* * *
Ἂν θέλουμε νὰ μάθουμε ἀληθινὰ νὰ προσευχώμαστε, νὰ ἀποβάλωμε
δίχως ἄλλο ἀπὸ τὴ ζωή μας τὸ καρκίνωμα τῆς
καταλαλιᾶς καὶ τὸ πάθος τῆς
πολυλογίας.
* * *
Καθαρὴ προσευχὴ εἶναι ἐκείνη κατὰ τὴν ὁποία, ὁ προσευχόμενος νοῦς ἀποβάλλει κάθε περιττὸ περισπασμό. Καὶ ἡ
καρδία τοῦ ἀληθινὰ προσευχομένου εἶναι προσκολλημένη ἀποκλειστικὰ στὸν ὑπεράγαθο
Θεό.
***
(συνεχίζεται)
Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».
Χριστόδουλου Βασιλειάδη
(Πίνακας: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)
Οἱ ὁδηγοὶ τῆς ψυχῆς του τότε ἄρχισαν νὰ φιλονικοῦν μὲ τοὺς
φοβεροὺς ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ἐζήτουν λογαριασμό, μήπως ἡ ψυχή, ποὺ συνώδευαν ἦταν
ὑπεύθυνη ἀπέναντί τους γιὰ κάποιο χρέος. Ἐπειδὴ λοιπὸν οἱ τελευταῖοι ἤθελαν νὰ ἀρχίσουν
τὸν ἔλεγχο ἀπὸ τῆς γεννήσεως τοῦ Ἀντωνίου, οἱ συνοδεύοντες τὸν Ἀντώνιο τοὺς ἐμπόδιζαν
λέγοντες ὅτι ὅσα σφάλματα διέπραξεν ὁ Ἀντώνιος ἀπὸ τῆς γεννήσεώς του, τὰ
διέγραψε ὁ Κύριος. Ἀπὸ τότε ὅμως ποὺ ἔγινε μοναχὸς καὶ ἀφιέρωσε τὸν ἑαυτό του
στὸν Θεό, ἐπιτρέπεται νὰ ἐξετάσουμε τὰ ἔργα του.
(συνεχίζεται)
(Σκίτσο: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)
Περὶ Προσευχῆς
* * *
Ἐφ᾽ ὅσον καὶ ἐν ὅσῳ προσευχόμεθα ἔχομεν λόγον ὑπάρξεως.
* * *
Εἶναι ἀδύνατο νὰ ἀποκτήσωμε
γνησίαν προσευχή, ἐὰν προηγουμένως δὲν ἐγκαταλείψουμε κάθε πονηρία, κάθε κατάκρισι καὶ κάθε
μνησικακία ἐναντίον ὁποιουδήποτε συνανθρώπου μας.
***
(συνεχίζεται)
Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».
Χριστόδουλου Βασιλειάδη
(Πίνακας: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)
Ἀναφέρεται στὸν Εὐεργετινὸ ὅτι ὁ Μέγας Ἀντώνιος ἑτοιμαζόταν
νὰ φάγῃ κατὰ τὴν κανονισμένη ὥραˑ σύμφωνα λοιπὸν πρὸς τὴ συνήθεια σηκώθηκε γιὰ
νὰ προσευχηθῇˑ ἦταν δὲ τότε ἡ ἐνάτη ὥρα, δηλαδὴ τρεῖς τὸ ἀπόγευμα. Ἐκείνην ὅμως
ἀκριβῶς τὴ στιγμὴ αἰσθάνθηκε τὸν ἑαυτό του νὰ ἔχῃ ἁρπαγῇ νοερά. Τὸ δὲ παράδοξο ὑπῆρξε
τοῦτοˑ καθὼς στεκόταν, ἔβλεπε τὸν ἑαυτό του, ὡς νὰ εἶχε ἐξέλθῃ ἀπὸ τὸ σῶμα καὶ
νὰ ὡδηγεῖτο ἡ ψυχὴ του ἀπὸ μερικοὺς στὸν ἀέρα. Ἔπειτα βλέπει μερικοὺς ἀσχημοπρόσωπους
καὶ φοβεροὺς νὰ στέκουν μπροστά του στὸν ἀέρα καὶ νὰ θέλουν νὰ τὸν ἐμποδίσουν,
γιὰ νὰ μὴ περάσῃ.
