Ὁ ἄνθρωπος δὲν ἀνήκει στὸν ἑαυτό του, ἀλλὰ στὸ Δημιουργό του! Δ΄.

Ὑπὸ Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου, Κύπρος

Ἀφοῦ λοιπὸν ὁ Χριστὸς ἐξαγόρασε τὸν καθένα μας μὲ τίμημα ἀτίμητο, μὲ τὸ τίμιο καὶ πανάχραντο αἷμα Του, ποὺ ἔχυσε ἐπάνω στὸ Σταυρό, ἀπελευθερώνοντάς μας ἀπὸ τὰ δεσμὰ τοῦ διαβόλου, τοῦ πονηροῦ κόσμου, τῶν παθῶν καὶ τῶν ἁμαρτιῶν μας, εἶναι ἀδιανόητο γιὰ μᾶς νὰ ἀπαρνηθοῦμε καὶ νὰ προδώσουμε (χάριν τῆς ψεύτικης, ψυχοφθόρας, σωματοφθόρας καὶ ἀνθρωποφθόρας ἡδονῆς τῶν σαρκικῶν ἁμαρτιῶν) τὴν δυνατότητα τῆς ἀληθινῆς μας ἐλευθερίας, ποὺ μᾶς δώρησε ὁ Χριστός!

(συνεχίζεται)

— * —

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».

Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ E΄.

του Χριστόδουλου Βασιλειάδη

(Πίνακας: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)

Ὅταν λοιπὸν ἄκουσε ὅτι ὁ Λάζαρος ἀσθενεῖ, τότε μὲν ἔμεινε στὸν τόπο, ὅπου βρισκόταν δύο ἀκόμη μέρες. Ἔπειτα, ἀφοῦ πέρασε καὶ αὐτὸ τὸ χρονικὸ διάστημα, λέγει στοὺς μαθητές Του: «Ἂς πᾶμε πάλιν στὴν Ἰουδαία». Οἱ μαθητὲς ὅμως τοῦ εἶπαν: «Διδάσκαλε, τώρα πρὸ ὀλίγου ζητοῦσαν οἱ Ἰουδαῖοι νὰ σὲ λιθοβολήσουν καὶ ἐσὺ πηγαίνεις πάλιν ἐκεῖ;» Ὁ Κύριος ὅμως τοὺς ἀπάντησε: «Δὲν εἶναι δώδεκα οἱ ὥρες τῆς ἡμέρας; Ὅποιος περπατεῖ κατὰ τὸ διάστημα τῆς ἡμέρας, δὲν σκοντάπτει, γιατὶ βλέπει μὲ τὸ φῶς τοῦ κόσμου τούτου»[1]. Ἐὰν ὅμως κάποιος περπατεῖ κατὰ τὴν νύκτα, σκοντάπτει, διότι δὲν ὑπάρχει σὲ αὐτὸν φῶς, νὰ τὸν φωτίζῃ[2].

(συνεχίζεται)

---

[1] Ὁ Κύριος ἐννοοῦσε ὅτι ἡ ἡμέρα τῆς ζωῆς Του ἐξακολουθεῖ ἀκόμη καὶ αὐτὸς προχωρεῖ στὸ ἔργο Του μὲ βεβαιότητα καὶ ἀσφάλεια.

[2] Στὸ σκοτάδι τῆς ἄγνοις καὶ τῆς πλάνης, βαδίζουν ὅλοι ὅσοι ἐπιμένουν στὴν ἀπιστία τους, καὶ δὲν θέλουν νὰ δεχθοῦν τὸ φῶς, τὸ ὁποῖο ὁ Κύριος τοὺς προσφέρει.

Ὁ ἄνθρωπος δὲν ἀνήκει στὸν ἑαυτό του, ἀλλὰ στὸ Δημιουργό του! Γ΄.

Ὑπὸ Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου, Κύπρος

Καὶ ἐφόσον ὁ Χριστὸς παρέδωσε τὸν ἑαυτό Του στὴ φοβερὴ Σταυρικὴ θυσία, ἡ πρόκλησι γιὰ τὸν κάθε πιστὸ εἶναι ἀδιαμφισβήτητη: Εἴτε τιμοῦμε τὸν Σταυρὸ τοῦ Χριστοῦ, ἀγωνιζόμενοι στὸν ἅγιο ἀγώνα τῆς ἁγνότητας τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ σώματός μας, σύμφωνα μὲ τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ, εἴτε ἀφινόμαστε ἀμετανόητα στὸν κατήφορο τῶν σαρκικῶν ἁμαρτημάτων, περιφρονῶντας κατάφορα μὲ αὐτὸ τὸν τρόπο τὴ θυσία τοῦ Χριστοῦ γιὰ χάρη μας, προσβάλλοντας δηλαδὴ τὴ Σταυρική Του θυσία!

(συνεχίζεται)

— * —

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».

Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ Δ΄.

του Χριστόδουλου Βασιλειάδη

(Πίνακας: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)

Αὐτὸς λοιπὸν ὁ ἀδελφὸς Λάζαρος ἦταν ἀσθενής. Ἔστειλαν τότε οἱ δύο ἀδελφὲς πρὸς τὸν Ἰησοῦ ἀνθρώπους νὰ Τὸν εἰδοποιήσουν, οἱ ὁποῖοι Τοῦ εἶπαν ἐκ μέρους των: «Κύριε, ἰδοὺ αὐτός, τὸν ὁποῖο τόσο πολὺ ἀγαπᾶς, εἶναι ἀσθενής». Ὅταν ὅμως ἄκουσε αὐτὸ ὁ Ἰησοῦς, εἶπε: «Αὐτὴ ἡ ἀσθένεια δὲν εἶναι γιὰ θάνατο, ἀλλὰ γιὰ νὰ φανῇ ἡ δόξα τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ δοξασθῇ ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ μὲ τὴν ἀσθένεια αὐτή, διότι θα δοθῇ εὐκαιρία νὰ πραγματοποιηθῇ ἄλλο μεγάλο θαῦμα».

(συνεχίζεται)

Ὁ ἄνθρωπος δὲν ἀνήκει στὸν ἑαυτό του, ἀλλὰ στὸ Δημιουργό του! B΄.

Ὑπὸ Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου, Κύπρος

Καὶ τοῦτο, γιὰ νὰ μᾶς παράσχη τὴ δυνατότητα τῆς ἀναστάσεως καὶ τῶν ἰδικῶν μας σωμάτων κατὰ τὴ Δευτέρα ἔνδοξη ἔλευσί Του στὴ γῆ! Ὡς ἐκ τούτου δὲν ἔχουμε κανένα δικαίωμα νὰ βεβηλώνουμε καὶ νὰ βρωμίζουμε μὲ τὶς σαρκικές μας ἁμαρτίες αὐτό, ποὺ ἀνήκει οὐσιαστικὰ καὶ ὀντολογικὰ ὄχι σὲ μᾶς, ἀλλὰ ἀποτελεῖ πολύτιμη ἰδιοκτησία τοῦ φιλανθρώπως θυσιασθέντος θεανθρώπου Χριστοῦ!

(συνεχίζεται)

— * —

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».

Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ Γ΄.

του Χριστόδουλου Βασιλειάδη

(Πίνακας: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)

Ἡ ἀνάσταση τοῦ Λαζάρου ἔχει ὡς ἐξῆς: Ἦταν κάποιος ἀσθενής, ὀνόματι Λάζαρος, ἀπὸ τὴ Βηθανία, ἀπὸ τὸ χωριὸ τῆς Μάρθας καὶ Μαρίας τῆς ἀδελφῆς της. Ἡ δὲ Μαρία ἦταν ἐκείνη, ποὺ ἄλειψε τὸν Κύριο μὲ μύρο, λίγες μέρες πρὶν ἀπὸ τὴν σταύρωσή Του καὶ ἐσπόγγισε τὰ πόδια του μὲ τὰ μαλλιά της.

(συνεχίζεται)

Ὁ ἄνθρωπος δὲν ἀνήκει στὸν ἑαυτό του, ἀλλὰ στὸ Δημιουργό του! A΄.

Ὑπὸ Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου, Κύπρος

Συνεχίζοντας τὸ θεόπνευστό του λόγο ὁ Ἀπόστολος Παῦλος σχετικὰ μὲ τὴ θεολογικὴ διάστασι τοῦ ἀνθρωπίνου σώματος, γράφει· «Καὶ οὐκ ἐστὲ ἑαυτῶν. Ἠγοράσθητε γὰρ τιμῆς» (Α΄ Κορ. στ΄, 19-20). Δηλαδή· «Δὲν ἀνήκετε στὸν ἑαυτό σας. Σᾶς ἀγόρασε ὁ Θεός, πληρώνοντας τὸ τίμημα»! Τὰ σώματά μας ἔχουν ἐξαγορασθῆ μὲ τὸ Τίμιο Αἷμα τοῦ Σταυρωθέντος Χριστοῦ. Ἑπομένως δὲν ἀνήκουν σ’ ἐμᾶς, ἀλλὰ ἔχουν ἰδιοκτήτη τὸν ἴδιο τὸν Χριστό, ποὺ θυσίασε τὸν ἑαυτό Του, καὶ μάλιστα μὲ τὸν πιὸ ἐπώδυνο καὶ ἐπαίσχυντο θάνατο (ἀφοῦ, ὅπως ἀναφέρεται στὴν Παλαιὰ Διαθήκη, «εἶναι κατηραμένος ἀπὸ τὸν Θεὸ καθένας, ποὺ κρέμμαται νεκρὸς ἐπάνω σὲ ξύλο [τοῦ σταυροῦ]» [Δευτ. 21,23], ποὺ ἔχει δηλ. καταδικασθεῖ σὲ σταυρικὸ θάνατο).

(συνεχίζεται)

— * —

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».