Ἡ Μία ΕΚΚΛΗΣΙΑ Εἶναι δυνατὸν ὁ «παπισμὸς» νὰ εἶναι Ἐκκλησία; Ι΄.

ὑπὸ τοῦ Πατρὸς καὶ Καθηγουμένου

τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου

Ἀρχιμανδρίτου Ἀθανασίου

Μὲ τὴν ἑωσφορικὴν ἔπαρσι τοῦ παποκαισαρικοῦ “ἀλαθήτου” καὶ “πρωτείου” ὁ πάπας Γρηγόριος Θ΄ τὸ 1231 συνέστησε τὴν ἀπαισίου μνήμης «Ἱερὰν Ἐξέτασι», ἡ ὁποία, βαθμιαίως, “ἐπευλόγησε” τὴν χρῆσι φρικιαστικοτάτων βασανιστικῶν μεθόδων γιὰ ἀπόσπασι «ὁμολογιῶν», συνήθως ἀπὸ ἐντελῶς ἀθῴους καὶ ἀνυποψιάστους ἀνθρώπους, ποὺ ὡδηγοῦντο τελικῶς εἰς τὸν φρικτότατον διὰ τῆς πυρᾶς θάνατο, σὰν τάχα “αἱρετικοί”!

***

(συνεχίζεται)

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».

Κυριακὴ τοῦ Τυφλοῦ Γ΄.

Χριστόδουλου Βασιλειάδη

(Πίνακας: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)

          Οἱ βουλὲς καὶ οἱ κρίσεις τοῦ Θεοῦ εἶναι ἀνεξιχνίαστες καὶ ἀκατάληπτες. Ὁ Κύριος ἐπενεργεῖ τὴ θαυματουργικὴ θεραπεία τοῦ τυφλοῦ, γνωρίζοντας ὅτι μαζὶ μὲ τὰ μάτια του σώματος πρόκειται νὰ ἀνοίξουν καὶ τὰ μάτια τῆς ψυχῆς τοῦ τυφλοῦ. Καὶ πράγματι! Αὐτός, ἀφοῦ πῆγε καὶ νίφθηκε, γύρισε πίσω, βλέποντας, ὄχι μόνο τὸ ὁρατὸ φῶς, ἀλλὰ καὶ τὸ φῶς τοῦ Χριστοῦ.

Ἡ Μία ΕΚΚΛΗΣΙΑ Εἶναι δυνατὸν ὁ «παπισμὸς» νὰ εἶναι Ἐκκλησία; Θ΄.

ὑπὸ τοῦ Πατρὸς καὶ Καθηγουμένου

τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου

Ἀρχιμανδρίτου Ἀθανασίου

Τὸ ἐφιαλτικώτατο σύνολο κακουργημάτων τῆς παγκοσμίου Ἱστορίας, ποὺ ἀκούει εἰς τὸ ὄνομα «Ἱερὰ Ἐξέτασις», δὲν τὸ διέπραξαν μεμονωμένα ἄτομα, ἢ ὁμάδες ἢ κράτη ἢ ἔστω λεγόμενες “τοπικὲς ἐκκλησίες”, ἀλλὰ οὐσιαστικῶς τὸ διέπραξε αὐτὸς οὖτος ΟΛΟΚΛΗΡΟΣ ὁ καὶ αὐτοπροσδιοριζόμενος καὶ αὐτοκαλούμενος “ἀλάθητος” Παπικὸς Θρόνος! 

***

(συνεχίζεται)

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».

Κυριακὴ τοῦ Τυφλοῦ B΄.

Χριστόδουλου Βασιλειάδη

(Πίνακας: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)

          Τότε ὁ Κύριος προχωρᾷ πρὸς αὐτόν, φτύνει χάμω καὶ φτειάχνει πηλό. Κατόπιν ἀλείφει μὲ τὸν πηλὸ τὰ μάτια του τυφλοῦ, λέγοντάς του νὰ πάῃ στὴν κολυμβήθρα τοῦ Σιλωὰμ νὰ νιφθῇ. Καί, ἀφοῦ πηγαίνῃ καὶ νίβεται, γίνεται ὑγιής.

(συνεχίζεται)

Ἡ Μία ΕΚΚΛΗΣΙΑ Εἶναι δυνατὸν ὁ «παπισμὸς» νὰ εἶναι Ἐκκλησία; Η΄.

