Ἀντινικολαϊτικὰ κείμενα, Οἱ Προγαμιαῖες σχέσεις ΙΔ΄.

ὑπὸ τοῦ Ἁγίου Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου

— * —

Ἕνας λοιπὸν ἀπ᾽ αὐτοὺς ἐνοχλοῦσε τὴν κοπέλα τόσο ἄσχημα, ποὺ ἀναγκάσθηκε ἡ κοπέλα νὰ φύγει μέσα στὴν ἀβάσταχτη παγωνιά. Προτίμησε νὰ ξυλιάσει, ἀκόμα καὶ νὰ πεθάνει, παρὰ νὰ χάσει τὴν τιμή της. Βλέποντας ἡ καημένη ἡ γριὰ ὅτι ἔφυγε ἡ κοπέλα, ἀκολούθησε καὶ αὐτὴ τὰ ἴχνη της καὶ τὴν βρῆκε τριάντα λεπτὰ μακριά, κάτω ἀπὸ ἕνα μικρὸ ὑπόστεγο ἑνὸς ἐξωκκλησιοῦ τοῦ «Τιμίου Προδρόμου». Ὁ «Τίμιος Πρόδρομος» ἐνδιαφέρθηκε γιὰ τὴν τίμια κοπέλα καὶ τὴν ὁδήγησε στὸ ἐξωκκλησάκι του, ποὺ ἡ κοπέλα οὔτε κἂν τὸ ἤξερε.

— * —

(συνεχίζεται)

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».

O ΑΓΙΟΣ ΑΝΘΙΜΟΣ Ο ΕΝ ΧΙΩ Z΄.

Χριστόδουλου Βασιλειάδη

(Πίνακας: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)

Ὅταν ἐπέστρεψε ἀπὸ τὸ Ἅγιο Ὄρος στὴ γενέτειρά του Χίο, τοποθετήθηκε ὡς ἐφημέριος στὸ Λεπροκομεῖο[1]. Ἐκεῖ ἐπιδόθηκε σὲ μεγαλύτερους ἀγῶνες καὶ ἄνοιξε νέο στάδιο τῶν ἀρετῶν. Μὲ τὴ βοήθεια τοῦ Κυρίου καὶ τῆς ὑπεραγίας Θεοτόκου, ἐπιτελεῖ πολλὰ θαύματα, θεραπεύοντας πολλοὺς ἀσθενεῖς. Ἔχοντας βαθειὰ πίστη πρὸς τὸν Κύριο, δὲν φοβόταν ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι βρισκόταν μὲ τοὺς λεπρούς, συνέτρωγε μὲ αὐτούς, τοὺς κοινωνοῦσε καὶ μετὰ κατέλυε τὴν θεία Κοινωνία[2].

(συνεχίζεται)

---

[1] Οἱ λεπροὶ μόλις διαπιστωνόταν ἡ ἀσθένειά τους ἐξορίζονταν ἀμέσως. Ἔχαναν ὅλα τους τὰ δικαιώματα, τὴν περιουσία τους καὶ ὁ κόσμος τοὺς ἀντιμετώπιζε σὰν νεκρούς. Τὴν ἐποχὴ ἐκείνη ἡ λέπρα, ἡ τύφλωση καὶ ἡ τρέλα θεωρούνταν σημεῖα ἁμαρτίας Οἱ λεροὶ κατοικοῦσαν σὲ νεκροταφεῖα ἢ σὲ παρεκκλήσια.

[2] Προτοῦ νὰ ἐγκατασταθῇ στὸ λεπροκομεῖο, ὑπῆρχε ἀταξία καὶ τὸ κλῖμα ποὺ ἐπικρατοῦσε ἦταν βαρύ. Μετὰ τὴν ἔλευσή του στὸ λεπροκομεῖο, ἐπεκράτησε τάξη καὶ ὀργάνωση, ἀφοῦ ὁ ἴδιος ἀγάπησε τοὺς λεπροὺς καὶ τοὺς συμπεριφερόταν σὰν συνανθρώπους μας καὶ ὄχι σὰν ἀπόδιοπομπαίους ἁμαρτωλοὺς ἀνθρώπους.

Ἀντινικολαϊτικὰ κείμενα, Οἱ Προγαμιαῖες σχέσεις ΙΓ΄.

ὑπὸ τοῦ Ἁγίου Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου

— * —

Ἀλλὰ δυστυχῶς ὑπάρχουν μερικοὶ ἄπιστοι καὶ δειλοί, οἱ ὁποῖοι δὲν συγκλονίζονται ἀκόμα καὶ ἐν καιρῷ πολέμου. Δὲν πονᾶνε γιὰ τοὺς διπλανούς τους, ποὺ τραυματίζονται ἢ σκοτώνονται, ἀλλά, ἐὰν βροῦν εὐκαιρία, ἐπιδιώκουν ἀκόμα καὶ νὰ ἁμαρτήσουν, γιατὶ φοβοῦνται μήπως σκοτωθοῦν καὶ δὲν προλάβουν νὰ γλεντήσουν, ἐνῶ θὰ ἔπρεπε, τοὐλάχιστον ἐν ὥρᾳ κινδύνου, νὰ μετανοήσουν.

— * —

(συνεχίζεται)

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».

O ΑΓΙΟΣ ΑΝΘΙΜΟΣ Ο ΕΝ ΧΙΩ ΣΤ΄.

