ὑπὸ τοῦ Πατρὸς καὶ Καθηγουμένου
τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου
Ἀρχιμανδρίτου Ἀθανασίου
«Καὶ θαυμάσονται οἱ
κατοικοῦντες ἐπὶ τῆς γῆς ὧν οὐ γέγραπται τὸ ὄνομα ἐπὶ τὸ βιβλίον τῆς ζωῆς ἀπὸ
καταβολῆς κόσμου, βλεπόντων τὸ θηρίον ὅτι ἦν καὶ οὐκ ἔστι καὶ παρέσται» (Ἀποκ.
ιζ´, 8).
(συνεχίζεται)
— * —
Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».
του Χριστόδουλου Βασιλειάδη
(Πίνακας: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)
Ἔλεγαν γιὰ τὸν ἀββᾶ Ἰωάννη, τὸν μαθητὴ τοῦ ἀββᾶ Παύλου, ὅτι εἶχε μεγάλη ὑπακοή. Ἦταν δὲ σ’ ἕνα τόπο μνήματα καὶ μιὰ ὕαινα κατοικοῦσε ἐκεῖ. Εἶδε λοιπὸν ὁ γέρων γύρω ἐκεῖ σβουνιὲς (κοπριὰ) βοδιῶν. Καὶ λέγει στὸν Ἰωάννη νὰ πάῃ καὶ νὰ τοῦ τὶς φέρῃ. Καὶ ἐκεῖνος τοῦ εἶπε: «Καὶ τί νὰ κάμω μὲ τὴν ὕαινα;». Ὁ δὲ γέρων, ἀσειευόμενος, εἶπε: «Ἂν ἔλθῃ κατεπάνω σου, δέσε τη καὶ φἐρε την ἐδῶ». Πῆγε λοιπὸν ὁ ἀδελφὸς ἐκεῖ, καθὼς ἔπεφτε τὸ βράδυ. Καὶ νά, ἦλθε ἡ ὕαινα κατεπάνω του. Ἀλλὰ αὐτός, σύμφωνα μὲ τὰ λόγια τοῦ γέροντος, ὥρμησε νὰ τὴν πιάσῃ. Καὶ ἔφυγε ἡ ὕαινα.
(συνεχίζεται)
ὑπὸ τοῦ Πατρὸς καὶ Καθηγουμένου
τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου
Ἀρχιμανδρίτου Ἀθανασίου
Ἄγγελος Κυρίου ἀποκαλύπτει
ἐν προκειμένῳ εἰς τὸν ἅγιον Ἰωάννην· «Ἐγὼ ἐρῶ σοι τὸ μυστήριον τῆς γυναικὸς καὶ
τοῦ θηρίου τοῦ βαστάζοντος αὐτήν… Τὸ θηρίον ὃ εἶδες (=ὢν), ἦν (=ἦτο) καὶ οὐκ ἔστι,
καὶ μέλλει ἀναβαίνειν ἐκ τῆς ἀβύσσου [δηλαδὴ ἡ ἀνάβασις καὶ ἡ ἀνάδυσις κατὰ τοὺς
“Καιροὺς τῆς Ἀποστασίας”, ποὺ ἀνακυκλικῶς ἐπανεμφανίζονται μέσα εἰς τὸν ῥοῦν τῆς
Ἱστορίας, μὲ μεγιστοποιημένην ἢδη ἔξαρσιν κατὰ τοὺς Ἐσχάτους Χρόνους (= “Οἱ
Καιροὶ τῆς Μεγίστης Ἀποστασίας”)].
(συνεχίζεται)
— * —
Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».
του Χριστόδουλου Βασιλειάδη
(Πίνακας: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)
Διηγήθηκαν γιὰ τὸν ἀββᾶ Ἰωάννη τὸν Κολοβό, ὅτι ἔφυγε νὰ
πάῃ σ’ ἕνα Θηβαῖο γέροντα, σὲ Σκήτη. Καὶ ἔμεινε στὴν ἔρημο. Πῆρε λοιπὸν ὁ ἀββᾶς
του ἕνα ξερὸ ξύλο, τὸ φύτεψε καὶ τοῦ εἶπε:
«Κάθε μέρα νὰ τὸ ποτίζῃς μὲ ἕνα λαγῆνι νερό, ἕως ὅτου βγάλει καρπό». Ἦταν δὲ τὸ
νερὸ μακριὰ ἀπὸ αὐτούς, ἔτσι ὁποὺ ξεκινῶντας τινὰς τὸ βράδυ, ἐρχόταν τὸ πρωΐ.