ὑπὸ τοῦ Πατρὸς καὶ Καθηγουμένου

τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου

Ἀρχιμανδρίτου Ἀθανασίου

Ἂς ἀναφέρουμε ἐλάχιστα ἐνδεικτικὰ παραδείγματα ἐκ τῶν ὄντως ἀναριθμήτων:

Τὰ φρικτὰ ἐγκλήματα τῶν λεγομένων Σταυροφοριῶν ἀπὸ τὸ 1095 μέχρι τὸ 1270, μὲ πρόσχημα τὴν ἀπελευθέρωσι (δῆθεν) τῶν «Ἁγίων Τόπων», δὲν τὰ διέπραξαν μεμονωμένες τοπικὲς «ἐκκλησίες» ἢ «ὁμάδες τοῦ παπισμοῦ», ἀλλὰ τὰ ὀργάνωσε αὐτὸς οὗτος ὁ ἴδιος, ὁ καθ’ ἑαυτὸν τάχα καὶ «ἀλάθητος» παπικὸς θρόνος, δηλαδὴ σύσσωμος ἡ λεγομένη «παπικὴ ἐκκλησία» σὲ ἀγαστὴ συνεργασία μὲ ποικίλους κατὰ καιροὺς δυτικοὺς ἀπνευμάτιστους κοσμικοὺς ἡγεμόνας! Δηλαδὴ ἀποκαλύπτεται, γυμνῇ τῇ κεφαλῇ, ἡ φρικιαστικὴ αἵρεσι τοῦ παποκαισαρισμοῦ εἰς ὅλον της τὸ “μεγαλεῖο”!

***

(συνεχίζεται)

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».

Κυριακὴ τοῦ Τυφλοῦ Α΄.

Χριστόδουλου Βασιλειάδη

(Πίνακας: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)

          Κατὰ τὴν ἕκτη Κυριακὴ ἀπὸ τὸ Πάσχα γιορτάζουμε τὸ θαῦμα, ποὺ ἔκανε ὁ Κύριος στὸν ἐκ γενετῆς τυφλό: Κάποια μέρα ὁ Κύριος περνοῦσε ἀπὸ τὸν κεντρικὸ δρόμο τῶν Ἱεροσολύμων μαζὶ μὲ τοὺς μαθητές Του καὶ συνάντησε ἕνα ἄνθρωπο, ὁ ὁποῖος ἦταν τυφλὸς ἀπὸ γεννήσεώς του. Τότε οἱ μαθητές τοῦ Κυρίου ἐρωτοῦν τὸν ᾿Ιησοῦ: «Διδάσκαλε, ποιὸς ἁμάρτησε, γιὰ νὰ γεννηθῇ ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς τυφλός; Μήπως ἁμάρτησε ὁ ἴδιος, ἐνῷ βρισκόταν ἀκόμα στὴν κοιλιὰ τῆς μητέρας του ἢ οἱ γονεῖς του, καὶ γιὰ τὶς ἁμαρτίες τους τιμωρεῖται αὐτός;» Τότε ὁ Κύριος, ὡς παντογνώστης Θεός, ἀπαντᾷ: «Οὔτε αὐτὸς ἁμάρτησε, οὔτε οἱ γονεῖς του. Γεννήθηκε τυφλός, γιὰ νὰ φανοῦν μὲ τὴ θαυματουργικὴ θεραπεία του τὰ ἔργα τοῦ Θεοῦ.

(συνεχίζεται)

Ἡ Μία ΕΚΚΛΗΣΙΑ Εἶναι δυνατὸν ὁ «παπισμὸς» νὰ εἶναι Ἐκκλησία; Z΄.

ὑπὸ τοῦ Πατρὸς καὶ Καθηγουμένου

τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου

Ἀρχιμανδρίτου Ἀθανασίου

Πῶς λοιπὸν μπορεῖ νὰ ἰσχυρίζεται αὐτὴ ἡ “παπικὴ ὀργάνωσι” ὅτι τάχα εἶναι ἡ ἴδια «Ἐκκλησία»;

Πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ ἐκλαμβάνεται σὰν Ἐκκλησία, ὅταν ἡ ἴδια, αὐτούσια, αὐτὴ καθ’ ἑαυτήν, (καὶ ὄχι ἁπλῶς μεμονωμένα ἄτομα ἢ ὁμάδες ἀτόμων ἢ τοπικὲς “ἐκκλησίες”, ποὺ ὑπάγονται σ’ αὐτήν), ἀλλὰ ὁλόκληρη αὐτή, συμφωνοῦσα καθολοκληρίαν, προεξάρχοντος τοῦ “θεοποιημένου” ἀρχηγοῦ της, τοῦ Πάπα, ἐξετέλεσε φρικιαστικώτατα ἐγκλήματα μέσα εἰς τὴν Ἱστορίαν;;;

***

(συνεχίζεται)

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».

