Ἀπὸ τὶς διδαχὲς τοῦ μακαριστοῦ Γέροντος Γερμανοῦ Σταυροβουνιώτη ΚΒ΄.

Περὶ Προσευχῆς

* * *

Καὶ μόνη ἡ ἐπίκλησις στὴν προσευχή μας εἴτε τοῦ Παναγίου Ὀνόματος τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ, εἴτε τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, εἴτε τοῦ Θεοῦ καὶ Πατρός, εἴτε τοῦ Παναγίου Πνεύματος, ἀλλ’ ἐπίσης καὶ ἡ ἐκζήτησις τῆς βοηθείας τῆς Πανυπερευλογημένης Θεοτόκου, καθὼς καὶ τῆς μεσιτείας τῶν Μαρτύρων, τῶν Ὁσίων καὶ ὁποιουδήποτε ἐκ τῶν Ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας μας, προξενεῖ μέσα μας μεγάλη χαρά, ἀπερίγραπτη ἀγαλλίασι καὶ ἀνέκφραστη παρηγορία!

* * *

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».

Μεγάλη Παρασκευὴ

Χριστόδουλου Βασιλειάδη

(Σκίτσο: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)

          Κατὰ τὴν ἡμέρα αὐτὴ ἡ Ἁγία ᾿Εκκλησία φέρνει στὴ μνήμη μας τὰ πάθη τοῦ Κυρίου, καὶ κυρίως τὴν σταύρωση καὶ τὸν φρικτὸ θάνατο τοῦ Κυρίου, καθὼς καὶ τὴν ὁμολογία τοῦ λῃστοῦ πάνω στὸν Σταυρὸ καὶ τὴν παράκλησή του νὰ τὸν θυμηθῇ στὴ βασιλεία Του.

          Ἀναφέρεται στὸ Δοξαστικὸ τῆς ἐνάτης ὥρας πολὺ παραστατικά: «Σήμερα κρεμᾶται πάνω στὸν Σταυρὸ αὐτός, ποὺ περιέβαλε τὴ γῆ μὲ θάλασσα κατὰ τὴ δημιουργία. Τοῦ τοποθετοῦν στὴν κεφαλὴ στεφάνι ἀγκάθινο, Αὐτοῦ, ποὺ εἶναι ὁ βασιλιᾶς τῶν ᾿Αγγέλων. Τοῦ φοροῦν ψεύτικο βασιλικὸ χιτῶνα Αὐτοῦ, ποὺ ντύνει τοὺς οὐρανοὺς μὲ νεφέλες!».

          Ἀκόμη καὶ ὁλόκληρη ἡ φύση συνέπασχε μὲ ἐκεῖνον ποὺ ἐδημιούργησε τὰ πάντα καὶ ἄλλαξε ὄψι ἀπὸ φόβο, καθὼς ἔβλεπε νὰ εἶναι κρεμασμένος πάνω στὸν σταυρὸ ὁ Κύριος. «Ὁ ἥλιος ἔχανε τὸ φῶς του καὶ γινόταν σκοτεινὸς καὶ τὰ θεμέλια τῆς γῆς συνεκλονίζονταν».

(συνεχίζεται)

Ἀπὸ τὶς διδαχὲς τοῦ μακαριστοῦ Γέροντος Γερμανοῦ Σταυροβουνιώτη ΚΑ΄.

Περὶ Προσευχῆς

* * *

Ὁ Θεός ἀπαντᾶ στὶς προσευχές μας μὲ ποικίλους τρόπους:

Κάποτε ἀπαντᾶ μὲ γεγονότα, ποὺ ἐνῷ τὰ νομίζουμε συμπτώσεις, ὅμως στὴν πραγματικότητα καθόλου δὲν εἶναι συμπτώσεις, ἀλλὰ εἶναι ἔργο τὴς θείας Του Πρόνοιας!

Ἀπαντᾶ ἄλλοτε καὶ μὲ μιὰ ἀπρόσμενη ἐξέλιξι τῶν πραγμάτων!

Ἀπαντᾶ πολλὲς φορὲς καὶ μὲ τὴ σιωπή Του, ἂν τοῦτο ἀπαιτεῖ τὸ βαθύτερο συμφέρο τῆς ψυχῆς μας!

* * *

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».

