Περὶ Ἱεραποστολῆς Η΄.

ὑπὸ τοῦ Πατρὸς καὶ Καθηγουμένου
τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου
Ἀρχιμανδρίτου Ἀθανασίου

Ἀλλὰ καὶ ἅπασαι αἱ αἱρέσεις, ὡς ἀποκλίνουσαι ἀπὸ τῆς γνησίας, τῆς ἐκ τοῦ μόνου Δημιουργοῦ Ἀποκαλύψεως τῆς Ἀληθείας (π.χ. ὁ ἐπηρμένος παπισμός μὲ τὰ ἐπάρατα “ἀλάθητά” του καὶ τὰ ἀποτρόπαια “πρωτεῖα” του, ὁ πολυώνυμος προτεσταντισμός, ποὺ ἀποτελεῖ ἐπανακυκλούμενον καὶ ἐπανατροφοδοτούμενον παπισμὸν ἐν τῷ προσώπῳ ἑνὸς ἑκάστου τῶν αὐτοπροβαλλομένων ὡς τάχα “θεοπνεύστων” ἀρχηγίσκων του ἀλλά, καὶ γενικῶς, ἅπαν τὸ συνονθύλευμα τῶν ἀλλοτριωμένων ποικίλων καὶ αὐτοαποκαλουμένων “χριστιανισμῶν”), ἀποτελοῦν ὀδυνηρὰν ἐκτροπὴν ἀπὸ τὴν σῴζουσαν Ἀλήθεια καὶ συνιστοῦν παρεφθαρμένην ἀντίληψιν τῆς θείας Ἀποκαλύψεως.

(συνεχίζεται)

— * —

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».

Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ Κ΄.

του Χριστόδουλου Βασιλειάδη

(Πίνακας: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)

Ἄλλη παράδοση ἀναφέρει ὅτι ἡ Παναγία, συνοδευόμενη ἀπὸ τὸν εὐαγγελιστῆ Ἰωάννη, προσκλήθηκε ἀπὸ τὸν ἅγιο Λάζαρο στὴν Κύπρο. Τὸ πλοιάριό της ὅμως παρασύρθηκε ἀπὸ τρικυμία καὶ προσορμίσθηκε στὸν Ἄθωνα. Ὕστερα ἀπὸ σύντομη παραμονὴ καὶ εὐλογία τοῦ τόπου ἐκείνου κατέφθασε στὴν Κύπρο, ὅπου χάρισε στὸν ἅγιο Λάζαρο ἕνα ζεῦγος ἐπιμάνικα καὶ ἕνα ὡμόφορο, κεντημένα μὲ τὰ ἴδια της τὰ χέρια[1].

(συνεχίζεται)

---

[1] Σὲ εἰκόνα που φυλάασσεται στὸν ἱερὸ ναὸ τῆς Παναγίας Κιτίου εἰκονίζεται ἔνθρονη καὶ βρεφοκρατοῦσα ἡ Θεοτόκος καὶ ἑκατέρωθεν ὁ ἀπόστολος Λουκᾶς καὶ ὁ ἅγιος Λάζαρος ὡς ἐπίσκοπος Κιτίου.

Περὶ Ἱεραποστολῆς Ζ΄.

ὑπὸ τοῦ Πατρὸς καὶ Καθηγουμένου
τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου
Ἀρχιμανδρίτου Ἀθανασίου

Ὅλαι αἱ λεγόμεναι “θρησκεῖαι” ἀναδύονται “ἔσωθεν” μέσα ἀπὸ τὴν συμπλεγματικὴν καὶ ἐνοχικὴν συνείδησιν τοῦ ἀλλοτριωμένου ἀνθρώπου, ἡ ὁποία ἀνεφάνη καὶ ἐγκατεστάθη ἐντός μας ἕνεκα τῆς πτώσεώς μας εἰς τὴν ἁμαρτίαν καὶ τῆς ἐν ἀλαζονίᾳ ἐθελουσίας ἐμμονῆς μας εἰς τὴν ἀμετανοησίαν.

(συνεχίζεται)

— * —

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».

Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ ΙΘ΄.