Κυριακὴ τῆς Σαμαρείτιδος E΄.

Χριστόδουλου Βασιλειάδη

(Πίνακας: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)

          Ἡ πρῴην πόρνη γίνεται, ὄχι μόνο μάρτυς καὶ ἁγία, ἀλλὰ καὶ ἰσαπόστολος. Ἂς προσευχώμαστε, καὶ πρὸ πάντων νὰ μὴν ὑπερηφανευώμαστε γιατὶ ἡ περηφάνεια διώχνει μακριὰ τὴ Χάρη τοῦ Θεοῦ. Καὶ τότε θὰ βρεθοῦμε σὲ χειρότερη μοῖρα ἀπὸ τὴν Σαμαρείτιδα. Τότε θὰ καταλάβουμε ὅτι, ἂν εἴχαμε ἢ ἔχουμε κάτι καλὸ ἢ καμμιὰ καλωσύνη ἢ ἀρετὴ ἐπάνω μας, προέρχεται ἀπὸ τὸν Κύριο καὶ Θεό μας ᾿Ιησοῦ Χριστό, στὸν ὁποῖο πρέπει κάθε δόξα καὶ τιμὴ εἰς τοὺς αἰῶνες τῶν αἰώνων.

Ἡ Μία ΕΚΚΛΗΣΙΑ Εἶναι δυνατὸν ὁ «παπισμὸς» νὰ εἶναι Ἐκκλησία; ΣΤ΄.

ὑπὸ τοῦ Πατρὸς καὶ Καθηγουμένου

τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου

Ἀρχιμανδρίτου Ἀθανασίου

Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Θεάνθρωπος Χριστὸς «παρατεινόμενος εἰς τοὺς αἰῶνας». Ὅπως διευκρινίζει καὶ ὁ ἐν ἁγίοις ἡμῶν ὅσιος μέγας Πατὴρ τῆς Ἐκκλησίας μας, Ἰουστῖνος Πόποβιτς· «Ἐπειδὴ ὅλος ὁ Χριστὸς εἶναι ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ καὶ ὅλη ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἐν Αὐτῷ, διὰ τοῦτο ἀκριβῶς Αὕτη εἶναι Ἔνδοξος, Ἁγία καὶ Ἄμωμος... Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ὅλη Αὐτός, ὁ Θεάνθρωπος Χριστὸς παρατεινόμενος εἰς ὅλους τοὺς αἰῶνας καὶ εἰς ὅλην τὴν αἰωνιότητα. Διὰ τοῦτο ἡ Ἐκκλησία δὲν ἔχει “σπῖλον ἢ ῥυτίδα ἤ τι τῶν τοιούτων”» (Ἄνθρωπος καὶ θεάνθρωπος, ἐκδόσεις «Ἀστήρ», Ζ´ ἔκδοσις, σελ. 181-182).

***

(συνεχίζεται)

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».

Κυριακὴ τῆς Σαμαρείτιδος Δ΄.

Χριστόδουλου Βασιλειάδη

(Πίνακας: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)

          Πρέπει νὰ διαχωρίζουμε καὶ νὰ ξεκαθαρίζουμε διάφορες καταστάσεις μέσα στὴ ζωή μας. Τὴν ἁμαρτία νὰ τὴν ἀποφεύγουμε, ὅπως τὴ φωτιά. Τὸν ἁμαρτωλὸ ὅμως νὰ τὸν ἀγαπᾶμε καὶ νὰ προσευχόμαστε γιὰ νὰ μετανοήσῃ. Γιατὶ δὲν ξέρουμε τί μπορεῖ νὰ παραχωρήσῃ ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ νὰ μᾶς συμβῇ.

(συνεχίζεται)

Ἡ Μία ΕΚΚΛΗΣΙΑ Εἶναι δυνατὸν ὁ «παπισμὸς» νὰ εἶναι Ἐκκλησία; Ε΄.

