«Οἰκουμενισμὸς» καὶ «Νικολαϊσμὸς»: Τὰ ῾῾δύο κέρατα᾽᾽τοῦ Ψευδοπροφήτου Γ΄.

ὑπὸ τοῦ Πατρὸς καὶ Καθηγουμένου
τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου
Ἀρχιμανδρίτου Ἀθανασίου

Ἐμπεριέχει αὕτη ἐγγενῶς καὶ ἀναδύεται δυσωδῶς μέσα ἀπὸ τὰ σπλάγχνα της, σὺν τοῖς ἄλλοις, καί:

(β) Ὁ ἐπαναεπανεμφανιζόμενος εἰς τὰς ἡμέρας μας, ἐν ἀπαισίᾳ μορφῇ καὶ ἐν φοβερᾷ δυνάμει, ὁ πολυπρόσωπος καὶ διαχρονικὸς «Νικολαϊτισμός». Δηλαδὴ τὸ συνονθύλευμα τῶν ἄκρως ψυχοσωματοφθόρων (καὶ πλειστάκις ἕως καὶ “θεοποιημένων” κατὰ τὰς ἡμέρας μας) σαρκικῶν παθῶν καὶ ἡδονῶν.

(συνεχίζεται)

— * —

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».

ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΑΡΕΤΗΣ ΤΗΣ ΔΙΑΚΡΙΣΕΩΣ B΄.

του Χριστόδουλου Βασιλειάδη

(Πίνακας: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)

Ἡ διάκριση θεωρεῖται κορυφαία ἀρετή[1]. Ὁ ἅγιος Ἰωάννης Σιναΐτης στὴν Κλίμακα ἀναφέρει ὅτι διάκριση εἶναι ἡ ἀλάνθαστη γνώση καὶ ἀντίληψη τοῦ θείου θελήματος σὲ κάθε καιρὸ καὶ τόπο καὶ περίπτωση, ἡ ὁποία συνήθως ὑπάρχει στοὺς καθαροὺς κατὰ τὴν καρδία καὶ τὸ σῶμα καὶ τὸ στόμα[2]. Αὐτὸς ποὺ ἔχει διάκριση γνωρίζει ἂν θὰ μιλήσῃ, τί θὰ πῇ, πότε θὰ μιλήσῃ καὶ γιατί θὰ μιλήσῃ.

(συνεχίζεται)

---

[1] Βλ. Θεοδώρας Χαμπάκη, Γεροντικό, Ἔκδ. ὀρθοδόξου Χριστιανικῆς Ἀδελφότητος «ΑΓΙΑ ΛΥΔΙΑ», Ἀσπροβάλτα ²¹2017, σ. 80.

[2] Βλ. Ἰωάννου τοῦ Σιναΐτου, Οὐρανοδρόμος Κλῖμαξ, Λόγος εἰκοστὸς ἕκτος, Περὶ διακρίσεως,  PG 88, στ. 1013Α. Ἰωάννου Σιναΐτου, Κλῖμαξ, (Εἰσαγωγή - Κείμενον - Μετάφρασις - Σχόλια - Πίνακες ὑπὸ ἀρχιμ. Ἰγνατίου), Λόγος κστ΄ Περὶ διακρίσεως, ἔκδ. Ἱερᾶς Μονῆς Παρακλήτου, Ὠρωπὸς Ἀττικῆς 1978, σ. 281.

«Οἰκουμενισμὸς» καὶ «Νικολαϊσμὸς»: Τὰ ῾῾δύο κέρατα᾽᾽τοῦ Ψευδοπροφήτου Β΄.

ὑπὸ τοῦ Πατρὸς καὶ Καθηγουμένου
τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου
Ἀρχιμανδρίτου Ἀθανασίου

Μέσα εἰς τὸ μέγα πλῆθος τῶν φοβερῶν αἱρέσεων κατὰ τὰς ἡμέρας μας, δεσπόζουσαν καὶ κυρίαρχον θέσιν κατέχουν σήμερον:

(α) Ἡ ἀνθρωποκτόνος παναίρεσις τοῦ «οἰκουμενισμοῦ», ἥτις ἐκ τῶν πραγμάτων, ἀποδεικνύεται καὶ εἶναι ὄντως παναίρεσις.

(συνεχίζεται)

— * —

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».

ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΑΡΕΤΗΣ ΤΗΣ ΔΙΑΚΡΙΣΕΩΣ Α΄.

