Ἀπὸ τὶς διδαχὲς τοῦ μακαριστοῦ Γέροντος Γερμανοῦ Σταυροβουνιώτη Δ΄.

Περὶ Προσευχῆς

Αὐτός, ποὺ ἀγαπᾶ εἰλικρινὰ τὸν Θεό, τὸ ἀποδεικνύει στὴν πρᾶξι μὲ τὸν ἀγῶνα, ποὺ καταβάλλει, ὥστε νὰ ἀποκτήση καθαρὰν προσευχή!

* * *

Γιὰ νὰ μάθης τὴν Ἀδιάλειπτη Εὐχή, πρέπει νὰ ἀγωνίζεσαι γιὰ νὰ ἀποκτήσης ταπείνωσι, σιωπή, καὶ προθυμία.

Συμβαίνει μάλιστα νὰ εὐκολύνεσαι στὸ νὰ μαθητεύσης στὴν “Ἀδιάλειπτη Εὐχή”, ὅταν σοῦ συμβῆ κάποια θλίψις ἢ ἔχης κάποια βασανιστικὴ καὶ πιεστικὴ ἀνάγκη. Σὲ τέτοιες περιπτώσεις, ὅ,τι κι ἂν κάνης, ἡ ψυχή σου δὲν βρίσκει ἀνάπαυσι καὶ παρηγοριά, παρὰ μόνο ἂν παρακαλῆς ταπεινὰ καὶ χωρὶς ἄγχος, τὸν Θεό.

***

(συνεχίζεται)

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΕΛΙΔΕΣ ΤΟΥ ΕΥΕΡΓΕΤΙΝΟΥ H΄.

Χριστόδουλου Βασιλειάδη

(Πίνακας: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)

Ἐπειδὴ δὲ οἱ δαίμονες κατηγοροῦσαν τὸν Ἀντώνιο ἀλλὰ δὲν μποροῦσαν νὰ ἀποδείξουν τὶς κατηγορίες τους, ὁ δρόμος ἔμεινε ἐλεύθερος ἀπὸ ἐμπόδια. Ἀμέσως τότε εἶδε τὸν ἑαυτό του νὰ ἐπιστρέφῃ πρὸς τὸ σῶμα καὶ νὰ συνέρχεται. Ἔτσι ἔγινε πάλιν ὁ Ἀντώνιος ὅπως ἦταν προηγουμένως. Τόση ὅμως ἦταν ἡ ταραχή του, ὥστε ξέχασε νὰ φάῃ καὶ παρέμεινε τὴν ὑπόλοιπη μέρα καὶ ὁλόκληρη τὴ νύχτα ἀναστενάζοντας καὶ προσευχόμενος.

Κατεπλήσσετο, διότι σκεπτόταν μὲ πόσους πειρασμοὺς ἔχουμε νὰ παλαίψουμε καὶ μὲ πόσους κόπους πρέπει κανεὶς νὰ περάσῃ τὰ ἐναέρια δαιμόνια. Καὶ ἔλεγε ὅτι αὐτὸ τὸ νόημα ἔχει τὸ ρητὸ τοῦ ἀποστόλου Παύλου «κατὰ τὸν ἄρχοντα ποὺ ἐξουσιάζει στὸν ἀέρα»[1].

(συνεχίζεται)

---

[1] Βλ. Ἐφ. β΄ 2.

Ἀπὸ τὶς διδαχὲς τοῦ μακαριστοῦ Γέροντος Γερμανοῦ Σταυροβουνιώτη Γ΄.

Περὶ Προσευχῆς

* * *

Ἂν θέλουμε νὰ μάθουμε ἀληθινὰ νὰ προσευχώμαστε, νὰ ἀποβάλωμε δίχως ἄλλο ἀπὸ τὴ ζωή μας τὸ καρκίνωμα τῆς καταλαλιᾶς καὶ τὸ πάθος τῆς πολυλογίας.

* * *

Καθαρὴ προσευχὴ εἶναι ἐκείνη κατὰ τὴν ὁποία, ὁ προσευχόμενος νοῦς ἀποβάλλει κάθε περιττὸ περισπασμό. Καὶ ἡ καρδία τοῦ ἀληθινὰ προσευχομένου εἶναι προσκολλημένη ἀποκλειστικὰ στὸν ὑπεράγαθο Θεό.

***

(συνεχίζεται)

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΕΛΙΔΕΣ ΤΟΥ ΕΥΕΡΓΕΤΙΝΟΥ Z΄.

