Ὁ ἄνθρωπος δὲν ἀνήκει στὸν ἑαυτό του, ἀλλὰ στὸ Δημιουργό του! A΄.

Ὑπὸ Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου, Κύπρος

Συνεχίζοντας τὸ θεόπνευστό του λόγο ὁ Ἀπόστολος Παῦλος σχετικὰ μὲ τὴ θεολογικὴ διάστασι τοῦ ἀνθρωπίνου σώματος, γράφει· «Καὶ οὐκ ἐστὲ ἑαυτῶν. Ἠγοράσθητε γὰρ τιμῆς» (Α΄ Κορ. στ΄, 19-20). Δηλαδή· «Δὲν ἀνήκετε στὸν ἑαυτό σας. Σᾶς ἀγόρασε ὁ Θεός, πληρώνοντας τὸ τίμημα»! Τὰ σώματά μας ἔχουν ἐξαγορασθῆ μὲ τὸ Τίμιο Αἷμα τοῦ Σταυρωθέντος Χριστοῦ. Ἑπομένως δὲν ἀνήκουν σ’ ἐμᾶς, ἀλλὰ ἔχουν ἰδιοκτήτη τὸν ἴδιο τὸν Χριστό, ποὺ θυσίασε τὸν ἑαυτό Του, καὶ μάλιστα μὲ τὸν πιὸ ἐπώδυνο καὶ ἐπαίσχυντο θάνατο (ἀφοῦ, ὅπως ἀναφέρεται στὴν Παλαιὰ Διαθήκη, «εἶναι κατηραμένος ἀπὸ τὸν Θεὸ καθένας, ποὺ κρέμμαται νεκρὸς ἐπάνω σὲ ξύλο [τοῦ σταυροῦ]» [Δευτ. 21,23], ποὺ ἔχει δηλ. καταδικασθεῖ σὲ σταυρικὸ θάνατο).

(συνεχίζεται)

— * —

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».

Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ B΄.

του Χριστόδουλου Βασιλειάδη

(Πίνακας: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)

Στὸ κατὰ Ἰωάννη εὐαγγέλιο, ὁ εὐαγγελιστὴς ἀναφέρει ὅτι ὁ Ἰησοῦς ἀγαποῦσε πολὺ τὴν Μάρθα, τὴν ἀδελφή της καὶ τὸν Λάζαρο[1]. Στὸ κατὰ Ματθαῖο εὐαγγέλιο ἀναφέρεται ὅτι ὁ Κύριος μετὰ τὴν θριαμβευτικὴ εἴσοδό Του στὰ Ἱεροσόλυμα, ἐγκατέλειψε τοὺ ἀρχιερεῖς καὶ γραμματεῖς καὶ ἐβγῆκεν ἔξω ἀπὸ τὴν πόλη στὴ Βηθανία καὶ ἐκεῖ ἐπέρασε τὴ νύκτα[2].

(συνεχίζεται)

---

[1] Βλ. Ἰω. ια΄ 5, 36.

[2] Βλ. Ματθ. κα΄ 17. Μάρκ.  ια΄ 11.

Τὸ ἀνθρώπινο σῶμα τοῦ πιστοῦ εἶναι ναὸς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος Β΄.

Ὑπὸ Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου, Κύπρος

Ἐὰν εἶναι ἀδιανόητο γιὰ τὸν πιστὸ νὰ βεβηλώση μὲ ὁποιεσδήποτε ἀκαθαρσίες ἕνα συμβατικὸ ναό, κτισμένο ἀπὸ ἀνθρώπινα χέρια, μὲ τὰ φθαρτὰ οἰκοδομικὰ ὑλικὰ (πέτρες, σίδερα, τσιμέντο, σουβάδες, ξύλα, κ.λπ.), πόσο ἀπείρως περισσότερο εἶναι ἀνεπίτρεπτο γιὰ τὸν πιστὸ νὰ μολύνη τὸ σῶμα του; Αὐτό, ποὺ εἶναι ἀφενὸς μὲν πλασμένο ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ ἀφετέρου ἔχει προορισμὸ νὰ ἀναστηθῆ, ὅταν πραγματοποιηθῆ ἡ Δευτέρα Παρουσία τοῦ Χριστοῦ, καὶ ποὺ προορίζεται νὰ λειτουργῆ ὡς ναὸς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ὄχι μόνο στὴν παροῦσα (τὴ βιολογικὴ) ζωή, ἀλλὰ καὶ στὴν αἰωνιότητα!

— * —

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».

Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ Α΄.

του Χριστόδουλου Βασιλειάδη

(Πίνακας: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)

Ὁ ἅγιος Λάζαρος ὁ τετραήμερος καταγόταν ἀπὸ τὴ Βηθανία[1]. Ἦταν ἀδελφὸς τῆς Μάρθας καὶ τῆς Μαρίας. Ἦταν φίλος καὶ ὁμοτράπεζος τοῦ Κυρίου. Στὸ κατὰ Λουκᾶ εὐαγγέλιο ἀναφέρεται ὅτι ὁ Κύριος εἰσῆλθε σὲ ἕνα χωριό, καὶ ἡ ἀδελφὴ τοῦ Λαζάρου, Μάρθα ὑποδέχθηκε τὸν Κύριο στὸ σπίτι της. Ἐκεῖ ἡ ἀδελφή της κάθισε κοντὰ στὰ πόδια τοῦ Κυρίου καὶ ἄκουε τὰ λόγια τοῦ Κυρίου, ἐνῷ ἡ Μάρθα ἀπερροφᾶτο ἀπὸ τὶς πολλὲς ἀσχολίες. Ἡ Μάρθα τότε λέγει στὸν Κύριο: «Κύριε, δὲν σὲ μέλει ποὺ ἡ ἀδελφή μου μὲ ἄφησε μόνη νὰ ἑτοιμάσω τὰ τοῦ φαγητοῦ γιὰ σένα καὶ τοὺς μαθητές σου; Πές της λοιπὸν νὰ μὲ βοηθήσῃ». Τότε ὁ Κύριος τῆς λέγει: «Μάρθα Μάρθα, μεριμνᾷς καὶ τυβάζῃ περὶ πολλά. Ἑνὸς δε ἐστι χρειά∙ Μαρία δὲ τὴν ἀγαθὴν μερίδα ἐξελέξατο, ἥτις οὐκ ἀφαιρεθήσεται ἀπ’ αὐτῆς».

