Ἡ ἁγνότητα τοῦ σώματος ὡς θυσία στὸν Θεό!

Ὑπὸ Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου, Κύπρος

Μᾶς διδάσκει καὶ πάλιν ὁ Ἀπόστολος Παῦλος· «Τὸ δὲ σῶμα οὐ τῇ πορνείᾳ ἀλλὰ τῷ Κυρίῳ, καὶ ὁ Κύριος τῷ σώματι» (Α΄ Κορ. στ΄, 13). Δηλαδή, τὸ σῶμα μας δὲν μᾶς τὸ ἔδωσε ὁ Θεός, γιὰ νὰ τὸ χρησιμοποιοῦμε στὶς σαρκικὲς παρεκτροπὲς (δηλαδὴ σὲ «σχέσεις» ἔξω ἀπὸ τὸν εὐλογημένο Γάμο), ἀλλὰ γιὰ νὰ τὸ ἁγιάζουμε, ἐκτελῶντας καὶ μὲ τὸ σῶμα μας τὶς ἅγιες ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ. Καὶ ὁ ἀγώνας αὐτός, ποὺ ἰσοδυναμεῖ μὲ θυσία πρὸς τὸν Θεό, κρίνεται ἀπαραίτητος μέσα στὰ πλαίσια τῆς ὀρθόδοξης χριστιανικῆς ἄσκησης. Καὶ τοῦτο γιατὶ ὁ στόχος τῆς χριστιανικῆς ζωῆς εἶναι νὰ γίνουμε μέτοχοι τῆς θείας Χάριτος. Καὶ ἡ Χάρις αὐτὴ τοῦ Θεοῦ ἁγιάζει, ὄχι μόνο τὴν ψυχή, ἀλλὰ καὶ τὸ σῶμα τοῦ ἀγωνιζομένου ἐν Κυρίῳ πιστοῦ, τὸν ὅλο δηλ. ἄνθρωπο! Τρανὴν ἀπόδειξη τῆς βασικῆς αὐτῆς ἀλήθειας τῆς Πίστης μας ἀποτελοῦν τὰ ἱερὰ λείψανα τῶν Ἁγίων μας, ποὺ ἀποπνέουν συχνὰ ἄρρητη εὐωδία, ἐνῷ ἄλλοτε μυροβλύζουν, ἐνίοτε δὲ παραμένουν θαυματουργικῶς ἄφθαρτα, ἀλλὰ πάντοτε ἐκπέμπουν ποικιλοτρόπως τὴν ἐνοικοῦσα σ’ αὐτὰ θεία Χάρι.

— * —

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».

Η ΕΝ ΕΦΕΣῼ ΛΗΣΤΡΙΚΗ ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΟΥ 449μ.Χ. Δ΄.

του Χριστόδουλου Βασιλειάδη

(Σκίτσο: Χριστόδουλος Βασιλειάδης)

Οἱ ἐργασίες τῆς συνόδου ἄρχισαν μὲ τὴν ἀνάγνωση τῶν αὐτοκρατορικῶν γραμμάτων, στὰ ὁποία συγκαλοῦσαν τὴ σύνοδο. Θὰ ἀκολουθοῦσε ἡ ἀνάγνωση τῶν γραμμάτων τοῦ πάπα Ρώμης, ἀλλὰ ὁ Διόσκουρος ἀρνήθηκε, ἀντιτάχτηκε καὶ φύλαξε τὶς ἐπιστολὲς τοῦ Ρώμης γιὰ τὸν ἑαυτό του. Μετὰ διάβασαν ἕνα αὐτοκρατορικὸ ἔγγραφο, μὲ τὸ ὁποῖο ἐπιτρεπόταν ἡ συμμετοχὴ στὴ σύνοδο τοῦ σύρου ἡγουμένου Βαρσουμᾶ, ὁ ὁποῖος εἶχε ἔλθει ἀπὸ τὴν Ἔφεσο μὲ ὁμάδα σύρων μοναχῶν· μὲ αὐτοὺς εἶχε τρομοκρατήσει τοὺς νεστοριανοὺς στὴ Συρία.

