Ὁ Θεὸς δοξολογεῖται μὲ ὅλη μας τὴν ψυχοσωματικὴ ὕπαρξι, ἐὰν ἀποφεύγουμε τὰ σαρκικὰ ἁμαρτήματα Β΄.

Ὑπὸ Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου, Κύπρος

Ἀφοῦ λοιπὸν καὶ τὸ σῶμα προορίζεται γιὰ τὴν αἰωνιότητα, ὅπως ἀκριβῶς καὶ τὸ πνεῦμα, γι’ αὐτὸν ἀκριβῶς τὸ λόγο περιγράφει μὲ συμπυκνωμένο μὲν τρόπο, ἀλλ’ ὅμως σαφέστατα ὁ Ἀπόστολος Παῦλος τοὺς βαθύτερους θεολογικοὺς καὶ ἐκκλησιολογικοὺς λόγους, γιὰ τοὺς ὁποίους κάθε πορνεία εἶναι, ὄχι ἁπλῶς μία ὁποιαδήποτε ἁμαρτία, ἀλλὰ στὴν πραγματικότητα μία πτῶσι, ποὺ ἔχει ἰδιαζόντως ὀντολογικὸ βάθος. Καὶ αὐτὸ τὸ βάθος, ἀφενὸς μὲν ἅπτεται ὑπερφυῶς τοῦ ὅλου ἀνθρώπου ὡς ψυχοσωματικῆς ἑνότητας, ἀφετέρου δὲ ἐπηρεάζει βαθύτατα τὴν ὕπαρξι τοῦ κάθε ἀνθρώπου, ὄχι μόνο στὴ διάρκεια τῆς παρούσας σύντομης βιολογικῆς του ὑπάρξεως, ἀλλὰ καὶ προπαντὸς πέραν τοῦ τάφου, στοὺς αἰῶνες τῶν αἰώνων!

(συνεχίζεται)

— * —

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».

Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ Η΄.

του Χριστόδουλου Βασιλειάδη

(Κάρβουνο: Χριστόδουλος Βασιλειάδης)

Ὅταν, λοιπόν, ἦλθε ὁ Ἰησοῦς βρῆκε τὸν Λάζαρο νὰ ἔχῃ τέσσερεις πλέον μέρες στὸν τάφο. Ἡ Βηθανία βρισκόταν κοντὰ στὰ Ἱεροσόλυμα, τρία περίπου χιλιόμετρα. Πολλοὶ ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους εἶχαν ἔλθει πρὸς τὶς ἀδελφές,  Μάρθα καὶ Μαρία, ποὺ τὶς ἐσυντρόφευαν κατὰ τὶς μέρες αὐτές, καὶ ἄλλοι γιὰ νὰ τὶς παρηγορήσουν γιὰ τὸν θάνατο τοῦ ἀδελφοῦ τους.

(συνεχίζεται)

Ὁ Θεὸς δοξολογεῖται μὲ ὅλη μας τὴν ψυχοσωματικὴ ὕπαρξι, ἐὰν ἀποφεύγουμε τὰ σαρκικὰ ἁμαρτήματα A΄.

Ὑπὸ Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου, Κύπρος

«Δοξάσατε δὴ τὸν Θεὸν ἐν τῷ σώματι ὑμῶν καὶ ἐν τῷ πνεύματι ὑμῶν, ἅτινά ἐστι τοῦ Θεοῦ» (Α΄ Κορ. στ΄, 20). Δηλαδή· «Δοξάζετε τὸν Θεὸ μὲ τὸ σῶμα σας καὶ τὸ πνεῦμα σας, ποὺ ἀνήκουν σ’ Ἐκεῖνον». Κάθε δυαλισμός, ποὺ ὑποτιμᾶ τὸ σῶμα σὲ σχέσι μὲ τὸ πνεῦμα, καταπολεμᾶται ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία. Καὶ τὸ χωρίο αὐτὸ τῆς Ἁγίας Γραφῆς εἶναι ἐνδεικτικό. Τόσο τὸ σῶμα, ὅσο καὶ τὸ πνεῦμα τοῦ ἀνθρώπου ἀποτελοῦν ἀμφότερα δημιουργήματα τοῦ Θεοῦ. Μὲ τὴν προσδοκόμενη ἀνάστασι τῶν νεκρῶν, ποὺ κατέστη πλέον ὀντολογικὰ δυνατὴ μὲ τὴν Ἀνάστασι τοῦ Χριστοῦ, δοξάζεται ὁ ὅλος ἄνθρωπος, ψυχῇ τε καὶ σώματι!