Χριστόδουλου Βασιλειάδη

(Πίνακας: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)

Κατὰ τὴν παραμονή του στὸ Ἀδραμύττιο προέκοπτε στὴν ἀρετὴ καὶ ἁγιότητα· καρπὸς αὐτῆς τῆς πνευματικῆς πορείας που εἶχε, ἦταν καὶ ἡ θεραπεία ἑνὸς δαιμονιζομένου τῆς περιοχῆς. Αὐτὴ τὴν θεραπεία δὲν τὴν εἶχαν κατορθώσει οἱ συλλειτουργοί του. Αὐτὸ ὅμως δὲν τοὺς ἄρεσε καὶ τὸν ζήλευαν. Ἀντιλαμβανόμενος τὸ πάθος τῆς ζήλειας, τὸ ὁποῖο εἶχαν οἱ συνεφημέριοί του, καὶ θέλοντας νὰ τοὺς διορθώσῃ, μετέβη στὸ Ἅγιο Ὄρος τὸ 1911. Ἐκεῖ οἱ ἁγιορεῖτες πατέρες τὸν δέχθηκαν μὲ πολλὴ χαρὰ καὶ τιμές, γεμίζοντάς τον μὲ δῶρα, ἀπὸ τὰ ὁποῖα κράτησε μόνο ἕνα μέρος.

(συνεχίζεται)

Ἀντινικολαϊτικὰ κείμενα, Οἱ Προγαμιαῖες σχέσεις ΙΒ΄.

ὑπὸ τοῦ Ἁγίου Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου

— * —

Παλιὰ μὲ θυσίες κρατοῦσαν τὴν ἁγνότητά τους οἱ κοπέλες! Θυμᾶμαι, στὸν πόλεμο εἶχαν ἀγγαρέψει μερικοὺς χωρικοὺς μὲ τὰ ζῶα τους καὶ εἶχαν ἀποκλεισθεῖ σὲ ἕνα ὕψωμα ἀπὸ τὰ χιόνια. Οἱ ἄνδρες κάτω ἀπὸ τὰ χιονισμένα ἔλατα ἔκαναν κάτι ὑπόστεγα μὲ κλωνάρια ἀπὸ ἔλατα, γιὰ νὰ προφυλαχθοῦν ἀπὸ τὸ κρύο. Οἱ γυναῖκες πάλι ἀναγκάσθηκαν νὰ προστατευθοῦν ἀπὸ συγχωριανούς, γνωστοὺς ἀνθρώπους. Μιὰ κοπέλα καὶ μιά γριὰ ἦταν ἀπὸ κάποιο μακρινὸ χωριὸ καὶ ἀναγκάσθηκαν καὶ αὐτὲς νὰ μποῦν σὲ ἕνα ἀπὸ αὐτὰ τὰ ἐλάτινα ὑπόστεγα.

— * —

(συνεχίζεται)

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».

O ΑΓΙΟΣ ΑΝΘΙΜΟΣ Ο ΕΝ ΧΙΩ Ε΄.

Χριστόδουλου Βασιλειάδη

(Πίνακας: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)

Τὸ 1910 σὲ ἠλικία σαράντα ἑνὸς χρόνων ὁ Ἄνθιμος μεταβαίνει στὸ Ἀδραμύττιο τῆς Μικρᾶς Ἀσίας, ἀφοῦ κλήθηκε ἀπὸ τὸν ἀνάδοχό του Στέφανο Διοματάρη, ὅπου τελεῖται ἡ χειροτονία του. Κατὰ τὴν ὥρα τοῦ μυστηρίου ἔγινε σεισμός, ἀστραπές, βροντές, μεγάλη βροχόπτωση καὶ τὰ κανήλια τοῦ ναοῦ κινούνταν, ἕνα δὲ ἀπὸ αύτὰ ἔπεσε. Μετὰ τὴ χειροτονία ἐπεκράτησε ἀπόλυτη γαλήνη καὶ ἡρεμία. Αὐτὰ ἦταν σημεῖα ἐκ Θεοῦ ὅτι ὁ Κύριος εὐαρεστήθηκε μὲ τὸ σκεύος τῆς ἐκλογῆς του καὶ μὲ τὴν χειροτονία του.

(συνεχίζεται)

Ἀντινικολαϊτικὰ κείμενα, Οἱ Προγαμιαῖες σχέσεις ΙΑ΄.

ὑπὸ τοῦ Ἁγίου Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου

— * —

Ἄλλος χρόνια ἀγωνίζεται καὶ κάνει ἄσκηση μεγάλη, καὶ ἂν ἀξιωθεῖ κάτι τέτοιο! Κι ὅμως αὐτὸς εἶδε τὸν Χριστό, μόνο γιατὶ ἀντέδρασε στὸν πειρασμό. Φυσικὰ αὐτὸ πολὺ τὸν δυνάμωσε πνευματικά. Μετὰ εἶδε τὴν Ἁγία Μαρκέλλα, τὸν Ἅγιο Ῥαφαήλ, τὸν Ἅγιο Γεώργιο δυο-τρεῖς φορές. Ἦρθε μιὰ μέρα καὶ μοῦ λέει: «Κάνε προσευχή, Πάτερ, νὰ δῶ πάλι τὸν Ἅγιο Γεώργιο. Θέλω λίγη παρηγοριά· δὲν ἔχω παρηγοριὰ ἀπ᾽ αὐτὸν τὸν κόσμο!».

— * —

(συνεχίζεται)

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».