Τὰ σαρκικὰ ἁμαρτήματα ὡς κώλυμα (=ἐμπόδιο) γιὰ τὴν Ἱερωσύνη A΄.

Ὑπὸ Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου, Κύπρος

Ἐπεξηγῶντας καὶ ἀναλύοντας τὴν ἰδιαιτερότητα αὐτὴ τῶν σαρκικῶν ἁμαρτιῶν ὁ μακαριστὸς ἅγιος Γέροντας Γερμανός, γράφει σὲ μιά του ἐπιστολή: «Μᾶς ἀποκαλύπτει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ὅτι κατὰ κάποιο μυστηριώδη καὶ ὑπερφυσικὸ τρόπο τὸ σῶμα αὐτοῦ, ποὺ πορνεύει, μολύνεται ἀνεξίτηλα μὲ ἕνα μόνιμο ψεγάδι. Ὑπάρχει δηλαδὴ μιὰ οὐσιαστικὴ καὶ βαθιὰ διαφορὰ μεταξὺ τῶν σαρκικῶν ἀπὸ τὰ ἄλλα ἁμαρτήματα. Καὶ ὅταν ὁ ἄνθρωπος μετανοήση, ἐξομολογηθῆ καὶ ἀλλάξη ζωή, συγχωροῦνται ὅλες οἱ ἁμαρτίες του, συμπεριλαμβανομένων βεβαίως καὶ τῶν σαρκικῶν· καὶ ὅταν ἀλλάξη ζωή, μπορεῖ ἀκόμη καὶ ἅγιος νὰ γίνη!

(συνεχίζεται)

— * —

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».

Η ΕΝ ΕΦΕΣῼ ΛΗΣΤΡΙΚΗ ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΟΥ 449μ.Χ. B΄.

του Χριστόδουλου Βασιλειάδη

(Κάρβουνο: Χριστόδουλος Βασιλειάδης)

Ἡ σύνοδος στὴν Ἔφεσο ἄρχισε στὶς 8 Αὐγούστου τοῦ 449μ.Χ. καὶ συνεδρίασε γιὰ δεκαπέντε μέρες, δηλαδὴ μέχρι τὶς εἴκοσι δύο Αὐγούστου. Ἀντιπρόσωποι τοῦ πάπα Ρώμης ἦταν ὁ ἐπίσκοπος Ἰούλιος, ὁ διάκονος Ἱλάριος καὶ ὁ νοτάριος Δουλκίσιος. Στὴν ἐν Ἐφέσῳ σύνοδο τοῦ 449μ.Χ. οἱ ἀλεξανδρινοὶ μονοφυσίτες, μὲ ἀρχηγὸ τὸν Διόσκουρο, ἀνάγκασαν ὅσα ἀπὸ τὰ μέλη τῆς συνόδου δὲν συμφωνοῦσαν μὲ τὶς ἀπόψεις τους νὰ ἀναγνωρίσουν τὴ διδασκαλία τοῦ Εὐτυχῆ ὡς ὀρθόδοξη καὶ νὰ καταδικάσουν ὅσους ἦταν ἀντίθετοι μαζί τους. Ὁ αὐτοκράτορας Θεοδόσιος Β΄ ἐπικύρωσε τὶς ἀποφάσεις τῆς συνόδου καὶ τὴν ἀνεγνώρισε ὡς οἰκουμενική.

(συνεχίζεται)

Ἀντινικολαϊτικὰ κείμενα Ἡ οὐσιώδης διαφορὰ[1] τῶν σαρκικῶν ἁμαρτημάτων, ποὺ τὰ διακρίνει ἀπὸ τὰ ἄλλα ἁμαρτήματα Γ΄.