(συνεχίζεται)
(Σκίτσο: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)
Περὶ Προσευχῆς
Ἡ προσευχὴ εἶναι τὸ εὐγενέστερο
ἀγώνισμα τοῦ ἀνθρώπου ἐπὶ τῆς γῆς!
Ἡ προσευχὴ εἶναι ἡ
κορυφαία ἐνασχόλησι μὲ τὴν ὁποία μπορεῖ καὶ πρέπει νὰ ἀσχολεῖται –καὶ
μάλιστα ἀδιαλείπτως– ὁ ἀνθρώπινος νοῦς.
Ἡ προσευχὴ εἶναι τὸ ὀξυγόνο
καὶ τὸ νερὸ, ἡ τροφὴ καὶ ἡ τρυφὴ τῆς ψυχῆς.
***
(συνεχίζεται)
Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».
Χριστόδουλου Βασιλειάδη
(Πίνακας: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)
Εἶναι θέση τῶν πατέρων τῆς Ἐκκλησίας ὅτι ἡ ψυχή, κατὰ τὴν
ἔξοδο της ἀπὸ τὸ σῶμα ἀλλὰ καὶ προηγουμένως, ὅταν ἑτοιμάζεται νὰ ἐξέλθῃ ἀπὸ αὐτό,
αἰσθάνεται τὴν παρουσία τῶν δαιμόνων, ποὺ λέγονται τελώνια καὶ διακατέχεται ἀπὸ
φόβο, ἐπειδὴ θὰ διέλθῃ διὰ τῶν τελωνίων.
(συνεχίζεται)
«Ὅτι κραταιὰ ὡς θάνατος Ἀγάπη» (ᾎσμα ᾎσμ. η´, 6)
(Εικόνα: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)
Καὶ ἐκ
τούτου ἔγινεν εἰς αὐτοὺς φανερόν, πόσην σφιγκτὴν ἀγάπην καὶ ἕνωσιν εἶχε μὲ τὸν
Χριστὸν ἡ τετρωμένη ἐκείνη καὶ μακαρία ψυχή του, ὁποὺ κάλλιον ἐπρόκρινε νὰ τὴν
χωρήσῃ βιαίως ἀπὸ τὸ σῶμα ὁ θάνατος, παρὰ νὰ χωρισθῇ πλέον αὐτὴ θεληματικῶς ἀπὸ
τὸν πανάγιον Τάφον τοῦ τόσον ἐρωμένου της Νυμφίου Χριστοῦ! Καὶ πὼς τόσον ἐχάρη,
καὶ τόσον εὐχαριστήθη, διότι ἠξιώθη νὰ ἀπολαύσῃ τὸ πανίερον Μνῆμα ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖο
ἐδέχθη μέσα του τὸν ἠγαπημένον Ἰησοῦν, εἰς τρόπον ὥστε ἡ φύσις καὶ ἡ καρδία μὴ
δυναμένη νὰ χωρέσῃ τὴν τόσην ὑπερβολικὴν εὐχαρίστησιν καὶ χαράν, ἔκαμε ὥστε νὰ
πετάξῃ ἡ ψυχὴ ἀπὸ τὸ σῶμα, καὶ νὰ ὑπάγῃ εἰς τὰ Οὐράνια, διὰ νὰ ἀπολαύσῃ ἐκεῖ τὴν
τελείαν ἀγάπην καὶ χαρὰν μὲ τὴν ἄμεσον ἕνωσιν μετὰ τοῦ ἠγαπημένου Χριστοῦ της.
(Διασκευὴ ὑπὸ τῆς Μονῆς μας, ἀπὸ τὸ βιβλίο· «Ἁγίου Νικοδήμου
τοῦ Ἁγιορείτου, Ἀόρατος Πόλεμος», ἐκδ.
ΤΗΝΟΣ, Ἀθῆναι 1965, σσ. 263-265).
***
Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».