(συνεχίζεται)

— * —

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».

Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ Z΄.

του Χριστόδουλου Βασιλειάδη

(Κάρβουνο: Χριστόδουλος Βασιλειάδης)

Τότε λοιπὸν ὁ Κύριος λέγει καθαρὰ πρὸς τοὺς μαθητές Του: «Ὁ Λάζαρος ἀπέθανε. Καὶ χαίρομαι γιὰ σᾶς, διότι αὐτὸ τὸ γεγονὸς θὰ σᾶς κάμῃ νὰ πιστέψετε περισσότερο. Χαίρομαι δὲ διότι δὲν ἤμουν ἐκεῖ κατὰ τὴ διάρκεια τῆς ἀσθένεις του Λαζάρου, γιὰ νὰ τὸν θερπεύσω, ἀλλὰ πηγαίνω τώρα ποὺ εἶναι νεκρός, γιὰ νὰ τὸν ἀναστήσω καὶ νὰ δεῖτε καὶ σεῖς ἕνα ἄλλο μεγάλο θαῦμα. Ἀλλὰ ἂς πᾶμε πρὸς αὐτόν». Τότε, λοιπόν, ὁ Θωμᾶς - ὁ ὁποῖος στὰ ἑλληνικὰ λέγεται Δίδυμος - εἶπε στοὺς συμμαθητές του: «Ἂς πᾶμε καὶ ἐμεῖς ἐκεῖ ὅπου περιμένουν οἱ ἐχθροί Του νὰ τὸν σκοτώσουν, γιὰ νὰ πεθάνουμε καὶ ἐμεῖς μαζί Του».

(συνεχίζεται)

Ὁ ἄνθρωπος δὲν ἀνήκει στὸν ἑαυτό του, ἀλλὰ στὸ Δημιουργό του! Ε΄.

Ὑπὸ Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου, Κύπρος

Γιὰ τοῦτο καὶ ὁ μέγας Ἀπόστολος Παῦλος μᾶς ἐμφυτεύει ἐμφαντικὰ μέσα στὸ «εἶναι» μας τὴν ὑπόμνησι: «Φεύγετε τὴν πορνείαν... ἠγοράσθητε γὰρ τιμῆς». Δηλαδή· Μακριὰ ἀπὸ τὴν πορνεία!... Διότι σᾶς ἐξα­γό­ρα­σε ὁ Χριστὸς ἀπὸ τὴν αἰώνια σκλαβιὰ (τῆς ὅλης ὑπάρξεώς σας, ψυχῆς καὶ σώματος) πληρώνοντας (κατὰ τρόπον ὑπερφυὴν καὶ ἄρρητον), Ἐκεῖνος (ἀντὶ ἐμεῖς), τὸ βαρύτατο τίμημα, θυσιάζοντας τὸν ἑαυτό Του ἐπάνω στὸ Σταυρό!

— * —

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».

Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ ΣΤ΄.

του Χριστόδουλου Βασιλειάδη

(Πίνακας: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)

Αὐτὰ εἶπε ὁ Κύριος στοὺς μαθητές Του καὶ ἔπειτα τοὺς λέγει: «Ὁ Λάζαρος ὁ φίλος μας ἔχει κοιμηθῇ. Ἀλλὰ ἐγὼ πηγαίνω νὰ τὸν ξυπνήσω». Οἱ μαθητές, ἐπειδὴ νόμισαν ὅτι πρόκειται γιὰ φυσικὸ ὕπνο, εἶπαν στὸν Κύριο: «Κύριε, ἐὰν ἔχῃ κοιμηθῇ, αὐτὸ εἶναι δεῖγμα ὅτι πηγαίνει καλύτερα καὶ θὰ θεραπευτῇ». Ὁ Ἰησοῦς ὅμως μιλοῦσε γιὰ τὸν θάνατο τοῦ Λαζάρου, ἐνῷ οἱ μαθητές Του γιὰ τὸν φυσικὸ ὕπνο.

(συνεχίζεται)

Ὁ ἄνθρωπος δὲν ἀνήκει στὸν ἑαυτό του, ἀλλὰ στὸ Δημιουργό του! Δ΄.

Ὑπὸ Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου, Κύπρος

Ἀφοῦ λοιπὸν ὁ Χριστὸς ἐξαγόρασε τὸν καθένα μας μὲ τίμημα ἀτίμητο, μὲ τὸ τίμιο καὶ πανάχραντο αἷμα Του, ποὺ ἔχυσε ἐπάνω στὸ Σταυρό, ἀπελευθερώνοντάς μας ἀπὸ τὰ δεσμὰ τοῦ διαβόλου, τοῦ πονηροῦ κόσμου, τῶν παθῶν καὶ τῶν ἁμαρτιῶν μας, εἶναι ἀδιανόητο γιὰ μᾶς νὰ ἀπαρνηθοῦμε καὶ νὰ προδώσουμε (χάριν τῆς ψεύτικης, ψυχοφθόρας, σωματοφθόρας καὶ ἀνθρωποφθόρας ἡδονῆς τῶν σαρκικῶν ἁμαρτιῶν) τὴν δυνατότητα τῆς ἀληθινῆς μας ἐλευθερίας, ποὺ μᾶς δώρησε ὁ Χριστός!

(συνεχίζεται)

— * —

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».

Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ E΄.

του Χριστόδουλου Βασιλειάδη

(Πίνακας: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)

Ὅταν λοιπὸν ἄκουσε ὅτι ὁ Λάζαρος ἀσθενεῖ, τότε μὲν ἔμεινε στὸν τόπο, ὅπου βρισκόταν δύο ἀκόμη μέρες. Ἔπειτα, ἀφοῦ πέρασε καὶ αὐτὸ τὸ χρονικὸ διάστημα, λέγει στοὺς μαθητές Του: «Ἂς πᾶμε πάλιν στὴν Ἰουδαία». Οἱ μαθητὲς ὅμως τοῦ εἶπαν: «Διδάσκαλε, τώρα πρὸ ὀλίγου ζητοῦσαν οἱ Ἰουδαῖοι νὰ σὲ λιθοβολήσουν καὶ ἐσὺ πηγαίνεις πάλιν ἐκεῖ;» Ὁ Κύριος ὅμως τοὺς ἀπάντησε: «Δὲν εἶναι δώδεκα οἱ ὥρες τῆς ἡμέρας; Ὅποιος περπατεῖ κατὰ τὸ διάστημα τῆς ἡμέρας, δὲν σκοντάπτει, γιατὶ βλέπει μὲ τὸ φῶς τοῦ κόσμου τούτου»[1]. Ἐὰν ὅμως κάποιος περπατεῖ κατὰ τὴν νύκτα, σκοντάπτει, διότι δὲν ὑπάρχει σὲ αὐτὸν φῶς, νὰ τὸν φωτίζῃ[2].

(συνεχίζεται)

---

[1] Ὁ Κύριος ἐννοοῦσε ὅτι ἡ ἡμέρα τῆς ζωῆς Του ἐξακολουθεῖ ἀκόμη καὶ αὐτὸς προχωρεῖ στὸ ἔργο Του μὲ βεβαιότητα καὶ ἀσφάλεια.