ὑπὸ τοῦ Πατρὸς καὶ Καθηγουμένου

τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου

Ἀρχιμανδρίτου Ἀθανασίου

Ἄνθρωποι, εἴτε μεμονωμένως, εἴτε ὁμαδικῶς, εἴτε ὡς “ὀργάνωσις” κ.ἄ., μέσα εἰς τὴν πορείαν τῆς Ἱστορίας, εἶναι δυνατὸν νὰ πλανῶνται, νὰ συμπαρασύρουν καὶ ἑτέρους εἰς τὴν ὅποιαν πλάνη τους, ἄλλοι προσωρινῶς, ἄλλοι ὅμως μονίμως καὶ ἀμετανοήτως, ἐκπίπτοντες ἀπὸ τὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας. Οὐδέποτε ὅμως ἡ Ἐκκλησία ὡς Ὅλον, ὡς ἡ Μία Ἁγία Ἀποστολικὴ καὶ Καθολικὴ Ἐκκλησία τὴν Ὁποίαν ἵδρυσεν ὁ Θεάνθρωπος Ἰησοῦς Χριστός, ἐξέπεσεν τῆς Ἀληθείας! Οὐδέποτε ἡ Μία Ἐκκλησία ἔσφαλε ἢ εἶναι ποτὲ δυνατὸν νὰ σφάλλῃ ἢ νὰ σφάλῃ ὡς “ΟΛΟΝ”, ὡς Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ!

***

(συνεχίζεται)

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».

Κυριακὴ τῆς Σαμαρείτιδος Γ΄.

Χριστόδουλου Βασιλειάδη

(Εικόνα: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)

          Καὶ πάλι βλέπουμε τὸν Κύριο νὰ ζητᾷ ἀπὸ τὴν Σαμαρείτιδα νερό. ᾿Αστεῖα πράγματα. Αὐτός, ποὺ δημιούργησε τοὺς ὠκεανούς, τὶς λίμνες, τὶς πηγὲς καὶ τὰ νέφη, ζητᾷ νερὸ ἀπὸ μία γυναῖκα. Καὶ τί γυναῖκα; Πόρνη. Οἱ εὐσεβεῖς τοῦ καιροῦ ἐκείνου οὔτε ποὺ θὰ μιλοῦσαν σὲ τέτοια γυναῖκα.

(συνεχίζεται)

Ἡ Μία ΕΚΚΛΗΣΙΑ Εἶναι δυνατὸν ὁ «παπισμὸς» νὰ εἶναι Ἐκκλησία; Δ΄.

ὑπὸ τοῦ Πατρὸς καὶ Καθηγουμένου

τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου

Ἀρχιμανδρίτου Ἀθανασίου

Μέσα εἰς τὴν Ἱστορία ἀναρίθμητο πλῆθος ἐκ τῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν, εἴτε μεμονωμένως, εἴτε ὁμαδικῶς, εἴτε ἐκ τῶν λαϊκῶν, εἴτε ἐκ τῶν ἱερωμένων κ.λπ. εἶναι πιθανόν, ὡς ἄτομα ἢ ὡς ὁμάδες νὰ ἔσφαλαν, νὰ σφάλλουν καὶ θὰ συμβαίνῃ ἐνίοτε νὰ σφάλλουν, εἴτε ἐν γνώσει, εἴτε ἐν ἀγνοίᾳ. Κάποιοι ἀπὸ αὐτοὺς ἀσφαλῶς μετανοοῦν, ἐπιστρέφουν καὶ σῴζονται. Κάποιοι ἄλλοι ὅμως ἐμμένουν στὴν πλάνη τους, ἀποστατοῦν μονίμως καὶ χάνονται.

***

(συνεχίζεται)

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».

Κυριακὴ τῆς Σαμαρείτιδος B΄.

Χριστόδουλου Βασιλειάδη

(Εικόνα: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)

          Ἡ Σαμαρείτιδα, μία πόρνη γυναίκα τοῦ καιροῦ ἐκείνου, πηγαίνει τὸ μεσημέρι μέσα στὸν καύσωνα τοῦ καλοκαιριοῦ, γιὰ νὰ ἀντλήσῃ νερό. Μᾶλλον φαίνεται παράλογο. Θὰ μποροῦσε νὰ πάῃ τὸ πρωῒ ἢ τὸ ἀπόγευμα, ποὺ ὁ ἤλιος ἔκαιγε λιγώτερο. Φαίνεται, ὑποθετικὰ ὁμιλοῦντες, ὅτι ἁμάρτανε, ἦταν πόρνη, ἀλλὰ ντρεπόταν γιὰ τὴν ἁμαρτωλὴ ζωή της, καὶ ἔτσι πήγαινε στὸ πηγάδι τὸ μεσημέρι, ὅπου κανένας δὲν θὰ τὴν ἔβλεπε.

