.jpg)
Ὑπὸ Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου, Κύπρος
Ἑπομένως δὲν πρέπει νὰ χρησιμοποιοῦμε τὰ σώματά μας στὴ διάπραξι τῆς ἁμαρτίας. Ὄντας ὁ ἄνθρωπος πνευματικοσωματικὴ ἑνότητα καὶ ὁλότητα, διαπράττει πλειστάκις τὴν ἁμαρτία, ὄχι μόνο «πνευματικῶς», ἀλλὰ καὶ «σωματικῶς». Ἀλλὰ καὶ ὁ μετανοῶν καὶ ἀγωνιζόμενος πιστὸς ἐπιτελεῖ τὴν ἀρετή, ὄχι μόνο «πνευματικῶς», ἀλλὰ καὶ «σωματικῶς», δηλαδὴ μὲ τὴ συμμετοχὴ καὶ τοῦ σώματος.
(συνεχίζεται)
— * —
Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».
του Χριστόδουλου Βασιλειάδη
(Εικόνα: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)
Ὁ Διόσκουρος ὑποκρίθηκε ὅτι ἀπειλεῖτο ἡ ζωή του, καὶ ἔτσι
ζήτησε τὴ βοήθεια τῶν δύο αὐτοκρατορικῶν ὑπαλλήλων. Αὐτοὶ εἶχαν ἀναλάβει τὴν ἀστυνόμευση
τῆς συνόδου, ἄφησαν δὲ νὰ μποῦν οἱ στρατιῶτες, οἱ ὁποῖοι ἦσαν ὁπλισμένοι, οἱ
παραβολάνοι[1], οἱ ναῦτες
καὶ οἱ μοναχοὶ τοῦ Βαρσουμᾶ. Αὐτοὶ ἐπιτέθηκαν ἐναντίον ὅσων εἶχαν ἀντίθετη ἄποψη.
Κακοποίησαν τὸν Φλαβιανὸ πολὺ ἄσχημα καὶ ἐξ αἰτίας αὐτῆς τῆς κακομεταχειρίσεως
τόσο κατὰ τὴν ὥρα τῆς συνόδου ὅσο καὶ κατὰ τὴν πορεία του πρὸς τὴν ἐξορία, ἀπεβίωσε
μετὰ ἀπὸ τρεῖς μέρες. Ὁ Εὐσέβειος Δορυλαίου κατόρθωσε νὰ διαφύγῃ καὶ πῆγε στὴ
Ρώμη. Ἐκεῖ συναντήθηκε μὲ τὸν Λέοντα καὶ τοῦ ἔδωσε ἔκκληση δική του καὶ τοῦ
Φλαβιανοῦ.
[1] Οἱ Παραβολᾶνοι ἦταν πρόσωπα ταγμένα στὴν ὑπηρεσία τῆς Ἐκκλησίας. Ἦταν ἐπιφορτισμένα νὰ θάβουν τοὺς νεκρύς, ἰδιαίτερα ὅσους εἶχαν πεθάνει ἀπὸ λοιμώδεις ἀσθένειες κατὰ τὰ πρῶτα χριστιανικὰ χρόνια. Μὲ τὴν πάροδο ὅμως τῶν αἰώνων οἱ παραβολᾶνοι ἀπετέλεσαν ξεχωριστὴ τάξη καὶ μεταβλήθηκαν σὲ ταραχοποιὰ στοιχεῖα.
Καὶ
τὸ νόημα τῶν λόγων τοῦ Ἀποστόλου, σὲ σχέσι μὲ τὴν ὅλη συνάφεια τοῦ χωρίου, εἶναι
τὸ ἑξῆς: Καθὼς τὰ σώματά μας δὲν ἀποτελοῦν μιὰ προσωρινότητα, ἀλλὰ προορίζονται
γιὰ τὴν αἰωνιότητα, γι’ αὐτὸ ἀκριβῶς τὸν λόγο ὀφείλουμε νὰ τὰ χρησιμοποιοῦμε μὲ
τρόπο ἁγιαστικό, μὲ τὶς ἀγαθές μας πράξεις. Γιὰ παράδειγμα, αὐτὸς εἶναι ὁ
λόγος, ποὺ οἱ πιστοὶ προσευχόμενοι «ἐξαναγκάζουν», τρόπον τινά, καὶ τὸ σῶμα νὰ
συμμετέχη καὶ αὐτὸ στὴν Προσευχή, μὲ ὀρθοστασίες, «μετάνοιες» κ.ἄ.
(συνεχίζεται)
— * —
Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».
του Χριστόδουλου Βασιλειάδη
(Εικόνα: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)
Μετὰ ἀπὸ αὐτὰ ἡ σύνοδος ἔθεσε σὲ ψηφοφορία τὴν καταδίκη
τοῦ ἀρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως Φλαβιανοῦ καὶ τοῦ Εὐσεβίου Δορυλαίου. Αὐτοὶ
ἦταν ἔνοχοι γιὰ τὸν ἀφορισμὸ τοῦ Εὐτυχοῦς. Ἐπίσης ὑποστήριζαν τὶς δύο φύσεις μετὰ τὴν ἕνωση καὶ ἔτσι, κατὰ
τὴ γνώμη τῶν κατηγόρων τους, τροποποιοῦσαν δῆθεν τὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως τῆς
Νικαίας.
