Η ΑΡΕΤΗ ΤΗΣ ΥΠΑΚΟΗΣ ΙΒ΄.

του Χριστόδουλου Βασιλειάδη

(Πίνακας: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)

Καὶ κυνηγῶντας την, ἔλεγε: «Μεῖνε, ὁ ἀββᾶς μοῦ εἶπε νὰ σὲ δέσω». Καὶ τὴν ἔπιασε καὶ τὴν ἔδεσε. Θλιβόταν δὲ ὁ γέρων καὶ καθόταν περιμένοντάς τον. Καὶ νάτος ἔρχεται, ἔχοντας τὴν ὕαινα δεμένη. Βλέποντας ὁ γέρων, θαύμασε. Ἀλλὰ θέλοντας νὰ τὸν ταπεινώση, τὸν χτύπησε, λέγοντας: «Ἀνόητε, σκυλὶ ἀνόητο μοῦ ἔφερες ἐδῶ;». Τὴν ἔλυσε δὲ εὐθὺς ὁ γέρων καὶ τὴν ἄφησε νὰ φύγη[1]. Εἶπε ὁ ἀββᾶς Μιὼς τοῦ Βελέου, ὅτι ἡ ὑπακοὴ φέρνει ὑπακοή. Ἂν τινὰς ὑπακούῃ στὸν Θεό, ὁ Θεὸς τὸν ὑπακούει.

(συνεχίζεται)

---

[1] Εἶπε γέρων, τὸ Γεροντικόν, ὅπ.π., σ. 131.