Περὶ Ἱεραποστολῆς Δ΄.

ὑπὸ τοῦ Πατρὸς καὶ Καθηγουμένου
τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου
Ἀρχιμανδρίτου Ἀθανασίου

Ἱεραποστολὴ εἶναι ἡ ἐπαναφορὰ ἀπὸ τὸ σκότος τῆς ἀγνοίας καὶ τῆς διαφθορᾶς, εἰς τὸ φῶς τοῦ αὐθεντικοῦ μας “εἶναι”. Αὐτοῦ δηλαδὴ τοῦ “εἶναι”, ποὺ μᾶς ἐδωρήθη ἐξ ὑπαρχῆς, ἀλλ᾽ ὅμως ἐν συνεχείᾳ δυστυχῶς τὸ διεστραβλώσαμεν λόγῳ τῆς πτώσεώς μας εἰς τὴν ἁμαρτίαν, τῆς ἐγωϊστικῆς μας ἐμμονῆς μας εἰς αὐτὴν (δηλαδὴ ἡ ἀνοησία τῆς ἀμετανοησίας) καὶ ὡς ἐκ τούτου τῆς ἐξώσεώς μας ἐκ τοῦ Παραδείσου.

(συνεχίζεται)

— * —

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».

Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ ΙΣΤ΄.

του Χριστόδουλου Βασιλειάδη

(Εικόνα: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)

Εἶχε δὲ τὰ πόδια καὶ τὰ χέρια τυλιγμένα μὲ λωρίδες ἀπὸ σεντόνι καὶ τὸ πρόσωπο τυλιγμένο μὲ ἕνα εἶδος πετσέτας, ὅπως συνήθιζαν νὰ σαβανώνουν τότε οἱ Ἑβραῖοι τοὺς νεκρούς των. Λέγει σὲ αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς: «Λῦστε τον καὶ ἀφῆστε τον μόνο, χωρὶς κανένας νὰ τὸν βοηθήσῃ γιὰ νὰ πάῃ στὸ σπίτι». Ὁ Λάζαρος τότε ἦταν τριάντα χρόνων.

(συνεχίζεται)

Περὶ Ἱεραποστολῆς Γ΄.

ὑπὸ τοῦ Πατρὸς καὶ Καθηγουμένου
τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου
Ἀρχιμανδρίτου Ἀθανασίου

Τὸ κήρυγμα τῆς Ἱεραποστολῆς, εἶναι ἡ ἀποκάλυψις καὶ ἡ φανέρωσις αὐτοῦ, ποὺ ἤδη δόθηκε ἐξ ὑπαρχῆς εἰς τὸν ἄνθρωπον ὑπὸ τοῦ Δημιουργοῦ του, ἀλλὰ (αὐτὸ) καταχώθη καὶ ἀπεκρύβη, βεβαρυμένο ὑπὸ τῶν ἀλλοτρίων καὶ τοξικῶν ὑλικῶν, ἕνεκα τῆς παραμορφώσεως τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου, μετὰ τὴν πτῶσι του εἰς τὴν ἁμαρτία καὶ τὴν ἀμετανόητον ἐμμονήν του νὰ ζῇ καὶ νὰ κυλίεται μέσα εἰς αὐτήν.

(συνεχίζεται)

— * —

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».

Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ ΙE΄.

του Χριστόδουλου Βασιλειάδη

(Εικόνα: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)

Πῆραν λοιπὸν τὴν πέτρα ἀπὸ τὴν εἴσοδο τῆς σπηλιᾶς, ὅπου εἶχε τεθῆ ὁ Λάζαρος. Ὁ δὲ Ἰησοῦς σήκωσε τὰ μάτια του πάνω καὶ εἶπε: «Πάτερ μου, σ’ εὐχαριστῶ διότι μὲ ἄκουσες καὶ θὰ γίνῃ καὶ αὐτὸ τὸ θαῦμα. Ἐγὼ γνώριζα πολὺ καλὰ ὅτι πάντα μὲ ἀκούεις, ἀλλὰ εἶπα αὐτό, γιὰ νὰ ἀκούσῃ ὁ λαός, ποὺ στέκεται ἐδῶ γύρω καὶ νὰ πιστέψουν ὅτι σὺ μὲ ἔχεις στείλει». Καὶ ἀφοῦ εἶπε αὐτὰ φώναξε μὲ μεγάλη φωνή: «Λάζαρε, ἔβγα ἔξω». Καὶ ἀμέσως βγῆκε ὁ πεθαμμένος.

(συνεχίζεται)

Περὶ Ἱεραποστολῆς Β΄.

ὑπὸ τοῦ Πατρὸς καὶ Καθηγουμένου
τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου
Ἀρχιμανδρίτου Ἀθανασίου

Ἡ Πίστις εἰς τὸ Πρόσωπο τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ καὶ εἰς τὴν Διδασκαλία Του οὐδόλως ἀποτελεῖ κάποιαν ἀνούσιαν “τυπικὴν θεώρησιν” καὶ ἀποδοχὴν “ἀψύχου κηρύγματος”, ἀλλ᾽ ἀποτελεῖ κατ᾽ οὐσίαν πορείαν ἀνιοῦσαν: Ἔγερσις καὶ ἀνέγερσις αὐτοῦ, ποὺ ἤδη ἐνυπάρχει “ἐν ὑπνώσει” καὶ εἶναι ἤδη κατακεκρυμένο μέσα εἰς τὴν κάθε ἀνθρωπίνην ὕπαρξι, ὡς σύμφυτο καὶ ἐγγενὲς στοιχεῖον αὐτῆς, ἀπὸ τὴν στιγμὴν τῆς Δημιουργίας της ὑπὸ τοῦ Θεοῦ. Σημειωτέον ὅτι συναφὴς ἐπὶ τούτου εἶναι καὶ ἡ περίφημος σοφὴ καὶ σαφὴς διδασκαλία περὶ “σπερματικοῦ λόγου”, τοῦ ἁγίου φιλοσόφου, ἀπολογητοῦ καὶ Μάρτυρος τῆς Ἐκκλησίας Ἰουστίνου, γεννηθέντος περὶ τοῦ 100 μ.Χ. καὶ μαρτυρήσαντος περὶ τὸ 165 μ.Χ. (Ἡ ἁγία αὐτοῦ μνήμη ἑορτάζεται ὑπὸ τῆς Ἐκκλησίας μας τὴν 1ην Ἰουνίου).

(συνεχίζεται)

— * —

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».

Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ ΙΔ΄.

του Χριστόδουλου Βασιλειάδη

(Εικόνα: Αρχιμ. Γαβριήλ Σιόκουρου και Χριστόδουλου Βασιλειάδη)

Ὁ Ἰησοῦς λοιπὸν ἐπιβαλλόμενος συνεχῶς στὸν ἑαυτό Του, γιὰ νὰ μὴ ἐκδηλωθῇ ἡ συγκίνησή Του, ἔρχεται στὸ μνημεῖο. Αὐτὸ ἦταν μία σπηλιά, καὶ στὴ εἴσοδό του εἶχε τοποθετηθῇ μιὰ βαριὰ πέτρα. Τότε τοὺς λέγει ὁ Ἰησοῦς: «Σηκῶστε αὐτὴ τὴν πέτρα». Τοῦ λέγει ἡ Μάρθα: «Κύριε, μυρίζει πλέον, διότι εἶναι τέσσερεις μέρες πεθαμένος». Τῆς λέγει ὁ Ἰησοῦς: «Δὲν σοῦ εἶπα ὅτι ἐὰν πιστεύῃς, θὰ δῇς τὴν δόξα καὶ τὸ μεγαλεῖο τοῦ Θεοῦ, ὅπως αὐτὰ φαίνονται στὰ μεγάλα θαύματα, ποὺ κάνω;»

(συνεχίζεται)

Περὶ Ἱεραποστολῆς Α΄.

ὑπὸ τοῦ Πατρὸς καὶ Καθηγουμένου
τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου
Ἀρχιμανδρίτου Ἀθανασίου

H῾ Ἱεραποστολὴ δὲν ἐξαντλεῖται ἁπλῶς καὶ μόνον στὴν πρόσδοσι στοὺς κατηχουμένους ἑνὸς “ἐξωτερικοῦ θεσμοῦ”, ἀλλὰ κυρίως στὴν ἀνάδυσι μέσα ἀπὸ τὸ βαθύτερο “εἶναι” τοῦ κάθε κατηχουμένου καὶ βαπτιζομένου ἀνθρώπου, τοῦ ἀρχέγονού του μεγαλείου, τῆς προπτωτικῆς αὐθεντικῆς του ὑποστάσεως. Ὅ,τι δηλαδή, θὰ τὸν ὁδηγήσῃ ἀπὸ τὸ “κατ᾽ εἰκόνα” εἰς τὸ “καθ᾽ ὁμοίωσιν”.

(συνεχίζεται)

— * —

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».