[2] Στὸ σκοτάδι τῆς ἄγνοις καὶ τῆς πλάνης, βαδίζουν ὅλοι ὅσοι ἐπιμένουν στὴν ἀπιστία τους, καὶ δὲν θέλουν νὰ δεχθοῦν τὸ φῶς, τὸ ὁποῖο ὁ Κύριος τοὺς προσφέρει.

Ὁ ἄνθρωπος δὲν ἀνήκει στὸν ἑαυτό του, ἀλλὰ στὸ Δημιουργό του! Γ΄.

Ὑπὸ Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου, Κύπρος

Καὶ ἐφόσον ὁ Χριστὸς παρέδωσε τὸν ἑαυτό Του στὴ φοβερὴ Σταυρικὴ θυσία, ἡ πρόκλησι γιὰ τὸν κάθε πιστὸ εἶναι ἀδιαμφισβήτητη: Εἴτε τιμοῦμε τὸν Σταυρὸ τοῦ Χριστοῦ, ἀγωνιζόμενοι στὸν ἅγιο ἀγώνα τῆς ἁγνότητας τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ σώματός μας, σύμφωνα μὲ τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ, εἴτε ἀφινόμαστε ἀμετανόητα στὸν κατήφορο τῶν σαρκικῶν ἁμαρτημάτων, περιφρονῶντας κατάφορα μὲ αὐτὸ τὸν τρόπο τὴ θυσία τοῦ Χριστοῦ γιὰ χάρη μας, προσβάλλοντας δηλαδὴ τὴ Σταυρική Του θυσία!

(συνεχίζεται)

— * —

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».

Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ Δ΄.

του Χριστόδουλου Βασιλειάδη

(Πίνακας: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)

Αὐτὸς λοιπὸν ὁ ἀδελφὸς Λάζαρος ἦταν ἀσθενής. Ἔστειλαν τότε οἱ δύο ἀδελφὲς πρὸς τὸν Ἰησοῦ ἀνθρώπους νὰ Τὸν εἰδοποιήσουν, οἱ ὁποῖοι Τοῦ εἶπαν ἐκ μέρους των: «Κύριε, ἰδοὺ αὐτός, τὸν ὁποῖο τόσο πολὺ ἀγαπᾶς, εἶναι ἀσθενής». Ὅταν ὅμως ἄκουσε αὐτὸ ὁ Ἰησοῦς, εἶπε: «Αὐτὴ ἡ ἀσθένεια δὲν εἶναι γιὰ θάνατο, ἀλλὰ γιὰ νὰ φανῇ ἡ δόξα τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ δοξασθῇ ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ μὲ τὴν ἀσθένεια αὐτή, διότι θα δοθῇ εὐκαιρία νὰ πραγματοποιηθῇ ἄλλο μεγάλο θαῦμα».

(συνεχίζεται)

Ὁ ἄνθρωπος δὲν ἀνήκει στὸν ἑαυτό του, ἀλλὰ στὸ Δημιουργό του! B΄.

Ὑπὸ Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου, Κύπρος

Καὶ τοῦτο, γιὰ νὰ μᾶς παράσχη τὴ δυνατότητα τῆς ἀναστάσεως καὶ τῶν ἰδικῶν μας σωμάτων κατὰ τὴ Δευτέρα ἔνδοξη ἔλευσί Του στὴ γῆ! Ὡς ἐκ τούτου δὲν ἔχουμε κανένα δικαίωμα νὰ βεβηλώνουμε καὶ νὰ βρωμίζουμε μὲ τὶς σαρκικές μας ἁμαρτίες αὐτό, ποὺ ἀνήκει οὐσιαστικὰ καὶ ὀντολογικὰ ὄχι σὲ μᾶς, ἀλλὰ ἀποτελεῖ πολύτιμη ἰδιοκτησία τοῦ φιλανθρώπως θυσιασθέντος θεανθρώπου Χριστοῦ!

(συνεχίζεται)

— * —

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».

Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ Γ΄.

