ὑπὸ τοῦ Πατρὸς καὶ Καθηγουμένου
τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου
Ἀρχιμανδρίτου Ἀθανασίου
Τὰ δύο ταῦτα, Οἰκουμενισμὸς καὶ Νικολαϊτισμὸς οὐδόλως εἶναι “γραμμικῶς ἀνεξάρτητα”, ἀλλὰ ἐμφανίζονται καὶ δροῦν ἀλληλενδέτως, ἀλληλοτροφοδοτούμενα καὶ ἀλληλοεπηρεαζόμενα. Τὰ δύο κέρατα ὑφίστανται καὶ δροῦν ἀλληλοεξαρτόμενα, ὡς ἀναφυόμενα καὶ ἀναδυόμενα ἐπάνω ἀπὸ τὴν μίαν καὶ τὴν αὐτὴν ἑνιαίαν κεφαλὴν τοῦ Ψευδοπροφήτου!
(συνεχίζεται)
— * —
Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».
του Χριστόδουλου Βασιλειάδη
(Πίνακας: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)
Θὰ μπορούσαμε νὰ ποῦμε ὅτι διάκριση εἶναι τὸ ἀντιστάθμισμα, μὲ τὴ θεία
φώτιση, μεταξὺ τοῦ λόγου καὶ τῆς σιωπῆς. Κάθε πράξη μας, γιὰ νὰ εἶναι εὐάρεστη στὸν Θεό, καὶ κάθε ἀρετή,
γιὰ νὰ εἶναι πράγματι ἀρετή, ἔχει ἀνάγκη ἀπὸ διάκριση. Ἡ διάκριση εἶναι τὸ ἅλας
τῶν ἀρετῶν. Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ Χριστὸς μᾶς λέγει στὸ Ευἀγγέλιο «Πᾶς γὰρ πυρὶ ἁλισθήσεται,
καὶ πᾶσα θυσία ἁλὶ ἁλισθήσεται»[1].
ὑπὸ τοῦ Πατρὸς καὶ Καθηγουμένου
τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου
Ἀρχιμανδρίτου Ἀθανασίου
Ἐμπεριέχει
αὕτη ἐγγενῶς καὶ ἀναδύεται δυσωδῶς μέσα ἀπὸ τὰ σπλάγχνα της, σὺν τοῖς ἄλλοις,
καί:
(β) Ὁ ἐπαναεπανεμφανιζόμενος
εἰς τὰς ἡμέρας μας, ἐν ἀπαισίᾳ μορφῇ καὶ ἐν φοβερᾷ δυνάμει, ὁ πολυπρόσωπος καὶ
διαχρονικὸς «Νικολαϊτισμός». Δηλαδὴ τὸ συνονθύλευμα τῶν ἄκρως ψυχοσωματοφθόρων
(καὶ πλειστάκις ἕως καὶ “θεοποιημένων” κατὰ τὰς ἡμέρας μας) σαρκικῶν παθῶν καὶ ἡδονῶν.
(συνεχίζεται)
— * —
Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».
του Χριστόδουλου Βασιλειάδη
(Πίνακας: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)
Ἡ διάκριση θεωρεῖται κορυφαία ἀρετή[1]. Ὁ ἅγιος Ἰωάννης Σιναΐτης στὴν Κλίμακα ἀναφέρει ὅτι διάκριση εἶναι ἡ ἀλάνθαστη γνώση καὶ ἀντίληψη τοῦ θείου θελήματος σὲ κάθε καιρὸ καὶ τόπο καὶ περίπτωση, ἡ ὁποία συνήθως ὑπάρχει στοὺς καθαροὺς κατὰ τὴν καρδία καὶ τὸ σῶμα καὶ τὸ στόμα[2]. Αὐτὸς ποὺ ἔχει διάκριση γνωρίζει ἂν θὰ μιλήσῃ, τί θὰ πῇ, πότε θὰ μιλήσῃ καὶ γιατί θὰ μιλήσῃ.
[1] Βλ. Θεοδώρας
Χαμπάκη, Γεροντικό, Ἔκδ. ὀρθοδόξου
Χριστιανικῆς Ἀδελφότητος «ΑΓΙΑ ΛΥΔΙΑ», Ἀσπροβάλτα 212017, σ. 80.
