Τὸ σῶμα τοῦ κάθε ἐνταγμένου στὴν Ἐκκλησία πιστοῦ δὲν εἶναι «δικό του», ἀλλὰ ἀνήκει στὸν Χριστό! B΄.

Ὑπὸ Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου, Κύπρος

Δηλαδή· Δὲν γνωρίζετε ὅτι τὰ σώματά σας εἶναι μέλη (τοῦ σώματος) τοῦ Χριστοῦ; Ἔχω λοιπὸν τὸ δικαίωμα νὰ πάρω κάτι, ποὺ εἶναι μέλος τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ, καὶ νὰ τὸ καταστήσω μέλος τοῦ σώματος μιᾶς πόρνης; Ποτὲ τέτοιο πρᾶγμα!!! Ἢ μήπως δὲν ξέρετε ὅτι αὐτός, ποὺ ἑνώνεται μὲ μία πόρνη, γίνεται ἕνα σῶμα μαζί της; Διότι, καθὼς λέει ἡ Ἁγία Γραφή, οἱ δύο θὰ γίνουν ἕνα σῶμα. Ὅποιος ὅμως ἑνώνεται μὲ τὸν Κύριο, γίνεται ἕνα πνεῦμα μαζί Του.

(συνεχίζεται)

— * —

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».

Η ΕΝ ΕΦΕΣῼ ΛΗΣΤΡΙΚΗ ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΟΥ 449μ.Χ. I΄.

του Χριστόδουλου Βασιλειάδη

(Εικόνα: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)

Στὶς 22 Αὐγούστου 449μ.Χ. διεξήχθη ἡ δεύτερη φάση τῆς συνόδου. Αὐτὴ χρησιμοποιήθηκε γιὰ τὸν κανονισμὸ τῶν λογαριασμῶν αὐτῶν, οἱ ὁποῖοι ἦσαν μισητοὶ στὸν Διόσκουρο, δηλαδὴ αὐτῶν, οἱ ὁποῖοι πίστευαν στὶς δύο φύσεις τοῦ Κυρίου. Αὐτοὶ ἦσαν ὁ Ἐδέσσης Ἴβας, ὁ Harran Δανιὴλ καὶ ὁ Κύρου Θεοδώρητος, οἱ ὁποῖοι καθαιρέθηκαν ξανά ἐρήμην· εὐτυχῶς ποὺ δὲν ἦταν παρόντες γιατὶ θὰ εἶχαν την ίδια τύχη με τον Φλαβιανό. Ὁ Διόσκουρος ἀφοῦ ὑψώθηκε μέχρι τὸν οὐρανό, ἔκλεισε τὴν σύνοδο, κάμνωντας νὰ ἐπικροτηθοῦν οἱ δώδεκα ἀναθεματισμοὶ τοῦ ἁγίου Κυρίλλου κατὰ τῆς νεστοριανικῆς αἱρέσεως.

(συνεχίζεται)

Τὸ σῶμα τοῦ κάθε ἐνταγμένου στὴν Ἐκκλησία πιστοῦ δὲν εἶναι «δικό του», ἀλλὰ ἀνήκει στὸν Χριστό! Α΄.

Ὑπὸ Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου, Κύπρος

«Ὅσοι γὰρ εἰς Χριστὸν ἐβαπτίσθητε, Χριστὸν ἐνεδύσασθε» (Γαλ. γ΄, 27), γράφει πρὸς τοὺς Γαλάτας ὁ Ἀπόστολος Παῦλος. Δηλαδή, ὅσοι βαπτιστήκαμε στὸ Ὄνομα τοῦ Χριστοῦ, ἔχουμε ἐνδυθῆ τὸν Χριστό! Μὲ τὸ Μυστήριο τοῦ ἁγίου Βαπτίσματος ἔχουμε καταστεῖ «μέλη Χριστοῦ». Καταθέτοντας ὑπερφυέστατα ὁ Παῦλος ἀκόμη ἕνα σημαντικότατο θεολογικὸ λόγο, γιὰ τὸν ὁποῖο τὰ λεγόμενα σαρκικὰ ἁμαρτήματα καθίστανται ἐντελῶς ἀπαράδεκτα γιὰ τὸν κάθε πιστό, γράφει πρὸς τοὺς Κορινθίους: «Οὐκ οἴδατε ὅτι τὰ σώματα ὑμῶν μέλη Χριστοῦ ἐστιν; ἄρας οὖν τὰ μέλη τοῦ Χριστοῦ ποιήσω πόρνης μέλη; μὴ γένοιτο. Ἢ οὐκ οἴδατε ὅτι ὁ κολλώμενος τῇ πόρνῃ ἓν σῶμά ἐστιν; ἔσονται γάρ, φησίν, οἱ δύο εἰς σάρκα μίαν. Ὁ δὲ κολλώμενος τῷ Κυρίῳ ἓν πνεῦμά ἐστιν.» (Α΄ Κορ. στ΄, 15-17).

(συνεχίζεται)

— * —

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».

Η ΕΝ ΕΦΕΣῼ ΛΗΣΤΡΙΚΗ ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΟΥ 449μ.Χ. Θ΄.