του Χριστόδουλου Βασιλειάδη

(Πίνακας: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)

Ἡ ἀνάσταση τοῦ Λαζάρου ἔχει ὡς ἐξῆς: Ἦταν κάποιος ἀσθενής, ὀνόματι Λάζαρος, ἀπὸ τὴ Βηθανία, ἀπὸ τὸ χωριὸ τῆς Μάρθας καὶ Μαρίας τῆς ἀδελφῆς της. Ἡ δὲ Μαρία ἦταν ἐκείνη, ποὺ ἄλειψε τὸν Κύριο μὲ μύρο, λίγες μέρες πρὶν ἀπὸ τὴν σταύρωσή Του καὶ ἐσπόγγισε τὰ πόδια του μὲ τὰ μαλλιά της.

(συνεχίζεται)

Ὁ ἄνθρωπος δὲν ἀνήκει στὸν ἑαυτό του, ἀλλὰ στὸ Δημιουργό του! A΄.

Ὑπὸ Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου, Κύπρος

Συνεχίζοντας τὸ θεόπνευστό του λόγο ὁ Ἀπόστολος Παῦλος σχετικὰ μὲ τὴ θεολογικὴ διάστασι τοῦ ἀνθρωπίνου σώματος, γράφει· «Καὶ οὐκ ἐστὲ ἑαυτῶν. Ἠγοράσθητε γὰρ τιμῆς» (Α΄ Κορ. στ΄, 19-20). Δηλαδή· «Δὲν ἀνήκετε στὸν ἑαυτό σας. Σᾶς ἀγόρασε ὁ Θεός, πληρώνοντας τὸ τίμημα»! Τὰ σώματά μας ἔχουν ἐξαγορασθῆ μὲ τὸ Τίμιο Αἷμα τοῦ Σταυρωθέντος Χριστοῦ. Ἑπομένως δὲν ἀνήκουν σ’ ἐμᾶς, ἀλλὰ ἔχουν ἰδιοκτήτη τὸν ἴδιο τὸν Χριστό, ποὺ θυσίασε τὸν ἑαυτό Του, καὶ μάλιστα μὲ τὸν πιὸ ἐπώδυνο καὶ ἐπαίσχυντο θάνατο (ἀφοῦ, ὅπως ἀναφέρεται στὴν Παλαιὰ Διαθήκη, «εἶναι κατηραμένος ἀπὸ τὸν Θεὸ καθένας, ποὺ κρέμμαται νεκρὸς ἐπάνω σὲ ξύλο [τοῦ σταυροῦ]» [Δευτ. 21,23], ποὺ ἔχει δηλ. καταδικασθεῖ σὲ σταυρικὸ θάνατο).

(συνεχίζεται)

— * —

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».

Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ B΄.

του Χριστόδουλου Βασιλειάδη

(Πίνακας: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)

Στὸ κατὰ Ἰωάννη εὐαγγέλιο, ὁ εὐαγγελιστὴς ἀναφέρει ὅτι ὁ Ἰησοῦς ἀγαποῦσε πολὺ τὴν Μάρθα, τὴν ἀδελφή της καὶ τὸν Λάζαρο[1]. Στὸ κατὰ Ματθαῖο εὐαγγέλιο ἀναφέρεται ὅτι ὁ Κύριος μετὰ τὴν θριαμβευτικὴ εἴσοδό Του στὰ Ἱεροσόλυμα, ἐγκατέλειψε τοὺ ἀρχιερεῖς καὶ γραμματεῖς καὶ ἐβγῆκεν ἔξω ἀπὸ τὴν πόλη στὴ Βηθανία καὶ ἐκεῖ ἐπέρασε τὴ νύκτα[2].

(συνεχίζεται)

---

[1] Βλ. Ἰω. ια΄ 5, 36.

[2] Βλ. Ματθ. κα΄ 17. Μάρκ.  ια΄ 11.

Τὸ ἀνθρώπινο σῶμα τοῦ πιστοῦ εἶναι ναὸς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος Β΄.

