ὑπὸ τοῦ Πατρὸς καὶ Καθηγουμένου
τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου
Ἀρχιμανδρίτου Ἀθανασίου
Τὸ θηριῶδες καὶ δαιμονιῶδες
σύμπλεγμα “Οἰκουμενισμοῦ-Νικολαϊτισμοῦ” εἶχεν ἤδη ἀναφανεῖ, ἐπισημανθεῖ καὶ
καταγραφεῖ ἀπὸ τοὺς πρώτους ἤδη χρόνους τῆς μετὰ τὴν Ἀνάστασιν τοῦ Σωτῆρος, ἐνδόξου
καὶ ἐν δυνάμει Ἐπιφανίας τῆς Ἐκκλησίας μας!
— * —
Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».
του Χριστόδουλου Βασιλειάδη
(Εικόνα: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)
Ἡ ἀμμᾶς Συγκλητικὴ εἶπε τὰ ἑξῆς: «Πρέπει μὲ τὴ διάκριση νὰ κυβερνᾶμε τὴν ψυχή. Καὶ σὲ κοινόβιο ζῶντας, μήτε τὸ συμφέρον μας νὰ κοιτᾶμε, μήτε νὰ εἴμαστε ὑπόδουλοι στὴ δική μας γνώμη. Ἀλλὰ νὰ πειθαρχοῦμε στὸν πνευματικό μας πατέρα»[1]. Ὁ Μέγας Ἀντώνιος ἔλεγε ὅτι ὑπάρχον ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι ἐξάντλησαν ὅλες τους τὶς σωματικὲς δυνάμεις σὲ ὑπερβολικὴ ἄσκηση καὶ ἐπειδὴ τοὺς ἔλειψε ἡ διάκριση, δὲν κατόρθωσαν νὰ πλησιάσουν τὸν Θεό[2].
ὑπὸ τοῦ Πατρὸς καὶ Καθηγουμένου
τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου
Ἀρχιμανδρίτου Ἀθανασίου
Ἐξ ἀντιθέτου πρὸς τὰς ἀναριθμήτους
ἀλλοτρίας διδασκαλίας τῶν πολυποικίλων καὶ πολυμόρφων αἱρέσεων, ἡ Ἐκκλησία τοῦ
Χριστοῦ, δηλαδὴ ἡ Ὀρθοδοξία, οὐδόλως ἀποτελοῦσα θνησιγενὴν “ἐκ τῶν κάτω” ἀνθρωπίνην
ἐπινόησιν, ἀλλὰ ἀνατέλλουσα “Ἄνωθεν”, Ἀνατολὴ ἐξ ὕψους, ὡς πάμφωτος καὶ σῴζουσα
Ἀποκάλυψις Θεοῦ, ξυπνᾷ ξανὰ καὶ ἀνασταίνει τὰ ἔνθεα στοιχεῖα τῆς αὐθεντικῆς Ὑπάρξεως
τοῦ ἀνθρώπου. Ἐκείνου δηλαδὴ τοῦ ἀνθρώπου ποὺ ἀναζητᾷ, μὲ τὰς σωστὰς καὶ σωστικὰς
προϋποθέσεις, τὴν Ὄντως Ἀλήθειαν, δηλαδὴν Αὐτὸν Τοῦτον τὸν Σωτῆρα, τὸν
Θεάνθρωπον Ἰησοῦν Χριστόν!
(συνεχίζεται)
— * —
Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».
του Χριστόδουλου Βασιλειάδη
(Εικόνα: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)
Τὴν ἐκπλήρωση ὅμως τῆς ἀγάπης, τὴν ἀπαιτεῖ ἀναγκαστικὰ ὁ νόμος τοῦ Θεοῦ.
Δεχόμενος λοιπόν, στὰ πρόσωπά σας, τὸν Χριστό, ὀφείλω νὰ ὑπηρετήσω μὲ κάθε
φροντίδα. Ὅταν ὅμως σᾶς ξεπροβοδίσω, μπορῶ νὰ ξαναπάρω τὸν κανόνα τῆς νηστείας.