(συνεχίζεται)

Ἡ Μία ΕΚΚΛΗΣΙΑ Εἶναι δυνατὸν ὁ «παπισμὸς» νὰ εἶναι Ἐκκλησία; Γ΄.

ὑπὸ τοῦ Πατρὸς καὶ Καθηγουμένου

τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου

Ἀρχιμανδρίτου Ἀθανασίου

Ἀφοῦ αὐτή, ἡ Μία Ἐκκλησία, εἶναι καὶ ἡ Μόνη Ἐκκλησία, δηλαδὴ ἡ Ὀρθοδοξία, ἑπομένως ἄλλη «ἐκκλησία», οὔτε ὑπάρχει, οὔτε εἶναι ποτὲ δυνατὸν νὰ ὑπάρξῃ!

Συνεπῶς: Ὁ λεγόμενος «παπισμὸς» οὔτε εἶναι Ἐκκλησία, οὔτε εἶναι δυνατὸν νὰ θεωρῆται καὶ νὰ ὀνομάζεται Ἐκκλησία. Ὅπως ἀκριβῶς δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ θεωρεῖται σὰν Ἐκκλησία, οὔτε οἱονδήποτε ἀπὸ τὰ ἀναρίθμητα προτεσταντικὰ καθιδρύματα, οὔτε οἱαδήποτε ἀπὸ τὶς μονοφυσιτικές, ἀντιχαλκηδόνιες κ.ἄ. αὐτοχαρακτηριζόμενες ὡσὰν τάχα «ἐκκλησίες»…

***

(συνεχίζεται)

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».

Κυριακὴ τῆς Σαμαρείτιδος A΄.

Χριστόδουλου Βασιλειάδη

(Εικόνα: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)

          Τὴν πέμπτη Κυριακὴ ἀπὸ τὸ Πάσχα ἡ ἁγία ᾿Εκκλησία φέρνει στὴ μνήμη μας τὸ γεγονὸς τῆς συναντήσεως τοῦ Κυρίου μὲ τὴν Σαμαρείτιδα. Ἦταν μεσημέρι καὶ ὁ ἥλιος ἔκαιγε. Ὁ Κύριος κάθεται κοντὰ στὸ πηγάδι αὐτὸ τοῦ ᾿Ιακὼβ καὶ σὲ λίγο ἔρχεται καὶ ἡ γυναῖκα ἐκείνη, ποὺ ἱστορεῖ τὸ Εὐαγγέλιο. ᾿Εκεῖ ἀρχίζει μία μεγάλη συζήτηση καί, ἀφοῦ ὁ Κύριος λέγει στὴ Σαμαρείτιδα τὰ ἀπόκρυφα τῆς ζωῆς της (ὅτι δηλαδὴ μέχρι τώρα εἶχε πέντε ἄντρες καὶ αὐτός, ποὺ τώρα εἶχε, δὲν ἦταν σύζυγός της), ἡ Σαμαρείτιδα πιστεύει στὸν ᾿Ιησοῦ Χριστό. Ἡ γυναῖκα αὐτὴ εἶναι ἡ ἁγία Φωτεινή, ἡ ἰσαπόστολος, ἡ ὁποία ἀργότερα μαρτύρησε μαζὶ μὲ τὸν ἀδελφό της καὶ τὰ παιδιά της γι’ Αὐτόν, μὲ τὸν ὁποῖο ἀξιώθηκε νὰ συνομιλήσῃ προσωπικά.

(συνεχίζεται)

Ἡ Μία ΕΚΚΛΗΣΙΑ Εἶναι δυνατὸν ὁ «παπισμὸς» νὰ εἶναι Ἐκκλησία; B΄.