Ὑπὸ Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου, Κύπρος

Ἐὰν εἶναι ἀδιανόητο γιὰ τὸν πιστὸ νὰ βεβηλώση μὲ ὁποιεσδήποτε ἀκαθαρσίες ἕνα συμβατικὸ ναό, κτισμένο ἀπὸ ἀνθρώπινα χέρια, μὲ τὰ φθαρτὰ οἰκοδομικὰ ὑλικὰ (πέτρες, σίδερα, τσιμέντο, σουβάδες, ξύλα, κ.λπ.), πόσο ἀπείρως περισσότερο εἶναι ἀνεπίτρεπτο γιὰ τὸν πιστὸ νὰ μολύνη τὸ σῶμα του; Αὐτό, ποὺ εἶναι ἀφενὸς μὲν πλασμένο ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ ἀφετέρου ἔχει προορισμὸ νὰ ἀναστηθῆ, ὅταν πραγματοποιηθῆ ἡ Δευτέρα Παρουσία τοῦ Χριστοῦ, καὶ ποὺ προορίζεται νὰ λειτουργῆ ὡς ναὸς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ὄχι μόνο στὴν παροῦσα (τὴ βιολογικὴ) ζωή, ἀλλὰ καὶ στὴν αἰωνιότητα!

— * —

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».

Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ Α΄.

του Χριστόδουλου Βασιλειάδη

(Πίνακας: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)

Ὁ ἅγιος Λάζαρος ὁ τετραήμερος καταγόταν ἀπὸ τὴ Βηθανία[1]. Ἦταν ἀδελφὸς τῆς Μάρθας καὶ τῆς Μαρίας. Ἦταν φίλος καὶ ὁμοτράπεζος τοῦ Κυρίου. Στὸ κατὰ Λουκᾶ εὐαγγέλιο ἀναφέρεται ὅτι ὁ Κύριος εἰσῆλθε σὲ ἕνα χωριό, καὶ ἡ ἀδελφὴ τοῦ Λαζάρου, Μάρθα ὑποδέχθηκε τὸν Κύριο στὸ σπίτι της. Ἐκεῖ ἡ ἀδελφή της κάθισε κοντὰ στὰ πόδια τοῦ Κυρίου καὶ ἄκουε τὰ λόγια τοῦ Κυρίου, ἐνῷ ἡ Μάρθα ἀπερροφᾶτο ἀπὸ τὶς πολλὲς ἀσχολίες. Ἡ Μάρθα τότε λέγει στὸν Κύριο: «Κύριε, δὲν σὲ μέλει ποὺ ἡ ἀδελφή μου μὲ ἄφησε μόνη νὰ ἑτοιμάσω τὰ τοῦ φαγητοῦ γιὰ σένα καὶ τοὺς μαθητές σου; Πές της λοιπὸν νὰ μὲ βοηθήσῃ». Τότε ὁ Κύριος τῆς λέγει: «Μάρθα Μάρθα, μεριμνᾷς καὶ τυβάζῃ περὶ πολλά. Ἑνὸς δε ἐστι χρειά∙ Μαρία δὲ τὴν ἀγαθὴν μερίδα ἐξελέξατο, ἥτις οὐκ ἀφαιρεθήσεται ἀπ’ αὐτῆς».

(συνεχίζεται)

---

[1] Τὸ σπίτι τοῦ Λαζάρου καὶ τῶν ἀδελφῶν του, Μάρθας καὶ Μαρίας, βρισκόταν στοὺς πρόποδες τοῦ ὄρους τῶν Ἐλαιῶν.

Τὸ ἀνθρώπινο σῶμα τοῦ πιστοῦ εἶναι ναὸς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος A΄.

