Χριστόδουλου Βασιλειάδη
(Πίνακας: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)
Νὰ τὸν ἔχῃς πλέον ὄχι ὡς δοῦλο ἀλλὰ παραπάνω ἀπὸ δοῦλο, ὡς ἀδελφὸ ἀγαπητό, ἰδιαιτέρως
ἀγαπητὸ σὲ μένα, καὶ πόσο μᾶλλον σὲ σέναˑ διότι θὰ τὸν ἔχῃς καὶ ὡς σαρκικὸ ἀδελφό,
ἀφοῦ θὰ σὲ ὑπηρετῇ πλέον πιστὰ στὶς καθημερινές σου ἀνάγκες, ἀλλὰ καὶ ὡς
πνευματικὸ ἀδελφό, ἀφοῦ εἶστε ἑνωμένοι μὲ τὸν Κύριο. Ἐὰν λοιπὸν ἔχῃς κοινὴ μ’ ἐμένα
πίστη καὶ φρονήματα καὶ πόθους, δέξου τον μὲ ἀγάπη, ὅπως θὰ δεχόσουν ἐμένα. Κι ἂν
σὲ ἀδίκησε ἢ σοῦ χρωστᾶ τίποτε, αὐτὸ χρέωσέ το σὲ μένα»[1].
[1] «Διό, πολλὴν ἐν Χριστῷ παρρησίαν ἔχων ἐπιτάσσειν σοι τὸ ἀνῆκον, διὰ τὴν ἀγάπην μᾶλλον παρακαλῶ τοιοῦτος ὤν, ὡς Παῦλος πρεσβύτης, νυνὶ δὲ καὶ δέσμιος Ἰησοῦ Χριστοῦ, παρακαλῶ σε περὶ τοῦ ἐμοῦ τέκνου, ὃν ἐγέννησα ἐν τοῖς δεσμοῖς μου, Ὀνήσιμον, τὸν ποτέ σοι ἄχρηστον, νυνὶ δὲ σοὶ καὶ ἐμοὶ εὔχρηστον, ὅν ἀνέπεμψαˑ σὺ δὲ αὐτόν, τοῦτ’ ἔστι τὰ ἐμὰ σπλάγχνα προσλαβοῦˑ ὃν ἐγὼ ἐβουλόμην πρὸς ἐμαυτὸν κατέχειν, ἵνα ὑπὲρ σοῦ διακονῇ μοι ἐν τοῖς δεσμοῖς τοῦ εὐαγγελίουˑ χωρὶς δὲ τῆς σῆς γνώμης οὐδὲν ἠθέλησα ποιῆσαι, ἵνα μὴ ὡς κατὰ ἀνάγκην τὸ ἀγαθόν σου ᾗ, ἀλλὰ κατὰ ἐκούσιον. Τάχα γὰρ διὰ τοῦτο ἐχωρίσθη πρὸς ὥραν, ἵνα αἰώνιον αὐτὸν ἀπέχῃς, οὐκέτι ὡς δοῦλον, ἀλλ’ ὑπὲρ δοῦλον, ἀδελφὸν ἀγαπητόν, μάλιστα ἐμοί, πόσῳ δὲ μᾶλλον σοὶ καὶ ἐν σαρκὶ καὶ ἐν Κυρίῳ! εἰ οὖν με ἔχεις κοινωνόν, προσλαβοῦ αὐτὸν ὡς ἐμέ. εἰ δέ τι ἠδίκησέ σε ἢ ὀφείλει, τοῦτο ἐμοὶ ἐλλόγει». Φιλ. α΄ 8-18.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου