του Χριστόδουλου Βασιλειάδη
(Πίνακας: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)
Ὑπάρχουν πληθώρα γεγονότων στὴν ἐκκλησιαστικὴ καὶ πιὸ εἰδικὰ
στὴν μοναχικὴ ζωή, τὰ ὁποῖα δείχουν τὴν ὑπακοὴ τῶν ἀνθρώπων στὸν πνεματικό τους
καὶ τῶν μοναχῶν στὸν γέροντά τους. Ἀναφέρουμε μερικὰ ἀπὸ τὰ περιστατικὰ τῶν ἁγίων
γερόντων, τὰ ὁποῖα δείχνουν τὴν ὠφέλεια ποὺ ὑπάρχει στοὺς ὑποτακτικούς, ὅταν ἐξασκοῦν
τὴν πραγματικὴ ὑπακοή.
(συνεχίζεται)
ὑπὸ τοῦ Πατρὸς καὶ Καθηγουμένου
τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου
Ἀρχιμανδρίτου Ἀθανασίου
Καὶ
τίθεται προφανῶς τὸ ἀμείλικτον ἐρώτημα:
Ἐάν, παρ᾽ ἐλπίδαν, ἤθελεν
ποτὲ ἀναφανεῖ μέσα εἰς τὴν πορείαν τῆς Ἱστορίας, οἱαδήποτε σύνοδος, ποὺ δεν θὰ
διαπνεόταν σαφῶς καὶ ἀπεριφράστως ὑπὸ τοῦ Ὀρθοδόξου τούτου πνεύματος, αὐτὴ ἡ
σύνοδος θὰ ἦτο ποτὲ δυνατὸν νὰ ἀναγνωρισθῇ καὶ νὰ ἐπικληθῇ, σὰν τάχα “Οἰκουμενική”;;;
— * —
Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».
του Χριστόδουλου Βασιλειάδη
(Πίνακας: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)
Στὴν Καινὴ Διαθήκη, ὁ Κύριος ὑπακούει ὡς ἄνθρωπος στὸν Θεὸ πατέρα καὶ κατέρχεται στὴν γῆ, μὲ τὴν ὑπερφυῆ κένωση Του, γιὰ νὰ σώσῃ τὸν ἀνθρώπινο γένος καὶ νὰ θεραπαύσῃ τὸ ἀνθρώπινο φύραμα ἀπὸ τὰ τραύματα τοῦ διαβόλου.
(συνεχίζεται)
ὑπὸ τοῦ Πατρὸς καὶ Καθηγουμένου
τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου
Ἀρχιμανδρίτου Ἀθανασίου
Ἅπασαι ἀνεξαιρέτως αἱ ἐπακολουθήσασαι
Οἰκουμενικαὶ Σύνοδοι τῆς Ἁγιωτάτης Ἐκκλησίας μας, διαπνέονται σαφῶς καὶ ἀπεριφράστως,
εἴτε ἀμέσως, εἴτε ἐμμέσως, ἀπὸ τὸ πνεῦμα τοῦτο, δηλαδὴ τοῦ Ἀντιοικουμενισμοῦ καὶ
τοῦ Ἀντινικολαϊτισμοῦ!
(συνεχίζεται)
— * —
Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».
του Χριστόδουλου Βασιλειάδη
(Πίνακας: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)
Σὲ ὁλόκληρη τὴν Ἁγία Γραφή, Παλαιὰ καὶ Καινὴ Διαθήκη, ὑπάρχουν πληθώρα παραδιεγμάτων, τὰ ὁποῖα δείχουν τὴν ὑπακοὴ τοῦ ἀνθρώπου πρὸς τὸ θεῖο θέλημα. Κλασσικὸ παράδειγμα στὴν Παλαιὰ Διαθήκη εἶναι ὁ πατριάρχης Ἀβραάμ, ὁ ὁποῖος ὑπακούει στὸν Θεό, καὶ συγκατανεύει στὸ νὰ θυσιάσῃ τὸν γιό του Ἰσαάκ[1].
ὑπὸ τοῦ Πατρὸς καὶ Καθηγουμένου
τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου
Ἀρχιμανδρίτου Ἀθανασίου
(β) Ἀποχὴν ἀπὸ τὴν
πορνείαν, λαμβανομένου ὑπ᾽ ὄψιν ὅτι εἰς τὴν Ἁγίαν Γραφὴν καὶ κατὰ τοὺς Ἁγίους
Πατέρας, ὑπὸ τὸν ὅρον “πορνεία” νοεῖται σύνολον τὸ φάσμα τῶν πάσης φύσεως
σαρκικῶν ἁμαρτημάτων.
Ἑπομένως:
Τὸ σύμπλεγμα “Οἰκουμενισμοῦ-Νικολαϊτισμοῦ”
καταδικάζεται ἤδη ἀπὸ τὸ θεμελιώδους σημασίας Πρῶτον καὶ Κορυφαῖον Δόγμα τῆς
Πρώτης Ἀποστολικῆς Συνόδου τῶν Ἱεροσολύμων!
(συνεχίζεται)
— * —
Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».
του Χριστόδουλου Βασιλειάδη
(Εικόνα: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)
Ὑπακοὴ σημαίνει ἐνέργεια χωρὶς ἐξέταση, θάνατος ἑκούσιος, ζωὴ χωρὶς περιέργεια, ἀμεριμνία γιὰ κάθε σωματικὸ κίνδυνο, ἀμεριμνία γιὰ τὸ τί θὰ ἀπολογηθῇς στὸν Θεό, νὰ μὴ φοβῆσαι τὸν θάνατο, νὰ ταξειδεύῃς στὴν θάλασσα χωρὶς κίνδυνο, νὰ ὁδοιπορῇς στὴν ξηρὰ ξέγνοιαστα σὰν νὰ κοιμάσαι[1]. Ἡ ὑπακοὴ εἶναι μιὰ ἀπὸ τὶς τρεῖς μοναχικὲς ἀρετές[2], διὰ μέσου τῆς ὁποίας πολεμεῖται ἡ ἁμαρτία τῆς φιλοδοξίας καὶ κενοδοξίας.
[1] Ἰωάννου Σιναΐτου,
Κλῖμαξ, (Εἰσαγωγή - Κείμενον -
Μετάφρασις - Σχόλια - Πίνακες ὑπὸ ἀρχιμ. Ἰγνατίου), Λόγος κστ΄ Περὶ διακρίσεως,
ἔκδ. Ἱερᾶς Μονῆς Παρακλήτου, Ὠρωπὸς Ἀττικῆς 1978, σ. 66.
[2] Οἱ ἀρετές, οἱ ὁποῖες πρέπει νὰ κοσμοῦν τὸν μοναχὸ εἶναι ἡ ὑπακοή, ἡ ἀκτημοσύνη καὶ ἡ ἐγκράτεια. Διὰ μέσου αὐτῶν τῶν ἀρετῶν πολεμοῦνται ἡ ἁμαρτὶες τῆς φιληδονίας, φιλαργυρίας καὶ φιλοδοξίας.