(συνεχίζεται)

Τὰ σαρκικὰ ἁμαρτήματα ὡς κώλυμα (=ἐμπόδιο) γιὰ τὴν Ἱερωσύνη Β΄.

Ὑπὸ Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου, Κύπρος

Ὅμως ἱερέας δὲν μπορεῖ νὰ γίνη αὐτός, ποὺ ἔπεσε σὲ βαριὰ σαρκικὰ ἁμαρτήματα, ὅπως εἶναι π.χ. οἱ σαρκικὲς σχέσεις, εἴτε πρίν, εἴτε ἔξω ἀπὸ τὸν Γάμο. Καὶ δὲν μπορεῖ νὰ γίνη ἱερέας, διότι «τὸ σκεῦος» τοῦ σώματός του ἔγινε ἀκατάλληλο γιὰ τὴ διακονία τῶν Μυστηρίων τοῦ Θεοῦ. Ὅπως δηλαδὴ τὸ ἀγγεῖο, ποὺ ἔσπασε, πού, κι ἂν ἀκόμα τὸ συναρμολογήσης καὶ τοῦ κολλήσης τὰ κομμάτια, τὸ ξαναφτιάχνεις μέν, καὶ γίνεται πάλι ἀκέραιο, ἔχει ὅμως ἀνεξίτηλα σημάδια τῶν παλιῶν θραυσμάτων. Τὸ ξανασυναρμολογημένο αὐτὸ ἀγγεῖο μπορεῖ νὰ χρησιμεύση γιὰ ὁποιαδήποτε ἄλλη δουλειά, ὄχι ὅμως καὶ γιὰ νὰ χρησιμοποιηθῆ στὴν Ἁγία Τράπεζα» (ἀπὸ τὸ βιβλίο· «Ὁ Γέρων Γερμανὸς Σταυροβουνιώτης (1906-1982)», ἔκδοση Β΄, σελ. 203).

— * —

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».

Η ΕΝ ΕΦΕΣῼ ΛΗΣΤΡΙΚΗ ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΟΥ 449μ.Χ. Γ΄.

του Χριστόδουλου Βασιλειάδη

(Σκίτσο: Χριστόδουλος Βασιλειάδης)

Ὁ Διόσκουρος ἄσκησε τὴν προεδρία τῆς ληστρικῆς συνόδου ὡς πραγματικὸς τύραννος. Στὶς 8 Αὐγούστου τοῦ 449μ.Χ. ὁ Διόσκουρος συνάθροισε στὴν Ἔφεσο, στὸν ναὸ τῆς Θεοτόκου[1], τοὺς ἑκατὸν εἴκοσι ἑπτὰ παρόντες ἐπισκόπους. Οἱ ἐπίσκοποι αὐτοὶ ἦταν κατὰ τὸ πλεῖστον ἐκλελεγμένοι μεταξὺ τῶν φίλων τοῦ Εὐτυχοῦς.

(συνεχίζεται)

---

[1] Στὸν ἐν λόγῳ ναὸν εἶχεν ἐγκαινιάσει ὁ Κύριλλος τὴν Α΄ Σύνοδο τῆς Ἐφέσου τὸ 431μ.Χ., δηλαδὴ τὴν τρίτη Οἰκουμενικὴ Σύνοδο.

Τὰ σαρκικὰ ἁμαρτήματα ὡς κώλυμα (=ἐμπόδιο) γιὰ τὴν Ἱερωσύνη A΄.

