Ἡ Μία ΕΚΚΛΗΣΙΑ Εἶναι δυνατὸν ὁ «παπισμὸς» νὰ εἶναι Ἐκκλησία; Η΄.

ὑπὸ τοῦ Πατρὸς καὶ Καθηγουμένου

τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου

Ἀρχιμανδρίτου Ἀθανασίου

Ἂς ἀναφέρουμε ἐλάχιστα ἐνδεικτικὰ παραδείγματα ἐκ τῶν ὄντως ἀναριθμήτων:

Τὰ φρικτὰ ἐγκλήματα τῶν λεγομένων Σταυροφοριῶν ἀπὸ τὸ 1095 μέχρι τὸ 1270, μὲ πρόσχημα τὴν ἀπελευθέρωσι (δῆθεν) τῶν «Ἁγίων Τόπων», δὲν τὰ διέπραξαν μεμονωμένες τοπικὲς «ἐκκλησίες» ἢ «ὁμάδες τοῦ παπισμοῦ», ἀλλὰ τὰ ὀργάνωσε αὐτὸς οὗτος ὁ ἴδιος, ὁ καθ’ ἑαυτὸν τάχα καὶ «ἀλάθητος» παπικὸς θρόνος, δηλαδὴ σύσσωμος ἡ λεγομένη «παπικὴ ἐκκλησία» σὲ ἀγαστὴ συνεργασία μὲ ποικίλους κατὰ καιροὺς δυτικοὺς ἀπνευμάτιστους κοσμικοὺς ἡγεμόνας! Δηλαδὴ ἀποκαλύπτεται, γυμνῇ τῇ κεφαλῇ, ἡ φρικιαστικὴ αἵρεσι τοῦ παποκαισαρισμοῦ εἰς ὅλον της τὸ “μεγαλεῖο”!

***

(συνεχίζεται)

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».

Κυριακὴ τοῦ Τυφλοῦ Α΄.

Χριστόδουλου Βασιλειάδη

(Πίνακας: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)

          Κατὰ τὴν ἕκτη Κυριακὴ ἀπὸ τὸ Πάσχα γιορτάζουμε τὸ θαῦμα, ποὺ ἔκανε ὁ Κύριος στὸν ἐκ γενετῆς τυφλό: Κάποια μέρα ὁ Κύριος περνοῦσε ἀπὸ τὸν κεντρικὸ δρόμο τῶν Ἱεροσολύμων μαζὶ μὲ τοὺς μαθητές Του καὶ συνάντησε ἕνα ἄνθρωπο, ὁ ὁποῖος ἦταν τυφλὸς ἀπὸ γεννήσεώς του. Τότε οἱ μαθητές τοῦ Κυρίου ἐρωτοῦν τὸν ᾿Ιησοῦ: «Διδάσκαλε, ποιὸς ἁμάρτησε, γιὰ νὰ γεννηθῇ ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς τυφλός; Μήπως ἁμάρτησε ὁ ἴδιος, ἐνῷ βρισκόταν ἀκόμα στὴν κοιλιὰ τῆς μητέρας του ἢ οἱ γονεῖς του, καὶ γιὰ τὶς ἁμαρτίες τους τιμωρεῖται αὐτός;» Τότε ὁ Κύριος, ὡς παντογνώστης Θεός, ἀπαντᾷ: «Οὔτε αὐτὸς ἁμάρτησε, οὔτε οἱ γονεῖς του. Γεννήθηκε τυφλός, γιὰ νὰ φανοῦν μὲ τὴ θαυματουργικὴ θεραπεία του τὰ ἔργα τοῦ Θεοῦ.

(συνεχίζεται)

Ἡ Μία ΕΚΚΛΗΣΙΑ Εἶναι δυνατὸν ὁ «παπισμὸς» νὰ εἶναι Ἐκκλησία; Z΄.

ὑπὸ τοῦ Πατρὸς καὶ Καθηγουμένου

τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου

Ἀρχιμανδρίτου Ἀθανασίου

Πῶς λοιπὸν μπορεῖ νὰ ἰσχυρίζεται αὐτὴ ἡ “παπικὴ ὀργάνωσι” ὅτι τάχα εἶναι ἡ ἴδια «Ἐκκλησία»;

Πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ ἐκλαμβάνεται σὰν Ἐκκλησία, ὅταν ἡ ἴδια, αὐτούσια, αὐτὴ καθ’ ἑαυτήν, (καὶ ὄχι ἁπλῶς μεμονωμένα ἄτομα ἢ ὁμάδες ἀτόμων ἢ τοπικὲς “ἐκκλησίες”, ποὺ ὑπάγονται σ’ αὐτήν), ἀλλὰ ὁλόκληρη αὐτή, συμφωνοῦσα καθολοκληρίαν, προεξάρχοντος τοῦ “θεοποιημένου” ἀρχηγοῦ της, τοῦ Πάπα, ἐξετέλεσε φρικιαστικώτατα ἐγκλήματα μέσα εἰς τὴν Ἱστορίαν;;;

***

(συνεχίζεται)

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».

Κυριακὴ τῆς Σαμαρείτιδος E΄.