(συνεχίζεται)

---

[1] Τὸ σπίτι τοῦ Λαζάρου καὶ τῶν ἀδελφῶν του, Μάρθας καὶ Μαρίας, βρισκόταν στοὺς πρόποδες τοῦ ὄρους τῶν Ἐλαιῶν.

Τὸ ἀνθρώπινο σῶμα τοῦ πιστοῦ εἶναι ναὸς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος A΄.

Ὑπὸ Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου, Κύπρος

Γράφει ἀκόμα ὁ Ἀπόστολος Παῦλος· «Ἢ οὐκ οἴδατε ὅτι τὸ σῶμα ὑμῶν ναὸς τοῦ ἐν ὑμῖν Ἁγίου Πνεύματός ἐστιν, οὗ ἔχετε ἀπὸ τοῦ Θεοῦ, καὶ οὐκ ἐστὲ ἑαυτῶν;» (Α΄ Κορ. στ΄, 19) Δηλαδή· «Ἢ μήπως δὲν ξέρετε ὅτι τὸ σῶμα σας εἶναι ναὸς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τὸ ὁποῖο κατοικεῖ μέσα σας καὶ τὸ ἔχετε λάβει ἀπὸ τὸν Θεό, καὶ ἑπομένως δὲν ἀνήκετε στὸν ἑαυτό σας;» Μὲ τὸ ὑπερβατικὸ δηλαδὴ γεγονὸς ὅτι τὸ σῶμα τοῦ κάθε βαπτισμένου πιστοῦ ἀποτελεῖ ναὸ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, εἶναι τελείως ἀνεπίτρεπτο νὰ βεβηλώνουμε, νὰ μολύνουμε μὲ τὶς σαρκικὲς ἁμαρτίες μας ἕνα τέτοιο ἀπείρου ἀξίας ναό!

(συνεχίζεται)

— * —

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».

Η ΕΝ ΕΦΕΣῼ ΛΗΣΤΡΙΚΗ ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΟΥ 449μ.Χ. IE΄.

του Χριστόδουλου Βασιλειάδη

(Πίνακας: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)

Ἡ Κοπτικὴ ἐκκλησία δὲν ἀνεγνώρισε αὐτὴ τὴν καθαίρεση τοῦ Διοσκόρου καὶ θεωρεῖ ὅτι ἦταν κανονικὸς πατριάρχης Ἀλεξανδρείας μέχρι τὸ τέλος τῆς ζωῆς του. Ὁ Διόσκουρος πέθανε ἐξόριστος στὸ νησὶ Γάνγρα τῆς Παφλαγονίας τὸ 454μ.Χ. Θεωεῖται ἅγιος ἀπὸ τὴν Κοπτικὴ καθὼς καὶ ἀπὸ ἄλλες προχαλκηδόνιες Ἐκκλησίες.

Ἀπολυτίκιο ἁγίου Φλαβιανού Κωνσταντινουπόλεως

Ἦχος γ΄. Θείας πίστεως

Στήλη ἔμψυχος Ὀρθοδοξίας,

στῦλος ἄσειστος τῆς Εκκλησίας,

Φλαβιανὲ ἀνεδείχθης τοῖς πράγμασιν.

Ὁμολογία τῆς πίστεως ἔνδοξε,

αἱρετικῶν διαλύεις τὰς φάλαγγας.

Πάτερ ὅσιε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε

δοθήναι καὶ ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος.

«Φεύγετε τὴν πορνείαν» Γ΄.

Ὑπὸ Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου, Κύπρος

Καὶ εὑρίσκονται δυστυχῶς πλῆθος τὰ θύματα, ποὺ ἀκολουθοῦν τὸν εὔκολο καὶ πλατὺ δρόμο τῆς καταστροφῆς! Προτιμοῦμε νὰ «ξεχνοῦμε» ὅτι ἡ Ὀρθοδοξία εἶναι ἄσκησι, θυσία, στενὴ καὶ τεθλιμμένη ὁδός, ἐκκοπὴ τοῦ θελήματος, ταπείνωσι, ἐν Χριστῷ ἀγάπη κ.λπ., τὰ ὁποῖα ἀκολούθησαν μέσα στοὺς αἰῶνες τὸ ἀναρίθμητο πλῆθος τῶν Ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας μας! Ἐνῶ ἡ «ἄλλη ὁδός», τοῦ «κόσμου» (ἐὰν δὲν ὑπάρξη μετάνοια καὶ ἀλλαγὴ πορείας), ὁδηγεῖ στὸν γκρεμὸ τῆς αἰώνιας ἀπώλειας.

— * —

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».