του Χριστόδουλου Βασιλειάδη

(Εικόνα: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)

Μετὰ ἀπὸ αὐτὲς τὶς βάναυσες μεταχειρίσεις τῶν ἀντιφρονούντων, κλείστηκαν οἱ πόρτες τῆς βασιλικῆς, ὅπου διεξαγόταν ἡ σύνοδος. Οἱ ἐπίσκοποι, οἱ ὁποῖοι συμμετείχαν στὴν σύνοδο, καθαίρεσαν τὸ Φλαβιανὸ καὶ τὸν Εὐσέβιο. Τὴν καθαίρεση ὑπέγραψε καὶ ὁ πατριάρχης Ἀντιοχείας Δόμνος.

(συνεχίζεται)

Ἡ ἀνάσταση τῶν σωμάτων Δ΄.

Ὑπὸ Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου, Κύπρος

Ἑπομένως δὲν πρέπει νὰ χρησιμοποιοῦμε τὰ σώματά μας στὴ διάπραξι τῆς ἁμαρτίας. Ὄντας ὁ ἄνθρωπος πνευματικοσωματικὴ ἑνότητα καὶ ὁλότητα, διαπράττει πλειστάκις τὴν ἁμαρτία, ὄχι μόνο «πνευματικῶς», ἀλλὰ καὶ «σωματικῶς». Ἀλλὰ καὶ ὁ μετανοῶν καὶ ἀγωνιζόμενος πιστὸς ἐπιτελεῖ τὴν ἀρετή, ὄχι μόνο «πνευματικῶς», ἀλλὰ καὶ «σωματικῶς», δηλαδὴ μὲ τὴ συμμετοχὴ καὶ τοῦ σώματος.

— * —

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».

Η ΕΝ ΕΦΕΣῼ ΛΗΣΤΡΙΚΗ ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΟΥ 449μ.Χ. H΄.

του Χριστόδουλου Βασιλειάδη

(Εικόνα: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)

Ὁ Διόσκουρος ὑποκρίθηκε ὅτι ἀπειλεῖτο ἡ ζωή του, καὶ ἔτσι ζήτησε τὴ βοήθεια τῶν δύο αὐτοκρατορικῶν ὑπαλλήλων. Αὐτοὶ εἶχαν ἀναλάβει τὴν ἀστυνόμευση τῆς συνόδου, ἄφησαν δὲ νὰ μποῦν οἱ στρατιῶτες, οἱ ὁποῖοι ἦσαν ὁπλισμένοι, οἱ παραβολάνοι[1], οἱ ναῦτες καὶ οἱ μοναχοὶ τοῦ Βαρσουμᾶ. Αὐτοὶ ἐπιτέθηκαν ἐναντίον ὅσων εἶχαν ἀντίθετη ἄποψη. Κακοποίησαν τὸν Φλαβιανὸ πολὺ ἄσχημα καὶ ἐξ αἰτίας αὐτῆς τῆς κακομεταχειρίσεως τόσο κατὰ τὴν ὥρα τῆς συνόδου ὅσο καὶ κατὰ τὴν πορεία του πρὸς τὴν ἐξορία, ἀπεβίωσε μετὰ ἀπὸ τρεῖς μέρες. Ὁ Εὐσέβειος Δορυλαίου κατόρθωσε νὰ διαφύγῃ καὶ πῆγε στὴ Ρώμη. Ἐκεῖ συναντήθηκε μὲ τὸν Λέοντα καὶ τοῦ ἔδωσε ἔκκληση δική του καὶ τοῦ Φλαβιανοῦ.

(συνεχίζεται)

---

[1] Οἱ Παραβολᾶνοι ἦταν πρόσωπα ταγμένα στὴν ὑπηρεσία τῆς Ἐκκλησίας. Ἦταν ἐπιφορτισμένα νὰ θάβουν τοὺς νεκρύς, ἰδιαίτερα ὅσους εἶχαν πεθάνει ἀπὸ λοιμώδεις ἀσθένειες κατὰ τὰ πρῶτα χριστιανικὰ χρόνια. Μὲ τὴν πάροδο ὅμως τῶν αἰώνων οἱ παραβολᾶνοι ἀπετέλεσαν ξεχωριστὴ τάξη καὶ μεταβλήθηκαν σὲ ταραχοποιὰ στοιχεῖα.

Ἡ ἀνάσταση τῶν σωμάτων Γ΄.

Ὑπὸ Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου, Κύπρος

Καὶ τὸ νόημα τῶν λόγων τοῦ Ἀποστόλου, σὲ σχέσι μὲ τὴν ὅλη συνάφεια τοῦ χωρίου, εἶναι τὸ ἑξῆς: Καθὼς τὰ σώματά μας δὲν ἀποτελοῦν μιὰ προσωρινότητα, ἀλλὰ προορίζονται γιὰ τὴν αἰωνιότητα, γι’ αὐτὸ ἀκριβῶς τὸν λόγο ὀφείλουμε νὰ τὰ χρησιμοποιοῦμε μὲ τρόπο ἁγιαστικό, μὲ τὶς ἀγαθές μας πράξεις. Γιὰ παράδειγμα, αὐτὸς εἶναι ὁ λόγος, ποὺ οἱ πιστοὶ προσευχόμενοι «ἐξαναγκάζουν», τρόπον τινά, καὶ τὸ σῶμα νὰ συμμετέχη καὶ αὐτὸ στὴν Προσευχή, μὲ ὀρθοστασίες, «μετάνοιες» κ.ἄ.

(συνεχίζεται)

— * —

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».