ὑπὸ τοῦ Πατρὸς καὶ Καθηγουμένου

τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου

Ἀρχιμανδρίτου Ἀθανασίου

Ἐκκλησία εἶναι αὐτή, ποὺ ἵδρυσε ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστὸς καὶ εὐηγγελίσθησαν οἱ Εὐαγγελισταί, ἐξήγγειλαν οἱ Ἀπόστολοι, ἐμαρτύρησαν οἱ Μάρτυρες, ὡμολόγησαν οἱ Ὁμολογηταί. Ἐκκλησία εἶναι αὐτή, τὴν ὁποίαν ἐβίωσαν καὶ ἐκήρυξαν μὲ λόγους, μὲ ἔργα, μὲ τὴν ζωὴν καὶ μὲ τὸν θάνατό τους, ἀλλὰ καὶ μὲ κάθε ἔνθεον τρόπον, ὅλοι οἱ ἀπ’ αἰῶνος Ἅγιοι: ἱερεῖς, λαϊκοί, ἱεραπόστολοι, ὅσιοι, ἐπιφανεῖς, ἀφανεῖς, ἄνδρες, γυναῖκες, πιστοὶ κάθε ἡλικίας καὶ μορφώσεως. Αὐτὴν τὴν Ἐκκλησίαν ὑπερυμνοῦν καὶ δοξολογοῦν ἅπαντα τὰ τάγματα τῶν ἁγίων Ἀγγέλων, Ἀρχαγγέλων καὶ πασῶν τῶν Ἐπουρανίων Δυνάμεων, τῶν Ἀσωμάτων!

***

(συνεχίζεται)

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».

Κυριακὴ τοῦ Παραλυτικοῦ Δ΄.

Χριστόδουλου Βασιλειάδη

(Εικόνα: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)

          Τότε ὁ Δεσπότης Χριστὸς διατάζει.Αὐτός, ποὺ ἔχει ἐξουσία πάνω στοὺς νόμους τῆς φύσεως προστάζει. «Σήκω!» Καὶ ἡ φύση ὑπακούει καὶ οἱ νόμοι τῆς φύσεως καταργοῦνται μπροστὰ στὴν Θεϊκὴ διαταγὴ τοῦ Δεσπότου.

          Ἡ ζωὴ εἶναι γεμάτη βάσανα, ἀῤῥώστειες, πόνους. Πρέπει νὰ ὑπομένουμε καρτερικὰ ὅλα ὅσα μᾶς ἔρχονται, νὰ μὴ γογγύζουμε, ἀλλὰ νὰ λέμε, ὅπως ὁ ᾿Ιώβ:« Ἂς εἶναι τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου εὐλογημένο».

Ἡ Μία ΕΚΚΛΗΣΙΑ Εἶναι δυνατὸν ὁ «παπισμὸς» νὰ εἶναι Ἐκκλησία; Α΄.

ὑπὸ τοῦ Πατρὸς καὶ Καθηγουμένου

τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου

Ἀρχιμανδρίτου Ἀθανασίου

Στὸ πιὸ πάνω ἐρώτημα ἀπαντᾷ ὡς ἑξῆς ὁ πνευματικὸς λέων τῆς Ὀρθοδοξίας, ὁ Ἅγιος Μᾶρκος Ἐφέσου, ὁ Εὐγενικός: «(Οἱ Λατῖνοι-παπικοὶ) οὐ μόνον εἰσὶ σχισματικοί, ἀλλὰ καὶ αἱρετικοί. Ἡμεῖς δὲ οὐδὲ δι’ ἄλλό τι ἐσχίσθημεν αὐτῶν, εἰ μὴ ὅτι εἰσὶν αἱρετικοί» (Πηδάλιον, Ζάκυνθος, 18643, σ. 55, ὑποσημ.).

Ἡ Ἀληθινὴ Ἐκκλησία εἶναι Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολική. 

* * *

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».

Κυριακὴ τοῦ Παραλυτικοῦ Γ΄.

Χριστόδουλου Βασιλειάδη

(Εικόνα: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)

          Ὁ Κύριός βέβαια κάνει αὐτὴ τὴν ἐρώτηση γιὰ δύο λόγους∙ πρῶτο, γιὰ νὰ μπορέσῃ ὁ παράλυτος νὰ ἐκφράσῃ τὸν πόνο του, καὶ δεύτερο, γιὰ νὰ δοῦν καὶ οἱ ὑπόλοιποι ὅτι ὁ παράλυτος οὐδέποτε ἐγόγγυσε γιὰ τὴν ἀναπηρία του αὐτή. ᾿Απόδειξη αὐτοῦ ἡ ἀπάντηση τοῦ παραλύτου. Τί ἀποκρίνεται; «Κύριε, δὲν ἔχω κανένα δικό μου ἄνθρωπο, γιὰ νὰ μὲ βάλῃ στὴν κολυμβήθρα, ὅταν ταραχθῇ τὸ νερό».