(συνεχίζεται)
Ὑπὸ Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου, Κύπρος
Τονίζει
τὸ γεγονὸς τῆς ἔνδοξης ἀναστάσεως τῶν σωμάτων ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, γράφοντας πρὸς
τοὺς Κορινθίους· «Ὁ δὲ Θεὸς καὶ τὸν Κύριον ἤγειρε καὶ ἡμᾶς ἐξεγερεῖ διὰ τῆς
δυνάμεως αὐτοῦ» (Α΄ Κορ. στ΄, 14). Δηλαδή, καὶ ὁ Θεός, ποὺ ἀνέστησε τὸν Κύριο,
μὲ τὴ θεϊκή του δύναμι θὰ ἀναστήση καὶ ἐμᾶς, ποὺ πιστεύουμε καὶ ἀκολουθοῦμε τὸν
Χριστό!
(συνεχίζεται)
— * —
Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».
του Χριστόδουλου Βασιλειάδη
(Εικόνα: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)
Μετὰ κλήθηκε ὁ Εὐτυχής, ὁ ὁποῖος μίλησε ὡς κατήγορος καὶ ὄχι
ὡς κατηγορούμενος. Παρουσίασε μία ἀόριστη ὁμολογία πίστεως καὶ ἐπανέλαβε τὴ
θέση του, ὅτι δεχόταν μία φύση μετὰ τὴν ἕνωση. Σ’ αὐτὴν ἀναθεμάτιζεν ὅλες τὶς αἱρέσεις,
ἰδαιτέρως αὐτὲς τοῦ Οὐαλεντίνου καὶ τοῦ Ἀπολιναρίου Λαοδικείας, γιὰ τὶς ὁποῖες
κατηγορεῖτο· δήλωνε δὲ ὅτι ἀκολουθοῦσε τὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως τῆς Νίκαιας,
σύμφωνα μὲ τὴν διακήρυξη τῆς ἐν Ἐφέσῳ Συνόδου τὸ 431μ.Χ. Σὲ κανένα δὲν ἐπέτρεψαν
νὰ ἀπαντήσῃ στὸν Εὐτυχῆ. Τότε ἄλλοι ἐπίσκοποι ἔφυγαν καὶ τελικὰ ὅσοι ἔμειναν ἀναγνώρισαν
ὅτι ὁ Εὐτυχὴς ἦταν ὀρθόδοξος, τὸν ἀποκατέστησαν δὲ ὡς πρεσβύτερο καὶ ἡγούμενο.
Κάποιες ἀραιὲς διαμαρτυρίες καλύφτηκαν μὲ τὴν κραυγή «ὅστις λέγει δύο φύσεις, ἀνάθεμα
ἔστω». Ὁ Διόσκουρος ψήφισε τελευταῖος.
(συνεχίζεται)
Ὑπὸ Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου, Κύπρος
Τὸ
Σύμβολο τῆς Πίστεώς μας τελειώνει, ὡς γνωστό, μὲ τὴ φράσι, «...προσδοκῶ ἀνάστασιν
νεκρῶν καὶ ζωὴν τοῦ Μέλλοντος Αἰῶνος». Τόσο μεγάλη λοιπὸν εἶναι ἡ ἀξία τοῦ ἀνθρωπίνου
σώματος (σὲ πεῖσμα κάθε πλανεμένου «σοφιστή», «νεοπλατωνιστή», «παγανιστή»,
«φιλοσόφου» καὶ ὁποιουδήποτε ἄλλου παλαιότερου ἢ νεώτερου αἱρετικοῦ ἢ ἄλλου ἀλλοθρήσκου,
ποὺ ἀπαξιώνει τὸ ἀνθρώπινο σῶμα ὡς ἀναπόσπαστο μέρος τῆς ὅλης ψυχοσωματικῆς ὑποστάσεως
τοῦ ἀνθρώπου), ποὺ καὶ αὐτὸ ἀκριβῶς τὸ δημιούργημα τοῦ Θεοῦ, δηλαδὴ τὸ ἀνθρώπινο
σῶμα, προορίζεται νὰ ἀναστηθῆ ἔνδοξο καὶ «πνευματικό», δηλαδὴ διεπόμενο ἀπὸ τοὺς
νόμους, ὄχι τῆς φθορᾶς καὶ τοῦ θανάτου, ποὺ ἰσχύουν τώρα (μετὰ τὴν πτῶσι), ἀλλὰ
κυβερνόμενο ἀπὸ τοὺς νόμους τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ποὺ θὰ ἰσχύουν στὴν «Καινὴν
Κτίσιν», δηλαδὴ τὴν μετὰ τὴν κοινὴ Ἀνάστασι ἔνδοξη καθιέρωσι τῆς Βασιλείας τοῦ
Θεοῦ!
(συνεχίζεται)
— * —
Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».