Γιατί δὲν μποροῦν - καθὼς λέγει ἡ Γραφή - οἱ υἱοὶ τοῦ νυμφῶνος νὰ νηστεύουν ὅσο
καιρὸ ὁ νυμφίος εἶναι μαζί τους. Ὅταν ὅμως λείψῃ ὁ νυμφίος, τότε νόμιμα θὰ
νηστεύσουν»[1].
ὑπὸ τοῦ Πατρὸς καὶ Καθηγουμένου
τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου
Ἀρχιμανδρίτου Ἀθανασίου
Καὶ αὐτὸ τὸ σύμπλεγμα ἀποτελεῖ
τὸν δόλιον καὶ πονηρὸν καρπὸν τοῦ “πνεύματος τῆς ἐκκοσμικεύσεως”, ποὺ ἀπειλεῖ
καὶ αὐτὴ (ἡ ἐκκοσμίκευσις) νὰ ὑποδουλώσῃ ὑπούλως τὴν Ἐκκλησίαν!
*
Ταῦτα, ἐν ἀκροτάτῃ
περιλήψει, τὰ ἀφορῶντα τὴν ποικίλην καὶ πολλαπλὴν παραχάραξιν τῆς Ἀληθείας, τῆς
Διδασκαλίας τοῦ Θεανθρώπου, τὴν παρατηρουμένην καὶ διαπιστουμένην εἰς κορυφαίαν
ἰδιαιτέρως ἔξαρσιν κατὰ τὰς σημερινὰς λίαν πονηρὰς ἡμέρας τῆς Μεγάλης Ἀποστασίας.
(συνεχίζεται)
— * —
Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».
του Χριστόδουλου Βασιλειάδη
(Σκίτσο: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)
Διηγήθηκε ὁ ἀββᾶς Κασσιανός: «Πήγαμε κάποτε ἐγὼ καὶ ὁ ἅγιος Γερμανὸς στὴν Αἴγυπτο, σ’ ἕνα γέροντα. Μᾶς φιλοξένησε καὶ τὸν ρωτήσαμε: «Γιὰ ποιὸ λόγο, τὸν καιρὸ τῆς ὑποδοχῆς τῶν ξένων ἀδελφῶν, τὸν κανόνα τῆς νηστείας μας, ὅπως τὸν παρελάβαμε στὴν Παλαιστίνη, δὲν τὸν τηρεῖτε; Καὶ ἀποκρίθηκε, λέγοντας: Ἡ νηστεία πάντα μαζί μου εἶναι. Ἐνῷ ἐσᾶς, νὰ κρατῶ πάντα μαζί μου, δὲν μπορῶ. Καὶ ἡ μὲν νηστεία εἶναι καὶ χρήσιμο πρᾶγμα καὶ ἀναγκαῖο, ἀλλὰ ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὴ δική μας προαίρεση.
(συνεχίζεται)
ὑπὸ τοῦ Πατρὸς καὶ Καθηγουμένου
τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου
Ἀρχιμανδρίτου Ἀθανασίου
Συνοπτικῶς καὶ ἐμφαντικῶς
ἐπανατονίζομεν:
Οἰκουμενισμὸς καὶ
Νικολαϊτισμὸς ἐν ἑνὶ συμπλέγματι!
Αὐτὸ τὸ ἀλληλοπεριχωρούμενον
καὶ ἀλληλοεπανατροφοδοτούμενον δαιμονικὸν σύμπλεγμα Οἰκουμενισμοῦ καὶ
Νικολαϊτισμοῦ, ἀπαρτίζει καὶ συνιστᾷ ἕνα ἐκρηκτικὸν μεῖγμα, ἕναν “δούρειον καὶ
δόλιον ἵππον” διὰ τὴν Ἐκκλησίαν, ποὺ ἐπιζητᾷ στανικῶς καὶ σατανικῶς νὰ τὴν ἁλώσῃ
οὐχὶ μόνον προφανῶς ἔξωθεν, ἀλλὰ καὶ ὑποχθονίως ἔσωθεν.
(συνεχίζεται)
— * —
Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».