(συνεχίζεται)

Ἀπὸ τὶς διδαχὲς τοῦ μακαριστοῦ Γέροντος Γερμανοῦ Σταυροβουνιώτη ΛΒ΄.

Περὶ Προσευχῆς

* * *

Ὁ ἀδιαλείπτως προσευχόμενος, θὰ “φύγη” κατὰ συνέπειαν καὶ ὁπωσδήποτε προσευχόμενος!

* * *

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».

Κυριακὴ τοῦ Παραλυτικοῦ B΄.

Χριστόδουλου Βασιλειάδη

(Εικόνα: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)

          Κατὰ καιροὺς ἕνας ῎Αγγελος τοῦ Κυρίου κατέβαινε σ’ αὐτὴ τὴ στέρνα καὶ τάρασσε τὸ νερό της. Καὶ ἐκεῖνος ποὺ πρῶτος θὰ ἔμπαινε μέσα γιατρευόταν ἀπὸ ὁποιαδήποτε ἀσθένεια καὶ ἂν εἶχε.

          Ὁ παράλυτος ὅμως δὲν εἶχε κανένα νὰ τὸν βάλῃ μέσα στὴν κολυμβήθρα, καὶ ἔτσι τὸν προλάβαιναν ἄλλοι. Ὁ Δεσπότης Χριστὸς ὅμως τὸν πλησιάζει καὶ ἀφοῦ τὸν κοιτάζει καλά, τὸν ἐρωτᾷ: «Θέλεις νὰ γίνῃς καλά;» Λίγο ἀστεία καὶ κάπως παράξενη ἐρώτηση. Θέλει καὶ ῥώτημα; ᾿Εγὼ εἶμαι ἐδῶ τριᾶντα ὀκτὼ ὁλόκληρα χρόνια καὶ Σὺ μὲ ῥωτᾷς ἂν θέλω νὰ γίνω καλά; Καὶ βέβαια θέλω!

(συνεχίζεται)

Ἀπὸ τὶς διδαχὲς τοῦ μακαριστοῦ Γέροντος Γερμανοῦ Σταυροβουνιώτη ΛΑ΄.

Περὶ Προσευχῆς

* * *

Οἱ μοναχοὶ ποὺ τὸν ἀναζητοῦσαν ἐπίμονα ὅλο ἐκεῖνο τὸ ἀπόγευμα, τὸν βρῆκαν τελικὰ τὴν ἄλλη μέρα σὲ νεκρικὴ καὶ προσευχητικὴ στάσι, μὲ τὰ πόδια καὶ τὰ χέρια του σταυρωμένα, ὁρατὸ κι αὐτὸ σημεῖο τῆς προσευχητικῆς του ἐργασίας, ἀκόμη καὶ κατὰ τὶς τελευταῖες ἐκεῖνες ὀδυνηρὲς στιγμὲς τοῦ ὁσιομαρτυρικοῦ του θανάτου, πού, σὰν ὠδῖνες κάποιου ἄλλου τοκετοῦ, τὸν εἰσήγαγαν στὸ “ἄλλο Φῶς”, τὴν Αἰώνια, τὴν ὄντως Ἀληθινὴ Ζωή!)

* * *

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».

Κυριακὴ τοῦ Παραλυτικοῦ Α΄.

Χριστόδουλου Βασιλειάδη

(Πίνακας: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)

          Τὴν τέταρτη Κυριακὴ ἀπὸ τὸ Πάσχα ἡ ᾿Εκκλησία μας γιορτάζει τὸ θαῦμα τῆς θεραπείας τοῦ παραλυτικοῦ ἀπὸ τὸν Κύριο.

          Ὁ παράλυτος βρισκόταν κοντὰ στὴν «κολυμβήθρα» ἢ στέρνα, ὅπως θὰ τὴν ὠνομάζαμε σήμερα, ποὺ λεγόταν Προβατική, γιατὶ ἔπλεναν τὰ ἐντόσθια τῶν ζῴων, ποὺ θυσιάζονταν. Βρισκόταν ἐκεῖ τριᾶντα ὁλόκληρα χρόνια. Μιὰ ὁλόκληρη ζωή! Γιὰ ποιὸ λόγο ὅμως;

(συνεχίζεται)

Ἀπὸ τὶς διδαχὲς τοῦ μακαριστοῦ Γέροντος Γερμανοῦ Σταυροβουνιώτη Λ΄.