Χριστόδουλου Βασιλειάδη

(Πίνακας: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)

          Ἡ πρῴην πόρνη γίνεται, ὄχι μόνο μάρτυς καὶ ἁγία, ἀλλὰ καὶ ἰσαπόστολος. Ἂς προσευχώμαστε, καὶ πρὸ πάντων νὰ μὴν ὑπερηφανευώμαστε γιατὶ ἡ περηφάνεια διώχνει μακριὰ τὴ Χάρη τοῦ Θεοῦ. Καὶ τότε θὰ βρεθοῦμε σὲ χειρότερη μοῖρα ἀπὸ τὴν Σαμαρείτιδα. Τότε θὰ καταλάβουμε ὅτι, ἂν εἴχαμε ἢ ἔχουμε κάτι καλὸ ἢ καμμιὰ καλωσύνη ἢ ἀρετὴ ἐπάνω μας, προέρχεται ἀπὸ τὸν Κύριο καὶ Θεό μας ᾿Ιησοῦ Χριστό, στὸν ὁποῖο πρέπει κάθε δόξα καὶ τιμὴ εἰς τοὺς αἰῶνες τῶν αἰώνων.

Ἡ Μία ΕΚΚΛΗΣΙΑ Εἶναι δυνατὸν ὁ «παπισμὸς» νὰ εἶναι Ἐκκλησία; ΣΤ΄.

ὑπὸ τοῦ Πατρὸς καὶ Καθηγουμένου

τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου

Ἀρχιμανδρίτου Ἀθανασίου

Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Θεάνθρωπος Χριστὸς «παρατεινόμενος εἰς τοὺς αἰῶνας». Ὅπως διευκρινίζει καὶ ὁ ἐν ἁγίοις ἡμῶν ὅσιος μέγας Πατὴρ τῆς Ἐκκλησίας μας, Ἰουστῖνος Πόποβιτς· «Ἐπειδὴ ὅλος ὁ Χριστὸς εἶναι ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ καὶ ὅλη ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἐν Αὐτῷ, διὰ τοῦτο ἀκριβῶς Αὕτη εἶναι Ἔνδοξος, Ἁγία καὶ Ἄμωμος... Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ὅλη Αὐτός, ὁ Θεάνθρωπος Χριστὸς παρατεινόμενος εἰς ὅλους τοὺς αἰῶνας καὶ εἰς ὅλην τὴν αἰωνιότητα. Διὰ τοῦτο ἡ Ἐκκλησία δὲν ἔχει “σπῖλον ἢ ῥυτίδα ἤ τι τῶν τοιούτων”» (Ἄνθρωπος καὶ θεάνθρωπος, ἐκδόσεις «Ἀστήρ», Ζ´ ἔκδοσις, σελ. 181-182).

***

(συνεχίζεται)

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».

Κυριακὴ τῆς Σαμαρείτιδος Δ΄.

Χριστόδουλου Βασιλειάδη

(Πίνακας: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)

          Πρέπει νὰ διαχωρίζουμε καὶ νὰ ξεκαθαρίζουμε διάφορες καταστάσεις μέσα στὴ ζωή μας. Τὴν ἁμαρτία νὰ τὴν ἀποφεύγουμε, ὅπως τὴ φωτιά. Τὸν ἁμαρτωλὸ ὅμως νὰ τὸν ἀγαπᾶμε καὶ νὰ προσευχόμαστε γιὰ νὰ μετανοήσῃ. Γιατὶ δὲν ξέρουμε τί μπορεῖ νὰ παραχωρήσῃ ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ νὰ μᾶς συμβῇ.

(συνεχίζεται)

Ἡ Μία ΕΚΚΛΗΣΙΑ Εἶναι δυνατὸν ὁ «παπισμὸς» νὰ εἶναι Ἐκκλησία; Ε΄.

ὑπὸ τοῦ Πατρὸς καὶ Καθηγουμένου

τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου

Ἀρχιμανδρίτου Ἀθανασίου

Ἄνθρωποι, εἴτε μεμονωμένως, εἴτε ὁμαδικῶς, εἴτε ὡς “ὀργάνωσις” κ.ἄ., μέσα εἰς τὴν πορείαν τῆς Ἱστορίας, εἶναι δυνατὸν νὰ πλανῶνται, νὰ συμπαρασύρουν καὶ ἑτέρους εἰς τὴν ὅποιαν πλάνη τους, ἄλλοι προσωρινῶς, ἄλλοι ὅμως μονίμως καὶ ἀμετανοήτως, ἐκπίπτοντες ἀπὸ τὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας. Οὐδέποτε ὅμως ἡ Ἐκκλησία ὡς Ὅλον, ὡς ἡ Μία Ἁγία Ἀποστολικὴ καὶ Καθολικὴ Ἐκκλησία τὴν Ὁποίαν ἵδρυσεν ὁ Θεάνθρωπος Ἰησοῦς Χριστός, ἐξέπεσεν τῆς Ἀληθείας! Οὐδέποτε ἡ Μία Ἐκκλησία ἔσφαλε ἢ εἶναι ποτὲ δυνατὸν νὰ σφάλλῃ ἢ νὰ σφάλῃ ὡς “ΟΛΟΝ”, ὡς Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ!

***

(συνεχίζεται)

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».