Μετὰ ἀπὸ τρία χρόνια λοιπόν, ἀνέλαβε ζωὴ καὶ ἔβγαλε καρπό. Καὶ παίρνοντας ὁ
γέρων τὸν καρπό του, τὸν ἔφερε στὴ σύναξη καὶ εἶπε στοὺς ἀδελφούς:
«Λάβετε, φάγετε καρπὸν ὑπακοῆς»[1].
ὑπὸ τοῦ Πατρὸς καὶ Καθηγουμένου
τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου
Ἀρχιμανδρίτου Ἀθανασίου
Ὁ Ἀντίχριστος, ὁ
Ψευδοπροφήτης αὐτοῦ, καθὼς καὶ ὁ ἐν αὐτοῖς ὑποκρυπτόμενος καὶ ὑποδαυλίζων,
δηλαδὴ ὁ Διάβολος (τοὐτέστιν κατὰ μίαν ἀπεχθὴν πιθηκιστικὴν ἀπομίμησιν τῆς
Παναγίας Τριάδος: τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἀγίου Πνεύματος), θὰ ἐνεργήσουν
καὶ θὰ ἀναδυθοῦν μέσα ἀπὸ τὸ “Ἱστορικὸν γίγνεσθαι”, ὡς τὸ φοβερὸν καὶ ἀποτρόπαιον
σύμπλεγμα: “ἡ Πόρνη καὶ τὸ Θηρίον” (Ἀποκ. ιζ´, 3-9).
(συνεχίζεται)
— * —
Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».
του Χριστόδουλου Βασιλειάδη
(Πίνακας: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)
Καὶ ὁ ἅγιος Βασίλειος τὸν ἔβαλε νὰ ὑπηρετῇ κατὰ τὸ
πρόγευμα. Ἀφοῦ δὲ ἀπόφαγαν, ἔδωσε στὸν ἅγιο νὰ νιφθῇ. Καὶ τοῦ λέγει ὁ ἅγιος
Βασίλειος: «Ἔλα, νὰ σοῦ δώσω καὶ ἐγὼ νὰ πλύνῃς τὰ χέρια σου». Καὶ ἐκεῖνος
ὑπακούοντας, δέχθηκε νὰ τοῦ χύνῃ νερὸ ὁ ἅγιος. Καὶ τοῦ λέγει: «Ὅταν
ἐπιστρέψω στὸν κλῆρο μου, ἔλα νὰ σὲ κάμω διάκονο». Καὶ σὰν ἔγινε αὐτό, τὸν ἔκαμε
πρεσβύτερο. Καὶ τὸν πῆρε μαζί του στὴν ἐπισκοπή, χάρη στὴν ὑπακοή του[1].
[1] Εἶπε γέρων, τὸ Γεροντικὸν σὲ νεοελληνικὴ ἀπόδοση, ἐκδ. Ἀστὴρ καὶ Παπαδημητρίου, Ἀθῆναι 1988, σ. 54.
ὑπὸ τοῦ Πατρὸς καὶ Καθηγουμένου
τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου
Ἀρχιμανδρίτου Ἀθανασίου
Ἀπὸ τοὺς πρώτους ἤδη
χρόνους τοῦ Χριστιανισμοῦ, ὅταν ἐνεφανίσθη καὶ μέχρι τῶν ἡμερῶν μας, ἔδρασε καὶ
συνεχίζει νὰ δρᾷ καὶ νὰ ἐπιτελῇ τὸ ἀντίχριστον ἔργο του τὸ φοβερὸν καὶ ἀπαίσιον
“δίδυμον” “Οἰκουμενισμοῦ-Νικολαϊτισμοῦ”: Ἤτοι, καθὼς προεξηγήσαμεν, δροῦν καὶ ἐπιτελοῦν
ἀπὸ κοινοῦ τὸ ἀντίχριστο ἔργο τους τὰ “δύο κέρατα” τοῦ ψευδοπροφήτου (Ἀποκ.
ιγ´, 11).
(συνεχίζεται)
— * —
Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».