Ὑπὸ Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου, Κύπρος

Γράφει ἀκόμα ὁ Ἀπόστολος Παῦλος· «Ἢ οὐκ οἴδατε ὅτι τὸ σῶμα ὑμῶν ναὸς τοῦ ἐν ὑμῖν Ἁγίου Πνεύματός ἐστιν, οὗ ἔχετε ἀπὸ τοῦ Θεοῦ, καὶ οὐκ ἐστὲ ἑαυτῶν;» (Α΄ Κορ. στ΄, 19) Δηλαδή· «Ἢ μήπως δὲν ξέρετε ὅτι τὸ σῶμα σας εἶναι ναὸς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τὸ ὁποῖο κατοικεῖ μέσα σας καὶ τὸ ἔχετε λάβει ἀπὸ τὸν Θεό, καὶ ἑπομένως δὲν ἀνήκετε στὸν ἑαυτό σας;» Μὲ τὸ ὑπερβατικὸ δηλαδὴ γεγονὸς ὅτι τὸ σῶμα τοῦ κάθε βαπτισμένου πιστοῦ ἀποτελεῖ ναὸ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, εἶναι τελείως ἀνεπίτρεπτο νὰ βεβηλώνουμε, νὰ μολύνουμε μὲ τὶς σαρκικὲς ἁμαρτίες μας ἕνα τέτοιο ἀπείρου ἀξίας ναό!

(συνεχίζεται)

— * —

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».

Η ΕΝ ΕΦΕΣῼ ΛΗΣΤΡΙΚΗ ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΟΥ 449μ.Χ. IE΄.

του Χριστόδουλου Βασιλειάδη

(Πίνακας: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)

Ἡ Κοπτικὴ ἐκκλησία δὲν ἀνεγνώρισε αὐτὴ τὴν καθαίρεση τοῦ Διοσκόρου καὶ θεωρεῖ ὅτι ἦταν κανονικὸς πατριάρχης Ἀλεξανδρείας μέχρι τὸ τέλος τῆς ζωῆς του. Ὁ Διόσκουρος πέθανε ἐξόριστος στὸ νησὶ Γάνγρα τῆς Παφλαγονίας τὸ 454μ.Χ. Θεωεῖται ἅγιος ἀπὸ τὴν Κοπτικὴ καθὼς καὶ ἀπὸ ἄλλες προχαλκηδόνιες Ἐκκλησίες.

Ἀπολυτίκιο ἁγίου Φλαβιανού Κωνσταντινουπόλεως

Ἦχος γ΄. Θείας πίστεως

Στήλη ἔμψυχος Ὀρθοδοξίας,

στῦλος ἄσειστος τῆς Εκκλησίας,

Φλαβιανὲ ἀνεδείχθης τοῖς πράγμασιν.

Ὁμολογία τῆς πίστεως ἔνδοξε,

αἱρετικῶν διαλύεις τὰς φάλαγγας.

Πάτερ ὅσιε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε

δοθήναι καὶ ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος.

«Φεύγετε τὴν πορνείαν» Γ΄.

Ὑπὸ Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου, Κύπρος

Καὶ εὑρίσκονται δυστυχῶς πλῆθος τὰ θύματα, ποὺ ἀκολουθοῦν τὸν εὔκολο καὶ πλατὺ δρόμο τῆς καταστροφῆς! Προτιμοῦμε νὰ «ξεχνοῦμε» ὅτι ἡ Ὀρθοδοξία εἶναι ἄσκησι, θυσία, στενὴ καὶ τεθλιμμένη ὁδός, ἐκκοπὴ τοῦ θελήματος, ταπείνωσι, ἐν Χριστῷ ἀγάπη κ.λπ., τὰ ὁποῖα ἀκολούθησαν μέσα στοὺς αἰῶνες τὸ ἀναρίθμητο πλῆθος τῶν Ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας μας! Ἐνῶ ἡ «ἄλλη ὁδός», τοῦ «κόσμου» (ἐὰν δὲν ὑπάρξη μετάνοια καὶ ἀλλαγὴ πορείας), ὁδηγεῖ στὸν γκρεμὸ τῆς αἰώνιας ἀπώλειας.

— * —

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».