του Χριστόδουλου Βασιλειάδη

(Πίνακας: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)

Ἄλλη παράδοση συνδέει τὶς ἀλυκὲς τῆς Λάρνακας μὲ τὸν ἅγιο Λάζαρο. Πεινασμένος καὶ διψασμένος ὁδοιπόρος ὁ ἅγιος βρέθηκε σὲ ἕνα ἀμπέλι καὶ ζήτησε ἕνα τσαμπὶ σταφύλι ἀπὸ τὸν ἰδιοκτήτη, ἀλλὰ ἐκεῖνος ἀρνήθηκε. Βλέοντας ὁ ἅγιος τὴν καρδιὰ τοῦ ἀνθρώπου ἐκείνου χωρὶς ἀγάπη καὶ καλοσύνη, μετέτρεψε τὸν ἁμπελώνα σὲ λίμνη ἁλατιοῦ.

(συνεχίζεται)

Περὶ Ἱεραποστολῆς ΣΤ΄.

ὑπὸ τοῦ Πατρὸς καὶ Καθηγουμένου
τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου
Ἀρχιμανδρίτου Ἀθανασίου

Οἱ διάφορες “θρησκεῖες” ἀποτελοῦν ἀνθρώπινα ἐφευρήματα καὶ κατασκευάσματα τοῦ θηριώδους καὶ ἀποτροπαίου ἐγωϊσμοῦ μας, μὲ τὴν συμβουλὴ καὶ τὴν συμβολή, κατὰ κανόνα, τοῦ ἀρχεκάκου ὄφεως καὶ τῶν δαιμονίων του. 

(συνεχίζεται)

— * —

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».

Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ ΙH΄.

του Χριστόδουλου Βασιλειάδη

(Πίνακας: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)

Ὁ Λάζαρος ἔζησε μετὰ τὴν ἀνάστασή του τριάντα χρόνια. Ἀφοῦ ἀπέθανε τὸ 63μ.Χ. γιὰ δεύτερη φορά, ἐνεταφιάσθη στὸ Κίτιο. Λόγῳ τοῦ ὅτι στὸ Κίτιο βρίσκεται ἡ λάρνακα τοῦ ἁγίου Λαζάρου, ὀνομάστηκε ἡ πόλη Λάρνακα. Σύμφωνα μὲ τὴν παράδοση, ὁ Λάζαρος δὲν γέλασε ποτέ. Μόνο μία φορὰ γέλασε, ὄταν εἶδε κάποιον νὰ κλέβῃ ἕνα πήλινο δοχεῖο, συνοδεύοντας μάλιστα τὸ γέλιο μὲ τὴ φράση: «Τὸ ἕνα χῶμα κλέβει τὸ ἄλλο χῶμα».

(συνεχίζεται)

Περὶ Ἱεραποστολῆς Ε΄.

ὑπὸ τοῦ Πατρὸς καὶ Καθηγουμένου
τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου
Ἀρχιμανδρίτου Ἀθανασίου

Προοριζόμεθα ὅμως καὶ καλούμεθα ὑπὸ τοῦ Θεοῦ νὰ ἀνανήψωμεν ἐν ταπεινώσει, ὥστε τελικῶς νὰ καταστοῦμεν καὶ πάλιν, ἐὰν τὸ θελήσωμεν καὶ ἐὰν τὸ ἐπιδιώξωμεν, πολίτες τῆς ἐνδόξου Βασιλείας Του!

Ὁ Χριστός ἐνηνθρώπησεν διὰ τὴν Σωτηρίαν μας, ἔπαθεν ὑπὲρ ἡμῶν, ὑπέστη ἑκουσίως τὴν Ἐσχάτην Ταπείνωσιν, ἐσταυρώθη, ἀνέστη, ἀνελήφθη εἰς τοὺς Οὐρανούς. Καὶ μᾶς ἀπέστειλε τὸ Πανάγιόν Του Πνεῦμα, ἀναμένοντας διακαῶς τὴν ἀληθινήν μας μετάνοια καὶ τὴν εἰλικρινήν μας ἐπιστροφὴν εἰς τὰς Πατρικάς Του ἀγκάλας!

(συνεχίζεται)

— * —

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».