του Χριστόδουλου Βασιλειάδη
(Πίνακας: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)
Τοῦ λέγουν πάλιν: «Σὺ εἶσαι ὁ Ἀγάθων ὁ αἱρετικός;». Καὶ ἀποκρίνεται: «Δὲν εἶμαι αἱρετικός». Τὸν παρεκάλεσαν λοιπόν, λέγοντας: «Πές μας, γιατί τόσα σοῦ εἴπαμε καὶ τὰ παραδέχθηκες καὶ τὸ τελευταῖο δὲν τὸ ἄντεξες;». Τοὺς λέγει: «Τὰ πρῶτα τὰ παίρνω ἐπάνω μου. Γιατὶ χρέος εἶναι γιὰ τὴν ψυχή μου. Ἀλλὰ τὸ αἱρετικὸς εἶναι χωρισμὸς ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ δὲν θέλω νὰ χωρισθῶ ἀπὸ τὸν Θεό». Καὶ ἐκεῖνοι, ἀκούσαντες τὰ λόγια του, θαύμασαν τὴ διάκρισή του καὶ ἔφυγαν οἰκοδομημένοι[1].
(συνεχίζεται)
[1] Εἶπε γέρων, τὸ Γεροντικὸν σὲ νεοελληνικὴ ἀπόδοση, ἐκδ. Ἀστὴρ καὶ Παπαδημητρίου, Ἀθῆναι 1988, σ. 33.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου