Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ E΄.

του Χριστόδουλου Βασιλειάδη

(Πίνακας: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)

Ὅταν λοιπὸν ἄκουσε ὅτι ὁ Λάζαρος ἀσθενεῖ, τότε μὲν ἔμεινε στὸν τόπο, ὅπου βρισκόταν δύο ἀκόμη μέρες. Ἔπειτα, ἀφοῦ πέρασε καὶ αὐτὸ τὸ χρονικὸ διάστημα, λέγει στοὺς μαθητές Του: «Ἂς πᾶμε πάλιν στὴν Ἰουδαία». Οἱ μαθητὲς ὅμως τοῦ εἶπαν: «Διδάσκαλε, τώρα πρὸ ὀλίγου ζητοῦσαν οἱ Ἰουδαῖοι νὰ σὲ λιθοβολήσουν καὶ ἐσὺ πηγαίνεις πάλιν ἐκεῖ;» Ὁ Κύριος ὅμως τοὺς ἀπάντησε: «Δὲν εἶναι δώδεκα οἱ ὥρες τῆς ἡμέρας; Ὅποιος περπατεῖ κατὰ τὸ διάστημα τῆς ἡμέρας, δὲν σκοντάπτει, γιατὶ βλέπει μὲ τὸ φῶς τοῦ κόσμου τούτου»[1]. Ἐὰν ὅμως κάποιος περπατεῖ κατὰ τὴν νύκτα, σκοντάπτει, διότι δὲν ὑπάρχει σὲ αὐτὸν φῶς, νὰ τὸν φωτίζῃ[2].

(συνεχίζεται)

---

[1] Ὁ Κύριος ἐννοοῦσε ὅτι ἡ ἡμέρα τῆς ζωῆς Του ἐξακολουθεῖ ἀκόμη καὶ αὐτὸς προχωρεῖ στὸ ἔργο Του μὲ βεβαιότητα καὶ ἀσφάλεια.

[2] Στὸ σκοτάδι τῆς ἄγνοις καὶ τῆς πλάνης, βαδίζουν ὅλοι ὅσοι ἐπιμένουν στὴν ἀπιστία τους, καὶ δὲν θέλουν νὰ δεχθοῦν τὸ φῶς, τὸ ὁποῖο ὁ Κύριος τοὺς προσφέρει.