηση του εαυτού τους, του περιβάλλοντός τους και του τι συμβαίνει στον κόσμο, χωρίς να έχουν την αίσθηση του χρόνου, όπως την έχουμε εμείς οι ζώντες.

   Στους δίκαιους περισσότερο, επειδή έχουν το πλεονέκτημα της μέθεξης και κοινωνίας με τον Θεό, αυξάνονται οι γνωστικές τους ικανότητες, γνωρίζοντας έτσι, όσα συμβαίνουν στον παρόντα κόσμο, όπως και τα αιτήματα που υποβάλλουν τα ζωντανά μέλη της Εκκλησίας, χωρίς οι ψυχές τους να λυπούνται και να στενοχωρούνται για όσα θλιβερά συμβαίνουν.

    Οι ψυχές των εμβρύων και νηπίων που πεθαίνουν αβάπτιστα, έχουν την κοινωνία του Θεού, γιατί οι ψυχές τους δεν έχουν διαπράξει αμαρτίες  και έτσι δεν χρειάζεται να καθαρθούν και να θεραπευθούν και, κατά συνέπεια, δεν θα αντιμετωπίσουν τη δικαιοσύνη του Θεού, αφού δεν έχουν πράξει κάτι καλό ή κακό.

(συνεχίζεται)

ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΑΥΞΕΝΤΙΟΥ Ο ΑΕΤΟΣ ΤΟΥ ΜΑΧΑΙΡΑ Ζ΄.

Μαρία Χατζηνικολάου

φιλόλογος

(Σχέδιο: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)

Η μαρτυρική θυσία του Γρηγόρη Αυξεντίου, εφέδρου αξιωματικού και υπαρχηγού της ΕΟΚΑ, ερμήνευσε ξανά στα πέρατα του κόσμου την ποιότητα της ελληνικής αρετής και το ήθος της ελληνικής ανδρείας. Γενιές Ελλήνων προγόνων λειτούργησαν μέσα του, που φτάνουν ως τα βάθη των αιώνων, ως τον Καρδιανό από τη Θράκη, που έπεσε μαχόμενος στους κοινούς αγώνες των Ελλήνων εναντίον των Περσών, εκεί στην κατεχόμενη κωμόπολη της Λύσης. Όλος ο ελληνικός πολιτισμός, με τις αρχές και τις αρετές του, συμπυκνώθηκε μέσα στη ζωή και στο θάνατο του μεγαλώνυμου ήρωα της πατριωτικής Λύσης, του Ζήδρου της Κύπρου, που δρασκέλισε τον Πενταδάκτυλο, το Τρόοδος, τις πόλεις και τα χωριά της Μεσαορίας, κρύφτηκε σε χαράδρες και Μοναστήρια, οργάνωσε ομάδες, έστησε ενέδρες κι έδωσε μάχες νηστικός και καταλασπωμένος, άστεγος και διψασμένος, με βοηθό το Χριστό και την Παναγιά.

(συνεχίζεται)

ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΕΡΑΝ ΤΟΥ ΤΑΦΟΥ ΖΩΗΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΝΕΚΡΩΣΙΜΗ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ Ζ΄.

του Άριστου Θουκυδίδη

Χημικού, M.Th.

(Σχέδιο: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)

   7.  Με τον θάνατο επέρχεται η καταστροφή της μίξης και της κράσης των στοιχείων που αποτελούν τον σωματικό άνθρωπο και η μεν ψυχή επιστρέφει εκεί απ’ όπου έλαβε το είναι, το δε σώμα διαλύεται στα φυσικά στοιχεία από τα οποία πλάστηκε, αλλά δεν αφανίζεται και δεν μεταβαίνει στην ανυπαρξία. Με την ταφή του σώματος, τελείται το μυστήριο της απαλλαγής του από τη φθορά και τον θάνατο, οπότε αναμορφοποιείται και ανακοσμείται, για να αναστηθεί άφθαρτο και αθάνατο.

   8. Στην επιθανάτια αγωνία, οι ψυχορραγούντες οπτασιάζονται και οι μεν δίκαιοι μπορεί να έχουν οπτασίες Αγίων ανθρώπων ή αγγέλων, ενώ οι αμετανόητοι αμαρτωλοί μπορεί να έχουν οπτασίες δαιμόνων.

   Με την έξοδο της ψυχής από το σώμα, ακολουθεί ο τελωνισμός της ψυχής, δηλαδή η διαδικασία, όπου οι δαίμονες διεκδικούν με λύσσα την ψυχή του κεκοιμημένου, επικαλούμενοι τις αμαρτίες του. Για τις μετανοημένες ψυχές επεμβαίνουν οι άγγελοι και τις διαφυλάσσουν από την εξουσία των δαιμόνων. Τελώνια, αποκαλούνται και τα ψυχικά πάθη, που, επειδή δεν μπορούν να εκδηλωθούν λόγω της απουσίας του σώματος, συνθλίβουν και πνίγουν τη ψυχή.

(συνεχίζεται)

ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΑΥΞΕΝΤΙΟΥ Ο ΑΕΤΟΣ ΤΟΥ ΜΑΧΑΙΡΑ ΣΤ΄.