[2] Βλ. Ἰωάννου τοῦ Σιναΐτου, Οὐρανοδρόμος Κλῖμαξ, Λόγος εἰκοστὸς ἕκτος, Περὶ διακρίσεως, PG 88, στ. 1013Α. Ἰωάννου Σιναΐτου, Κλῖμαξ, (Εἰσαγωγή - Κείμενον - Μετάφρασις - Σχόλια - Πίνακες ὑπὸ ἀρχιμ. Ἰγνατίου), Λόγος κστ΄ Περὶ διακρίσεως, ἔκδ. Ἱερᾶς Μονῆς Παρακλήτου, Ὠρωπὸς Ἀττικῆς 1978, σ. 281.
ὑπὸ τοῦ Πατρὸς καὶ Καθηγουμένου
τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου
Ἀρχιμανδρίτου Ἀθανασίου
Μέσα
εἰς τὸ μέγα πλῆθος τῶν φοβερῶν αἱρέσεων κατὰ τὰς ἡμέρας μας, δεσπόζουσαν καὶ
κυρίαρχον θέσιν κατέχουν σήμερον:
(α) Ἡ
ἀνθρωποκτόνος παναίρεσις τοῦ «οἰκουμενισμοῦ», ἥτις ἐκ τῶν πραγμάτων, ἀποδεικνύεται
καὶ εἶναι ὄντως παναίρεσις.
(συνεχίζεται)
— * —
Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».
του Χριστόδουλου Βασιλειάδη
(Πίνακας: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)
Ἡ λέξη διάκριση πρέρχεται ἀπὸ τὸ ρῆμα διακρίνω, τὸ ὁποῖο σημαίνει ξεχωρίζω,
βλέπω καλά, ἑρμηνεύω, ἀποφασίζω, κρίνω ὀρθά. Ἔχουμε δύο εἰδῶν διακρίσεις, τὴν
φυσικὴ καὶ τὴν πνευματική. Φυσικὴ διάκριση χαρακτηρίζεται ὡς σοφία καὶ σύνεση,
γνώση καὶ περίσκεψη καὶ ἱκανότητα ἀντίληψης καὶ κρίσης. Συνήθως ἡ φυσικὴ
διάκριση αὐξάνεται καθὼς ὁ ἄνθρωπος ἐνηλικιώνεται, ἐνῷ ἀτονεῖ ἡ μνήμη.
Πνευματικὴ διάκριση εἶναι χάρισμα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος στὸν ἄνθρωπο, ὁ ὁποῖος ἀγνωνίζεται
ταπεινὰ καὶ μὲ ἐπίγνωση τῆς ἁμαρτωλότητας του. Ἡ διάκριση ξεχωρίζει ποιὸ εἶναι ὀρθὸ
καὶ ποιὸ λάθος, ἐπιλέγει τὸ ἀγαθὸ καὶ καλό, ἀποφεύγει τὰ ἄκρα καὶ βαδίζει τὴ
μέση καὶ βασιλικὴ ὁδό.
(συνεχίζεται)
ὑπὸ τοῦ Πατρὸς καὶ Καθηγουμένου
τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου
Ἀρχιμανδρίτου Ἀθανασίου
«Καὶ εἶδον ἄλλο θηρίον ἀναβαῖνον ἐκ τῆς γῆς καὶ εἶχε κέρατα δύο ὅμοια ἀρνίῳ, καὶ ἐλάλει ὡς δράκων» (Ἀποκ. ιγ´, 11)
Κατὰ μίαν ἑρμηνείαν τῆς
τραγικῆς καὶ φοβερᾶς αὐτῆς εἰκόνος:
(α) Τὸ «ἕνα κέρατο» ἐκφράζει
τὴν πολεμικὴν τοῦ θηρίου κατὰ τῆς Ὀρθῆς Πίστεως [= ἄρνησι τῆς Ὀρθοδοξίας (π.χ.
Οἰκουμενισμός)].
(β) Τὸ «ἕτερον κέρατο» ἐκφράζει τὴν πολεμικὴν τοῦ θηρίου κατὰ τῆς Ὀρθοδόξου Ζωῆς [= ἄρνησις τῆς Ὀρθοπραξίας (π.χ. Νικολαϊτισμός)].
(συνεχίζεται)
— * —
Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».