Ὑπὸ Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου, Κύπρος

Ἐπεξηγῶντας καὶ ἀναλύοντας τὴν ἰδιαιτερότητα αὐτὴ τῶν σαρκικῶν ἁμαρτιῶν ὁ μακαριστὸς ἅγιος Γέροντας Γερμανός, γράφει σὲ μιά του ἐπιστολή: «Μᾶς ἀποκαλύπτει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ὅτι κατὰ κάποιο μυστηριώδη καὶ ὑπερφυσικὸ τρόπο τὸ σῶμα αὐτοῦ, ποὺ πορνεύει, μολύνεται ἀνεξίτηλα μὲ ἕνα μόνιμο ψεγάδι. Ὑπάρχει δηλαδὴ μιὰ οὐσιαστικὴ καὶ βαθιὰ διαφορὰ μεταξὺ τῶν σαρκικῶν ἀπὸ τὰ ἄλλα ἁμαρτήματα. Καὶ ὅταν ὁ ἄνθρωπος μετανοήση, ἐξομολογηθῆ καὶ ἀλλάξη ζωή, συγχωροῦνται ὅλες οἱ ἁμαρτίες του, συμπεριλαμβανομένων βεβαίως καὶ τῶν σαρκικῶν· καὶ ὅταν ἀλλάξη ζωή, μπορεῖ ἀκόμη καὶ ἅγιος νὰ γίνη!

(συνεχίζεται)

— * —

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».

Η ΕΝ ΕΦΕΣῼ ΛΗΣΤΡΙΚΗ ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΟΥ 449μ.Χ. B΄.

του Χριστόδουλου Βασιλειάδη

(Κάρβουνο: Χριστόδουλος Βασιλειάδης)

Ἡ σύνοδος στὴν Ἔφεσο ἄρχισε στὶς 8 Αὐγούστου τοῦ 449μ.Χ. καὶ συνεδρίασε γιὰ δεκαπέντε μέρες, δηλαδὴ μέχρι τὶς εἴκοσι δύο Αὐγούστου. Ἀντιπρόσωποι τοῦ πάπα Ρώμης ἦταν ὁ ἐπίσκοπος Ἰούλιος, ὁ διάκονος Ἱλάριος καὶ ὁ νοτάριος Δουλκίσιος. Στὴν ἐν Ἐφέσῳ σύνοδο τοῦ 449μ.Χ. οἱ ἀλεξανδρινοὶ μονοφυσίτες, μὲ ἀρχηγὸ τὸν Διόσκουρο, ἀνάγκασαν ὅσα ἀπὸ τὰ μέλη τῆς συνόδου δὲν συμφωνοῦσαν μὲ τὶς ἀπόψεις τους νὰ ἀναγνωρίσουν τὴ διδασκαλία τοῦ Εὐτυχῆ ὡς ὀρθόδοξη καὶ νὰ καταδικάσουν ὅσους ἦταν ἀντίθετοι μαζί τους. Ὁ αὐτοκράτορας Θεοδόσιος Β΄ ἐπικύρωσε τὶς ἀποφάσεις τῆς συνόδου καὶ τὴν ἀνεγνώρισε ὡς οἰκουμενική.

(συνεχίζεται)

Ἀντινικολαϊτικὰ κείμενα Ἡ οὐσιώδης διαφορὰ[1] τῶν σαρκικῶν ἁμαρτημάτων, ποὺ τὰ διακρίνει ἀπὸ τὰ ἄλλα ἁμαρτήματα Γ΄.

Ὑπὸ Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου, Κύπρος

Τὴν ἰδιαιτερότητα αὐτὴ τῶν σαρκικῶν ἁμαρτημάτων ὑπογραμμίζει καὶ ὁ Κύριός μας, ὅπως π.χ. στὴν περίφημη «ἐπὶ τοῦ Ὄρους Ὁμιλία» Του, ὅπου ἐπιτρέπει (ὅμως δὲν ἐπιβάλλει) τὸ δικαίωμα διαζυγίου ὄχι γιὰ ὁποιανδήποτε ἄλλη ἁμαρτία κάποιου ἀπὸ τοὺς συζύγους, παρὰ μόνο στὴν περίπτωση τῆς πορνείας: «παρεκτὸς λόγου πορνείας»! (Ματθ. ε΄, 32)

(συνεχίζεται)

— * —

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».