Αγία και Μεγάλη Πέμπτη

Χριστόδουλου Βασιλειάδη

(Πίνακας: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)

          Κατὰ τὴ Μεγάλη Πέμπτη θυμόμαστε τέσσερα γεγονότα:

          α) Τὴ νίψη τῶν ποδῶν τῶν ᾿Αποστόλων ἀπὸ τὸν Κύριο

          β) Τὸν Μυστικὸ Δεῖπνο, δηλαδὴ τὴν παράδοση σὲ μᾶς ἀπὸ τὸν Δεσπότη Χριστὸ τοῦ Μυστηρίου τῆς Θείας Εὐχαριστίας

          γ) Τὴν προσευχὴ τοῦ Κυρίου πρὸς τὸν πατέρα Του καὶ

          δ) Τὴν προδοσία τοῦ Κυρίου ἀπὸ τὸν ᾿Ιούδα.

Ἀπὸ τὶς διδαχὲς τοῦ μακαριστοῦ Γέροντος Γερμανοῦ Σταυροβουνιώτη Κ΄.

Περὶ Προσευχῆς

* * *

Ψυχρὴ προσευχὴ σημαίνει ὁπωσδήποτε ὅτι ὑπάρχει μέσα μας πολὺς ἐγωϊσμὸς καὶ ὑπερηφάνεια.

* * *

Στὶς θλίψεις καὶ τὶς δοκιμασίες, στοὺς πειρασμοὺς καὶ τοὺς κινδύνους, τί σπουδαιότερο μπορεῖ νὰ ὑπάρξη ἀπὸ τὴν ταπεινὴ προσευχή;

* * *

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».

Η οσία Κασσιανή μοναχή

Χριστόδουλου Βασιλειάδη

(Πίνακας: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)

          Σύμφωνα μὲ ἕνα θρύλο, ὁ ὁποῖος φαίνεται ὅτι δὲν ἔχει καμμιὰ ἱστορικὴ ὑπόσταση, ὁ τότε Βυζαντινὸς αὐτοκράτορας Θεόφιλος διωργάνωσε στὰ ἀνάκτορα μιὰ συγκέντρωση καὶ σ᾿ αὐτὴν ἐκάλεσε τὶς ὡραιότερες καὶ πιὸ εὐγενεῖς κοπέλλες προκειμένου νὰ διαλέξῃ σύζυγο. ᾿Εκεῖ λοιπὸν ξεχώρισαν ἀπὸ ὅλες ἡ Κασσιανὴ καὶ ἡ Θεοδώρα.

          Ὁ Θεόφιλος, γιὰ νὰ δοκιμάσῃ τὴν Κασσιανή, στάθηκε μπροστά της καὶ τῆς λέει: «᾿Απὸ τὴ γυναῖκα, δηλαδὴ τὴν Εὔα, προῆλθαν ὅλα τὰ κακὰ στὸν κόσμο». Τότε ἡ Κασσιανή, εὔστροφα ἀνταπαντῶντας, παρετήρησε τὸ ἑξῆς: «Ἀλλὰ καὶ ἀπὸ μιὰ γυναῖκα, δηλαδὴ τὴν Παναγία, ἐξεπήγασεν ὅ,τι καλύτερο ὑπάρχει σ᾿ αὐτὸ τὸν κόσμο, δηλαδὴ ἡ σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου». Μετὰ ἀπὸ αὐτὸ τὸ περιστατικό, λέγει ὁ θρύλος ὅτι ὁ Θεόφιλος διάλεξε τὴν Θεοδώρα γιὰ σύζυγό του, γιατὶ ἡ ἐξυπνάδα τῆς Κασσιανῆς ἦταν ἀσυμβίβαστη μὲ τὴν αὐταρχικότητά του. Τότε ἡ Κασσιανή, λυπημένη γιὰ τὴν ἀποτυχία της νὰ γίνῃ βασίλισσα, ἔγινε μοναχή. Αὐτὴ ἡ ἰστορία ὅμως δὲν ἀπηχεῖ τὴν πραγματικότητα.

(συνεχίζεται)

Ἀπὸ τὶς διδαχὲς τοῦ μακαριστοῦ Γέροντος Γερμανοῦ Σταυροβουνιώτη ΙΘ΄.

Περὶ Προσευχῆς

* * *

Ἡ ἀληθινὴ προσευχὴ δὲν ἐξαντλεῖται μόνο στὸ νὰ ζητοῦμε ἀπὸ τὸν Θεό.

Ἀληθινὴ προσευχὴ εἶναι ἀπαραιτήτως καὶ τὸ νὰ Τὸν εὐγνωμονοῦμε, καὶ νὰ Τὸν εὐχαριστοῦμε, καὶ νὰ Τὸν δοξολογοῦμε!

* * *

Ἀφοῦ συνεχῶς ἁμαρτάνουμε, γι’ αὐτὸ καὶ συνεχῶς ὀφείλουμε νὰ μετανοοῦμε καὶ νὰ προσευχώμαστε!

* * *

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».