Ὑπὸ Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου, Κύπρος

Τὴν ἰδιαιτερότητα αὐτὴ τῶν σαρκικῶν ἁμαρτημάτων ὑπογραμμίζει καὶ ὁ Κύριός μας, ὅπως π.χ. στὴν περίφημη «ἐπὶ τοῦ Ὄρους Ὁμιλία» Του, ὅπου ἐπιτρέπει (ὅμως δὲν ἐπιβάλλει) τὸ δικαίωμα διαζυγίου ὄχι γιὰ ὁποιανδήποτε ἄλλη ἁμαρτία κάποιου ἀπὸ τοὺς συζύγους, παρὰ μόνο στὴν περίπτωση τῆς πορνείας: «παρεκτὸς λόγου πορνείας»! (Ματθ. ε΄, 32)

(συνεχίζεται)

— * —

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».

Η ΕΝ ΕΦΕΣῼ ΛΗΣΤΡΙΚΗ ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΟΥ 449μ.Χ. Α΄.

του Χριστόδουλου Βασιλειάδη

(Κάρβουνο: Χριστόδουλος Βασιλειάδης) 

Ληστρικὴ[1] ὀνομάστηκε ἀπὸ τὸν πάπα Ρώμης Λέοντα Α΄ ἡ σύνοδος, ἡ ὁποία συνεκλήθη  στὴν Ἔφεσο τὸν Αὔγουστο τοῦ 449μ.Χ. στὸ ναὸ τῆς Ἁγίας Μαρίας. Πρόεδρος τῆς συνόδου ἦταν ὁ Ἀλεξανδρείας Διόσκουρος. Τὴν σύνοδο αὐτὴ συνεκάλεσε ὁ αὐτοκράτορας Θεοδόσιος Β΄, γιὰ νὰ ἀναθεωρήσῃ τὴ δίκη τοῦ Εὐτυχοῦς[2]. Ὁ τελευταῖος ἦταν ἀρχιμανδρίτης σὲ μία μονὴ στὴν Κωνσταντινούπολη· καταδικάστηκε ὡς αἱρετικὸς ἀπὸ τὴν διαρκῆ Σύνοδο τῆς Κωνσταντινουπόλεως τὸν Νοέμβριο τοῦ 448μ.Χ., πρόεδρος τῆς ὁποίας ἦταν ὁ Κωνσταντινουπόλεως Φλαβιανός[3].

(συνεχίζεται)

---

[1] Στὰ λατινικὰ ἡ ληστρικὴ αὐτὴ σύνοδος ὀνομάστηκε «Latrocinium», λέξη ἡ ὁποία σημαίνει «Ληστεία».

[2] Εὐτυχιανισμὸς ἢ μονοφυσιτισμὸς ὀνομάζεται ἡ αἵρεση, κατὰ τὴν ὁποία ἡ θεία φύση τοῦ Κυρίου θεωρεῖται κυρίαρχη πάνω στὴν ἀνθρώπινη. Οἱ μονοφυσίτες πιστέυουν  ὅτι ἡ θεία φύση τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ ἀπορρόφησε τὴν ἀνθρώπινη καὶ τὴν ἐξαφάνισε, ὡς «σταγόνα μέλιτος στὸν ὠκεανό».

[3] Ὁ ἅγιος Φλαβιανὸς ἦταν πρεσβύτερος στὴν Κωνσταντινούπολη καὶ σκευοφύλακας τοῦ ναοῦ τῆς Ἁγίας Σοφίας. Διαδέχθηκε τὸν ἅγιο Πρόκλο στὴν ἀρχιεπισκοπὴ Κωνσταντινοπόλεως τὸ ἔτος 447μ.Χ. Στὴ ληστρικὴ σύνοδο τοῦ 449μ.Χ. ὅλα ἦταν προσχεδιασμένα κατὰ τοῦ ἁγίου Φλαβιανοῦ.

Ἀντινικολαϊτικὰ κείμενα Ἡ οὐσιώδης διαφορὰ[1] τῶν σαρκικῶν ἁμαρτημάτων, ποὺ τὰ διακρίνει ἀπὸ τὰ ἄλλα ἁμαρτήματα B΄.