Μαρία Χατζηνικολάου

φιλόλογος

(Σχέδιο: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)

Με λακωνικό τρόπο, ο Τύπος της εποχής κατέγραψε το πιο κάτω ανακοινωθέν:

«Ο Γρηγόρης Αυξεντίου εφονεύθη, αφού επολέμησε ηρωικώς επί 10 ολόκληρες ώρες, μόνος αυτός εναντίον ισχυρών βρετανικών δυνάμεων, σε μια σπηλιά πλησίον της Μονής Μαχαιρά. Η μάχη διεξήχθη υπό τις ακόλουθες συνθήκες. Οι Άγγλοι είχαν την πληροφορία ότι στη Μονή Μαχαιρά εκρύπτετο ο καταζητούμενος Αυξεντίου, ο οποίος είχε επικηρυχθεί αντί 5,000 λιρών. Τις απογευματινές ώρες του Σαββάτου απόσπασμα του βρετανικού στρατού, από 60 άνδρες, εκινήθη προς τη Μονή. Την επόμενη ημέρα 2,000 άνδρες της 3ης Ταξιαρχίας πεζικού στην Κύπρο, με δύο ελικόπτερα εκύκλωσαν τη Μονή και ανακάλυψαν μια σπηλιά μέσα σε θάμνους. Λέγεται ότι ο αγωγιάτης της Μονής τους έδωσε την πληροφορία. Ο ανθυπολοχαγός Μίτλεττον εκάλεσε τον Αυξεντίου να παραδοθεί και πήρε την απάντηση: Μολών λαβέ. Οι 4 άνδρες της σπηλιάς, με διαταγή του Αυξεντίου, παραδόθηκαν. Τότε Βρετανοί στρατιώτες όρμησαν εναντίον της σπηλιάς και τους υπεδέχθη καταιγισμός πυρών. Ένας απ’ αυτούς έπεσε νεκρός. Η μάχη συνεχίσθηκε επί 10 ώρες μεταξύ του Αυξεντίου και των 2,000 Άγγλων στρατιωτών. Ένας εκ των αγωνιστών, ο Αυγουστής Ευσταθίου, επανήλθε στη σπηλιά κατά διαταγή των Άγγλων, για να πει στον Αυξεντίου να παραδοθεί. Τέλος, οι Άγγλοι απελπισμένοι, έριξαν βενζίνη και εμπρηστικές βόμβες και το κρησφύγετο πήρε φωτιά. Ο Αυγουστής πετάχτηκε έξω. Ο ηρωικός μαχητής κάηκε σαν λαμπάδα κι η μάχη τελείωσε στις 2 η ώρα μ.μ.»

(συνεχίζεται)

ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΕΡΑΝ ΤΟΥ ΤΑΦΟΥ ΖΩΗΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΝΕΚΡΩΣΙΜΗ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΣΤ΄.

του Άριστου Θουκυδίδη

Χημικού, M.Th.

(Σχέδιο: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)

   6. Η έξωση του ανθρώπου από τον Παράδεισο και η εισόρμηση του θανάτου στο ανθρώπινο γένος μετατρέπονται τελικά από την φιλανθρωπία του Θεού ως ευεργεσία, γιατί έτσι διακόπηκε η συνέχιση της αμαρτίας και η αθανασία του κακού και ματαιώθησαν τα σχέδια του διαβόλου, να εισάξει το κακό στον Παράδεισο, για να γίνει αθάνατο. Δια του θανάτου, θανατώνεται ο θάνατος του ανθρώπου.

   Οι συνέπειες της πτώσης του ανθρώπου ήταν τραγικές για το ανθρώπινο γένος, αφού έχασε τη δυνατότητα του «καθ’ ὁμοίωσιν», και αμαύρωσε το «κατ’ εἰκόνα». Κληρονόμησε την ασθένεια της αμαρτίας και συμπαρέσυρε και όλη την κτίση στη φθορά και τον θάνατο.

   Η Ενανθρώπηση του Χριστού, ο Σταυρικός θάνατος, η ταφή, η κάθοδός του στον Άδη και η ένδοξη Ανάστασή του, κατάργησαν το αφύσικο και παρένθετο γεγονός του θανάτου και άνοιξαν την κεκλεισμένη πύλη του Παραδείσου, δίνοντας τη δυνατότητα στον άνθρωπο, να επανέλθει στην προ της πτώσης κατάσταση, αφού θεράπευσε το «κατ’ εἰκόνα» και ενισχύθηκε η δυνατότητα να φθάσει στο «καθ’ ὁμοίωσιν».

(συνεχίζεται)

ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΑΥΞΕΝΤΙΟΥ Ο ΑΕΤΟΣ ΤΟΥ ΜΑΧΑΙΡΑ Ε΄.

Μαρία Χατζηνικολάου

φιλόλογος

(Σχέδιο: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)

Αυτά τα λόγια εφάρμοσε στην πράξη των μαχητών της Κύπρου ο πρόμαχος, των ηρώων ο πρωτόκλητος, των παλικαριών ο πρωτοπόρος, που πετούσε στις κορυφογραμμές του ήθους, πάνω από την καθημερινότητα λεβέντης και περήφανος.

Κυριακή, 3 του Μάρτη 1957, ξημερώματα. Οι καμπάνες της Μονής της Παναγίας του Μαχαιρά  δεν κτύπησαν. Μόνο η  θύελλα μανιασμένη ανεμόδερνε τη φύση και προμήνυε το ανοσιούργημα της προδοσίας. Το κρησφύγετο, καλά καμουφλαρισμένο μέσα στον άνεμο και στη βροχή, δύσκολο ήταν να εντοπιστεί.

(συνεχίζεται)