Περὶ Προσευχῆς

* * *

Ὁδηγῶντας τὸ τρακτέρ, κατέπεσε σὲ ἀπότομη χαράδρα, ὅπου βρῆκε, μονάχος κι ἀβοήθητος, θάνατο μαρτυρικό.

Μὲ τὸ τέλος τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ Ἔτους ἐτελεύτησε ὁ μακαριστὸς Γέροντας, μιὰ αὐθεντικοτάτη ἐκκλησιαστικὴ Μορφή, τοῦ ὁποίου ἡ ζωὴ ἦταν οὐσιαστικὰ μία διαρκὴς Θυσία, μία ἀδιάλειπτος Λειτουργία, ἕνας συνεχὴς ἀγώνας γιὰ τὸν Οὐρανό. Μετετέθη πάραυτα Ἐκεῖ, ὅπου τελεῖται ἡ ἀδιάλειπτος Θεία Λειτουργία, στὸ Ἄνω Θυσιαστήριο. 

* * *

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».

Ἡ ὀγδόη ἡμέρα Z΄.

Χριστόδουλου Βασιλειάδη

(Πίνακας: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)

          Μόνο τότε ἀρχίζουμε νὰ προγευόμαστε τὴ ζωὴ τῆς ὀγδόης ἡμέρας καὶ νὰ συμμετέχουμε στὸ Δεῖπνο, στὸ ὁποῖο ὅλους μᾶς καλεῖ ὁ Δεσπότης Χριστός, καὶ στὴ Βασιλεία τοῦ Κυρίου τὴν ἀτελεύτητη καὶ ἀνέσπερη, τῆς ὁποίας μακάρι ὅλοι μας νὰ γίνουμε μέτοχοι.

Ἀπὸ τὶς διδαχὲς τοῦ μακαριστοῦ Γέροντος Γερμανοῦ Σταυροβουνιώτη ΚΘ΄.

Περὶ Προσευχῆς

* * *

“Ἔφυγε”, ὡς γνωστόν, ὁ ἅγιός μας Γέροντας, ἄγνωστος μεταξὺ ἀγνώστων, τὸ ἀπόγευμα τῆς 31ης Αὐγούστου, 1982, τὴν τελευταία δηλαδὴ ἡμέρα τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ ἔτους καὶ ἡμέρα ἀφιερωμένη κατ᾽ ἐξοχὴν στὴν Ὑπερευλογημένη Θεοτόκον, τὴν ὁποίαν ὑπερευλαβεῖτο ὁ μακαριστὸς Γέροντάς μας Γερμανός. Καὶ τοῦτο συνέβη ἐνῷ ἐπέστρεφε μετὰ ἀπὸ ὁλοήμερη σκληρὴ ἐργασία, στοὺς ἐλαιῶνες τῆς Μονῆς μας. 

* * *

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».

Ἡ ὀγδόη ἡμέρα ΣΤ΄.

Χριστόδουλου Βασιλειάδη

(Πίνακας: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)

   Ὁ ἄνθρωπος ἀναζητᾶ πάντοτε τὴν ἀλλαγή. Τὴ μεγαλύτερη ὅμως καὶ πιὸ κοσμογονικὴ ἀλλοίωση καὶ μεταμόρφωση ἐπραγματοποίησε ὁ Κύριος μὲ τὴν ᾿Ανάστασή Του.

          Τί πρέπει ἐμεῖς νὰ κάνωμε, οὕτως ὥστε νὰ πραγματοποιηθῇ αὐτό, ποὺ λέγει ἡ ᾿Εκκλησία μας, «δίδου ἡμῖν ἐκτυπώτερον Σοῦ μετασχεῖν ἐν τῇ ἀνεσπέρῳ ἡμέρᾳ τῆς βασιλείας Σου;» Εἶναι ἁπλῆ ἡ ἀπάντηση: Νὰ πολεμοῦμε τὸν μεγαλύτερο ἐχθρό μας ποὺ δὲν εἶναι ἄλλος, παρὰ ὁ ἑαυτός μας.

(συνεχίζεται)