του Χριστόδουλου Βασιλειάδη

(Πίνακας: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)

Ἡ λέξη διάκριση πρέρχεται ἀπὸ τὸ ρῆμα διακρίνω, τὸ ὁποῖο σημαίνει ξεχωρίζω, βλέπω καλά, ἑρμηνεύω, ἀποφασίζω, κρίνω ὀρθά. Ἔχουμε δύο εἰδῶν διακρίσεις, τὴν φυσικὴ καὶ τὴν πνευματική. Φυσικὴ διάκριση χαρακτηρίζεται ὡς σοφία καὶ σύνεση, γνώση καὶ περίσκεψη καὶ ἱκανότητα ἀντίληψης καὶ κρίσης. Συνήθως ἡ φυσικὴ διάκριση αὐξάνεται καθὼς ὁ ἄνθρωπος ἐνηλικιώνεται, ἐνῷ ἀτονεῖ ἡ μνήμη. Πνευματικὴ διάκριση εἶναι χάρισμα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος στὸν ἄνθρωπο, ὁ ὁποῖος ἀγνωνίζεται ταπεινὰ καὶ μὲ ἐπίγνωση τῆς ἁμαρτωλότητας του. Ἡ διάκριση ξεχωρίζει ποιὸ εἶναι ὀρθὸ καὶ ποιὸ λάθος, ἐπιλέγει τὸ ἀγαθὸ καὶ καλό, ἀποφεύγει τὰ ἄκρα καὶ βαδίζει τὴ μέση καὶ βασιλικὴ ὁδό.

(συνεχίζεται)

«Οἰκουμενισμὸς» καὶ «Νικολαϊσμὸς»: Τὰ ῾῾δύο κέρατα᾽᾽τοῦ Ψευδοπροφήτου A΄.

ὑπὸ τοῦ Πατρὸς καὶ Καθηγουμένου
τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου
Ἀρχιμανδρίτου Ἀθανασίου

«Καὶ εἶδον ἄλλο θηρίον ἀναβαῖνον ἐκ τῆς γῆς καὶ εἶχε κέρατα δύο ὅμοια ἀρνίῳ, καὶ ἐλάλει ὡς δράκων» (Ἀποκ. ιγ´, 11)

Κατὰ μίαν ἑρμηνείαν τῆς τραγικῆς καὶ φοβερᾶς αὐτῆς εἰκόνος:

(α) Τὸ «ἕνα κέρατο» ἐκφράζει τὴν πολεμικὴν τοῦ θηρίου κατὰ τῆς Ὀρθῆς Πίστεως [= ἄρνησι τῆς Ὀρθοδοξίας (π.χ. Οἰκουμενισμός)].

(β) Τὸ «ἕτερον κέρατο» ἐκφράζει τὴν πολεμικὴν τοῦ θηρίου κατὰ τῆς Ὀρθοδόξου Ζωῆς [= ἄρνησις τῆς Ὀρθοπραξίας (π.χ. Νικολαϊτισμός)]. 

(συνεχίζεται)

— * —

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».

Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ ΚB΄.

του Χριστόδουλου Βασιλειάδη

(Πίνακας: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)

Πάνω στὸν τάφο τοῦ ἁγίου Λαζάρου κτίστηκε ἀργότερα μικρὸς ναός, ὁ ὁποῖος διηυρύνθη σὲ μεγάλο βυζαντινὸ ναό, πιθανῶς ἀπὸ τὸν αὐτοκράτορα Λέοντα ΣΤ΄ τὸν σοφό. Ἡ ἁγία τράπεζα τοῦ ναοῦ αὐτοῦ εἶναι οἰκοδομημένη πάνω ἀπὸ τὸν τάφο τοῦ ἁγίου. Στὶς 23 Νοεμβρίου 1972, κατὰ τὴ διάρκεια ἀνακαινίσεως τοῦ ναοῦ βρέθηκε μέρος τῶν λειψάνων τοῦ ἁγίου βαθιὰ κάτω στὴν Ἁγία Τράπεζα.

Ἡ μνήμη τοῦ ἁγίου Λαζάρου τιμᾶται ἀπὸ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τὸ Σάββατο τοῦ Λαζάρου, πρὶν ἀπὸ τὴν Κυριακὴ τῶν Βαΐων.

Ἀπολυτίκιο ἁγίου Λαζάρου

«Τὴν κοινὴν Ἀνάστασιν, πρὸ τοῦ σοῦ πάθους πιστούμενος, ἐκ νεκρῶν ἤγειρας τὸν Λάζαρον Χριστέ, ὁ Θεός. Ὅθεν καὶ ἡμεῖς ὡς οἰ παῖδες, τὰ τῆς νίκης σύμβολα φέροντες σοὶ τῷ νικητῇ τοῦ θανάτου βοῶμεν. Ὡσαννὰ ἐν τοῖς ὑψίστοις, εὐλογημένος ὁ ἐρχόεμνος ἐν ὀνόματι Κυρίου».

Περὶ Ἱεραποστολῆς Θ΄.

ὑπὸ τοῦ Πατρὸς καὶ Καθηγουμένου
τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου
Ἀρχιμανδρίτου Ἀθανασίου

Ἀπαρτίζουν παρδαλὰς ἐκφάνσεις καὶ θηριώδεις ἐκφράσεις τοῦ «παρδαλοῦ θηρίου», δηλαδὴ τοῦ Ἀντιχρίστου, τὸν ὁποῖον εἶδεν ἀναδυόμενον ἐκ τῆς πολυταράχου θαλάσσης τοῦ “νῦν αἰῶνος τοῦ ἀπατεῶνος”, ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Θεολόγος καὶ τὰ καταγράφει θεοπνεύστως εἰς τὸ βιβλίον τῆς Ἀποκαλύψεως (Ἀποκ. ιγ´, 1-2).

(συνεχίζεται)

— * —

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».