Χριστόδουλου Βασιλειάδη

(Πίνακας: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)

Οἱ ὁδηγοὶ τῆς ψυχῆς του τότε ἄρχισαν νὰ φιλονικοῦν μὲ τοὺς φοβεροὺς ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ἐζήτουν λογαριασμό, μήπως ἡ ψυχή, ποὺ συνώδευαν ἦταν ὑπεύθυνη ἀπέναντί τους γιὰ κάποιο χρέος. Ἐπειδὴ λοιπὸν οἱ τελευταῖοι ἤθελαν νὰ ἀρχίσουν τὸν ἔλεγχο ἀπὸ τῆς γεννήσεως τοῦ Ἀντωνίου, οἱ συνοδεύοντες τὸν Ἀντώνιο τοὺς ἐμπόδιζαν λέγοντες ὅτι ὅσα σφάλματα διέπραξεν ὁ Ἀντώνιος ἀπὸ τῆς γεννήσεώς του, τὰ διέγραψε ὁ Κύριος. Ἀπὸ τότε ὅμως ποὺ ἔγινε μοναχὸς καὶ ἀφιέρωσε τὸν ἑαυτό του στὸν Θεό, ἐπιτρέπεται νὰ ἐξετάσουμε τὰ ἔργα του.

(συνεχίζεται)

Ἀπὸ τὶς διδαχὲς τοῦ μακαριστοῦ Γέροντος Γερμανοῦ Σταυροβουνιώτη Β΄.

(Σκίτσο: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)

Περὶ Προσευχῆς

Χωρὶς τὴν προσευχὴ εἶναι ἀδύνατο νὰ ζήσουμε πνευματικὰ

καὶ ἄρα εἶναι ἀδύνατο νὰ ζήσουμε πραγματικά!

* * *

Ἐφ᾽ ὅσον καὶ ἐν ὅσῳ προσευχόμεθα ἔχομεν λόγον ὑπάρξεως.

* * *

Εἶναι ἀδύνατο νὰ ἀποκτήσωμε γνησίαν προσευχή, ἐὰν προηγουμένως δὲν ἐγκαταλείψουμε κάθε πονηρία, κάθε κατάκρισι καὶ κάθε μνησικακία ἐναντίον ὁποιουδήποτε συνανθρώπου μας.

***

(συνεχίζεται)

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΕΛΙΔΕΣ ΤΟΥ ΕΥΕΡΓΕΤΙΝΟΥ ΣΤ΄.

Χριστόδουλου Βασιλειάδη

(Πίνακας: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)

Ἀναφέρεται στὸν Εὐεργετινὸ ὅτι ὁ Μέγας Ἀντώνιος ἑτοιμαζόταν νὰ φάγῃ κατὰ τὴν κανονισμένη ὥραˑ σύμφωνα λοιπὸν πρὸς τὴ συνήθεια σηκώθηκε γιὰ νὰ προσευχηθῇˑ ἦταν δὲ τότε ἡ ἐνάτη ὥρα, δηλαδὴ τρεῖς τὸ ἀπόγευμα. Ἐκείνην ὅμως ἀκριβῶς τὴ στιγμὴ αἰσθάνθηκε τὸν ἑαυτό του νὰ ἔχῃ ἁρπαγῇ νοερά. Τὸ δὲ παράδοξο ὑπῆρξε τοῦτοˑ καθὼς στεκόταν, ἔβλεπε τὸν ἑαυτό του, ὡς νὰ εἶχε ἐξέλθῃ ἀπὸ τὸ σῶμα καὶ νὰ ὡδηγεῖτο ἡ ψυχὴ του ἀπὸ μερικοὺς στὸν ἀέρα. Ἔπειτα βλέπει μερικοὺς ἀσχημοπρόσωπους καὶ φοβεροὺς νὰ στέκουν μπροστά του στὸν ἀέρα καὶ νὰ θέλουν νὰ τὸν ἐμποδίσουν, γιὰ νὰ μὴ περάσῃ.

(συνεχίζεται)

Ἀπὸ τὶς διδαχὲς τοῦ μακαριστοῦ Γέροντος Γερμανοῦ Σταυροβουνιώτη A΄.

(Σκίτσο: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)

Περὶ Προσευχῆς

Ἡ προσευχὴ εἶναι τὸ εὐγενέστερο ἀγώνισμα τοῦ ἀνθρώπου ἐπὶ τῆς γῆς!

Ἡ προσευχὴ εἶναι ἡ κορυφαία ἐνασχόλησι μὲ τὴν ὁποία μπορεῖ καὶ πρέπει νὰ ἀσχολεῖται –καὶ μάλιστα ἀδιαλείπτως– ὁ ἀνθρώπινος νοῦς.

Ἡ προσευχὴ εἶναι τὸ ὀξυγόνο καὶ τὸ νερὸ, ἡ τροφὴ καὶ ἡ τρυφὴ τῆς ψυχῆς.

***

(συνεχίζεται)

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».