Ὑπὸ Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου, Κύπρος

Κάθε εἴδους ἁμαρτία εἶναι φοβερή, ἀφοῦ μᾶς χωρίζει ἀπὸ τὸν Χριστό. Τὰ σαρκικὰ ὅμως ἁμαρτήματα ἔχουν μιὰ ἰδιάζουσα σημασία, μιὰ οὐσιώδη διαφορὰ ἀπὸ τὰ ἄλλα ἁμαρτήματα, τὴν ὁποία ἐπεξηγεῖ κατὰ τρόπο ἄριστο ὁ κορυφαῖος Ἀπόστολος Παῦλος! Τονίζοντας αὐτὴ τὴν ἰδιαιτερότητα τῶν σαρκικῶν ἁμαρτημάτων, γράφει· «Φεύγετε τὴν πορνείαν. Πᾶν ἁμάρτημα, ὃ ἐὰν ποιήσῃ ἄνθρωπος, ἐκτὸς τοῦ σώματός ἐστιν· ὁ δὲ πορνεύων εἰς τὸ ἴδιον σῶμα ἁμαρτάνει» (Α΄ Κορ. στ΄, 18). Δηλαδή· «Μακριὰ (λοιπὸν) ἀπὸ τὴν πορνεία (ἐδῶ μὲ τὸν ὅρο πορνεία ἐννοεῖται κάθε εἴδους σαρκικὴ ἁμαρτία, ὅπως ἐπεξηγήθηκε σὲ προηγούμενα κείμενα)! Κάθε ἄλλη ἁμαρτία, ποὺ μπορεῖ νὰ διαπράξη κάποιος, βρίσκεται ἔξ0ω ἀπὸ τὸ σῶμα του· αὐτὸς ὅμως ποὺ πορνεύει, βεβηλώνει τὸ ἴδιό του τὸ σῶμα»!

(συνεχίζεται)

— * —

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».

Η ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ H΄.

του Χριστόδουλου Βασιλειάδη

(Πίνακας: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)

Ἕνας κορυφαῖος θεολόγος τοῦ εἰκοστοῦ αἰῶνα, ὁ ὁποῖος ἐγκαταβιοῦσε στὸ κελλὶ τῶν ἁγίων Ἀποστόλων, πλησίον τῆς Μονῆς Διονυσίου, ἦταν καὶ ὁ μακαριστὸς π. Θεόκλητος Διονυσιάτης. Ὁ π. Θεόκλητος ἔχει γράψει τεράστιο ὄγκο συγραμμάτων, μὲ τὰ ὁποῖα πολέμησε με δρυμήτητα τὶς πλάνες τοῦ νεονικολαϊτισμοῦ, μὲ κύριο ἐκπρόσωπό του τὸν Χρῆστο Γιανναρᾶ. Ὁ π. Θεόκλητος κοιμήθηκε τὸ 2006.

Ἡγούμενος τῆς Μονῆς εἶναι ὁ ἀρχμανδρίτης Πέτρος Διονυσιάτης. Σήμερα ἡ Μονὴ ἀριθμεῖ γύρω στοὺς πενηνταπέντε μοναχούς.

Ἀντινικολαϊτικὰ κείμενα Ἡ οὐσιώδης διαφορὰ[1] τῶν σαρκικῶν ἁμαρτημάτων, ποὺ τὰ διακρίνει ἀπὸ τὰ ἄλλα ἁμαρτήματα Α΄.

Ὑπὸ Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου, Κύπρος

Γενικὰ

Κάθε ἁμαρτία εἶναι παράβασι τῶν θείων ἐντολῶν. Ἀποτελεῖ τραγικὸ γεγονός, διότι ἀπομακρύνει τὸν πιστὸ ἀπὸ τὸ ὄντως ἀγαθό, ποὺ εἶναι ὁ Χριστός! Ἡ ἁμαρτία ἐξαλείφεται μὲ τὴν εἰλικρινὴ Μετάνοια καὶ μέσῳ τοῦ Μυστηρίου τῆς Ἐξομολογήσεως.

(συνεχίζεται)

— * —

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».

---

[1] Ἀπὸ τὸ τεῦχος 98-100, Δεκέμβριος, 2007 τοῦ περιοδικοῦ τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».