Ἀπὸ τὶς διδαχὲς τοῦ μακαριστοῦ Γέροντος Γερμανοῦ Σταυροβουνιώτη Κ΄.

Περὶ Προσευχῆς

* * *

Ψυχρὴ προσευχὴ σημαίνει ὁπωσδήποτε ὅτι ὑπάρχει μέσα μας πολὺς ἐγωϊσμὸς καὶ ὑπερηφάνεια.

* * *

Στὶς θλίψεις καὶ τὶς δοκιμασίες, στοὺς πειρασμοὺς καὶ τοὺς κινδύνους, τί σπουδαιότερο μπορεῖ νὰ ὑπάρξη ἀπὸ τὴν ταπεινὴ προσευχή;

* * *

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».

Η οσία Κασσιανή μοναχή

Χριστόδουλου Βασιλειάδη

(Πίνακας: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)

          Σύμφωνα μὲ ἕνα θρύλο, ὁ ὁποῖος φαίνεται ὅτι δὲν ἔχει καμμιὰ ἱστορικὴ ὑπόσταση, ὁ τότε Βυζαντινὸς αὐτοκράτορας Θεόφιλος διωργάνωσε στὰ ἀνάκτορα μιὰ συγκέντρωση καὶ σ᾿ αὐτὴν ἐκάλεσε τὶς ὡραιότερες καὶ πιὸ εὐγενεῖς κοπέλλες προκειμένου νὰ διαλέξῃ σύζυγο. ᾿Εκεῖ λοιπὸν ξεχώρισαν ἀπὸ ὅλες ἡ Κασσιανὴ καὶ ἡ Θεοδώρα.

          Ὁ Θεόφιλος, γιὰ νὰ δοκιμάσῃ τὴν Κασσιανή, στάθηκε μπροστά της καὶ τῆς λέει: «᾿Απὸ τὴ γυναῖκα, δηλαδὴ τὴν Εὔα, προῆλθαν ὅλα τὰ κακὰ στὸν κόσμο». Τότε ἡ Κασσιανή, εὔστροφα ἀνταπαντῶντας, παρετήρησε τὸ ἑξῆς: «Ἀλλὰ καὶ ἀπὸ μιὰ γυναῖκα, δηλαδὴ τὴν Παναγία, ἐξεπήγασεν ὅ,τι καλύτερο ὑπάρχει σ᾿ αὐτὸ τὸν κόσμο, δηλαδὴ ἡ σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου». Μετὰ ἀπὸ αὐτὸ τὸ περιστατικό, λέγει ὁ θρύλος ὅτι ὁ Θεόφιλος διάλεξε τὴν Θεοδώρα γιὰ σύζυγό του, γιατὶ ἡ ἐξυπνάδα τῆς Κασσιανῆς ἦταν ἀσυμβίβαστη μὲ τὴν αὐταρχικότητά του. Τότε ἡ Κασσιανή, λυπημένη γιὰ τὴν ἀποτυχία της νὰ γίνῃ βασίλισσα, ἔγινε μοναχή. Αὐτὴ ἡ ἰστορία ὅμως δὲν ἀπηχεῖ τὴν πραγματικότητα.

(συνεχίζεται)

Ἀπὸ τὶς διδαχὲς τοῦ μακαριστοῦ Γέροντος Γερμανοῦ Σταυροβουνιώτη ΙΘ΄.

Περὶ Προσευχῆς

* * *

Ἡ ἀληθινὴ προσευχὴ δὲν ἐξαντλεῖται μόνο στὸ νὰ ζητοῦμε ἀπὸ τὸν Θεό.

Ἀληθινὴ προσευχὴ εἶναι ἀπαραιτήτως καὶ τὸ νὰ Τὸν εὐγνωμονοῦμε, καὶ νὰ Τὸν εὐχαριστοῦμε, καὶ νὰ Τὸν δοξολογοῦμε!

* * *

Ἀφοῦ συνεχῶς ἁμαρτάνουμε, γι’ αὐτὸ καὶ συνεχῶς ὀφείλουμε νὰ μετανοοῦμε καὶ νὰ προσευχώμαστε!

* * *

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».

Τὸ χρονικὸ τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης Ἑβδομάδας, Μεγάλη Τετάρτη B΄.

Χριστόδουλου Βασιλειάδη

(Πίνακας: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)

          Ἀναφέρει παραστατικὰ στὸ Δοξαστικὸ τῶν αἴνων τὸ περιστατικό, κατὰ τὸ ὁποῖο ἡ πόρνη τρέχει νὰ ἀγοράσῃ μύρο, καὶ ὄχι φτηνὸ μύρο, ἀλλὰ πανάκριβο, γιὰ νὰ ἀλείψῃ μὲ αὐτὸ τὸν Δεσπότη Χριστό, καὶ στὸν μυροπώλη ἔλεγε δυνατά: «Δός μου τὸ μύρο, γιὰ νὰ ἀλείψω καὶ ἐγὼ αὐτόν, ὁ ὁποῖος ἐξαφάνισε ὅλα μου τὰ πταίσματα καὶ τὶς ἁμαρτίες».

          Τὸ πολύτιμο μύρο ἐκόστιζε τριακόσια δηνάρια ἢ περίπου δεκαπέντε φλωριὰ βενετικά. Ὁ ᾿Ιούδας σκανδαλίζεται καὶ ἐρωτᾷ γιατί νὰ πάῃ χαμένο τόσο μύρο, ἀλλὰ ὁ ᾿Ιησοῦς τὸν ἐπιπλήττει. ᾿Αλήθεια, σκεφτήκαμε ποτὲ καὶ συναισθανθήκαμε τὴν ἁμαρτωλότητά μας, ὅπως ἡ πόρνη τοῦ Εὐαγγελίου; Καὶ σὲ ποιὸ βαθμό;

(συνεχίζεται)

Ἀπὸ τὶς διδαχὲς τοῦ μακαριστοῦ Γέροντος Γερμανοῦ Σταυροβουνιώτη ΙΗ΄.

Περὶ Προσευχῆς

* * *

Εἶναι ἀδύνατο νὰ γίνεται ἀληθινὴ προσευχή, ποὺ νὰ εἶναι δηλαδὴ ἀποδεκτὴ ἀπὸ τὸν Κύριο, ἐὰν, ἀφ᾽ ἑνὸς μέν, ὁ προσευχόμενος εἶναι κυριευμένος ἀπὸ σαρκικὰ πάθη καὶ ἡδονὲς καὶ ἐὰν, ἀφ᾽ ἑτέρου, ἔχη μέσα του μίσος καὶ μνησικακία ἐναντίον ὁποιουδήποτε συνανθρώπου του.

* * *

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».

Τὸ χρονικὸ τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης Ἑβδομάδας, Μεγάλη Τετάρτη A΄.

Χριστόδουλου Βασιλειάδη

(Εικόνα: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)

          Κατὰ τὴν ἡμέρα αὐτὴ ἡ ἁγία ᾿Εκκλησία φέρνει στὴ μνήμη μας τὸ γεγονὸς τῆς ἀλείψεως τοῦ Κυρίου μὲ μύρο ἀπὸ τὴν πόρνη. Δύο γυναῖκες ἄλειψαν τὸν Κύριο μὲ μύρο: ἡ μία πολὺ πρὶν ἀπὸ τὸ πάθος τοῦ Χριστοῦ καὶ ἡ ἄλλη λίγες ἡμέρες προηγουμένως. Ἡ μία ἦταν πόρνη καὶ ἁμαρτωλή, ἐνῷ ἡ ἄλλη ἐνάρετη. Τὰ λόγια μας περισσεύουν μπροστὰ στὴν ἄφθαστη ὡραιότητα τῆς ὑμνογραφίας τῆς ᾿Εκκλησίας μας. Ἡ πόρνη λέγει χαρακτηριστικά, κλαίγοντας, γιατὶ ἀντιλαμβάνεται ὅτι τὰ ἔργα της εἶναι ἄξια δακρύων: «Διάλυσον τὸ χρέος ὡς κἀγὼ τοὺς πλοκάμους. ᾿Αγάπησον φιλοῦσαν, τὴν δικαίως μισουμένην, καὶ πλησίον τελωνῶν σε κηρύξω εὐεργέτα φιλάνθρωπε». Κατὰ τὴν ὥρα ποὺ ἡ ἁμαρτωλὸς προσέφερε τὸ μύρο, τότε ὁ μαθητής, δηλαδὴ ὁ ᾿Ιούδας, ἔκλειε συμφωνία μὲ τοὺς παράνομους καὶ σκληρόκαρδους ᾿Ιουδαίους.

(συνεχίζεται)

Ἀπὸ τὶς διδαχὲς τοῦ μακαριστοῦ Γέροντος Γερμανοῦ Σταυροβουνιώτη ΙZ΄.

Περὶ Προσευχῆς

* * *

Ὅσο μᾶς εἶναι ἀναγκαῖα ἡ τροφή, τὸ νερό, τὸ ὀξυγόνο, γιὰ νὰ ζοῦμε σωματικῶς, πολὺ περισσότερο μᾶς εἶναι ἀναγκαία ἡ προσευχή, γιὰ νὰ ζοῦμε πνευματικῶς.

* * *

Ὅπως συνεχῶς ἀναπνέουμε, γιὰ νὰ μὴν πεθάνουμε βιολογικά, παρομοίως πρέπει συνεχῶς νὰ προσευχώμαστε, γιὰ νὰ μὴν πεθάνουμε πνευματικά!

Ὅπως τὸ ὀξυγόνο ὑπάρχει παντοῦ, ὅπου κινούμαστε, ὅπου βρισκόμαστε, ὅπου καθόμαστε, ἀπείρως περισσότερον ὑπάρχει πανταχοῦ ὁ ἄπειρος Θεός! Μήπως δὲν λέμε γιὰ τὸν Θεὸ στὴν προσευχή μας: «Ὁ πανταχοῦ παρὼν καὶ τὰ πάντα πληρῶν»;

* * *

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».