Τὸ ἀντίχριστο σύμπλεγμα “Οἱκουμενισμοῦ-Νικολαϊτισμοῦ” καταδικαζόμενον εὐθαρσῶς καὶ ἀπεριφράστως διὰ στόματος Αὐτοῦ Τούτου, τοῦ Θεανθρώπου Ἰησοῦ Χριστοῦ εἰς τὸ θεόπνευστον βιβλίον τῆς “Ἀποκαλύψεως” Δ΄.

ὑπὸ τοῦ Πατρὸς καὶ Καθηγουμένου
τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου
Ἀρχιμανδρίτου Ἀθανασίου

Ἀπὸ τοὺς πρώτους ἤδη χρόνους τοῦ Χριστιανισμοῦ, ὅταν ἐνεφανίσθη καὶ μέχρι τῶν ἡμερῶν μας, ἔδρασε καὶ συνεχίζει νὰ δρᾷ καὶ νὰ ἐπιτελῇ τὸ ἀντίχριστον ἔργο του τὸ φοβερὸν καὶ ἀπαίσιον “δίδυμον” “Οἰκουμενισμοῦ-Νικολαϊτισμοῦ”: Ἤτοι, καθὼς προεξηγήσαμεν, δροῦν καὶ ἐπιτελοῦν ἀπὸ κοινοῦ τὸ ἀντίχριστο ἔργο τους τὰ “δύο κέρατα” τοῦ ψευδοπροφήτου (Ἀποκ. ιγ´, 11).

(συνεχίζεται)

— * —

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».

Η ΑΡΕΤΗ ΤΗΣ ΥΠΑΚΟΗΣ Η΄.

του Χριστόδουλου Βασιλειάδη

(Πίνακας: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)

Ἔλεγε κάποιος ἀπὸ τοὺς γέροντες, ὅτι ὁ ἅγιος Βασίλειος, ἔχοντας ἐπισκεφθῆ ἕνα κοινόβιο, μετὰ τὴ διδασκαλία, ὅπου ταίριαζε, λέγει στὸ ἡγούμενο: «Ἔχεις ἐδῶ κανένα ἀδελφὸ, ὁποὺ νὰ δείχνῃ ὑπακοή;». Τοῦ ἀπάντᾶ ἐκεῖνος: «Ὅλοι δοῦλοι σου εἶναι καὶ προσπαθοῦν μὲ ζῆλο νὰ σωθοῦν, δεσπότη μου». Καὶ πάλι τοῦ λέγει: «Ἔχεις κανένα ὁποὺ πραγματικὰ νὰ δείχνῃ ὑπακοή;». Καὶ ἐκεῖνος τοῦ φέρνει ἕναν ἀδελφό.

(συνεχίζεται)

Τὸ ἀντίχριστο σύμπλεγμα “Οἱκουμενισμοῦ-Νικολαϊτισμοῦ” καταδικαζόμενον εὐθαρσῶς καὶ ἀπεριφράστως διὰ στόματος Αὐτοῦ Τούτου, τοῦ Θεανθρώπου Ἰησοῦ Χριστοῦ εἰς τὸ θεόπνευστον βιβλίον τῆς “Ἀποκαλύψεως” Γ΄.

ὑπὸ τοῦ Πατρὸς καὶ Καθηγουμένου
τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου
Ἀρχιμανδρίτου Ἀθανασίου

Ἐν συνεχείᾳ, γράφει καὶ πάλιν ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Θεολόγος πρὸς τὸν ἐπίσκοπον τῆς Ἐκκλησίας τῶν Θυατείρων· «…ἔχω κατὰ σοῦ ὀλίγα, ὅτι ἀφεῖς τὴν γυναίκά σου Ἰεζάβελ (= πλανεμένην γυναίκα, ἡ ὁποία ἐδροῦσε εἰς τὸν χῶρον τῆς πνευματικῆς δικαιοδοσίας τοῦ ἐπισκόπου Θυατείρων, ἐξ οὗ καὶ τὸ “σου”), ἣ λέγει ἑαυτὴν προφῆτιν, καὶ διδάσκει καὶ πλανᾷ τοὺς ἐμοὺς δούλους πορνεῦσαι (= Νικολαϊτισμὸς) καὶ φαγεῖν εἰδωλόθυτα (= Συγκρητισμός-Οἰκουμενισμός)…» (Ἀποκ. β´, 20).

(συνεχίζεται)

— * —

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».

Η ΑΡΕΤΗ ΤΗΣ ΥΠΑΚΟΗΣ Ζ΄.

του Χριστόδουλου Βασιλειάδη

(Πίνακας: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)

Πράγματι ὁ Μαῦρος ἔτρεξε πρὸς στὸν Λάκκο. Ὅταν ἔφτασε ἐκεῖ, ἔχοντας τὶς εὐχὲς τοῦ γέροντά του, περπάτησε πάνω στὰ νερά, ἔφτασε ἐκεῖ ποὺ ἦταν ὁ Πλάκιδος τὸν πῆρε ἀπὸ τὰ μαλιὰ καὶ τὸν ἔβγαλε ἔξω ἀπὸ τὰ νερά. Ὅταν διηγήθηκε ὁ Μαῦρος τὸ θαῦμα, τὸ ὁποῖο ἔγινε, ὁ ἅγιος Βενέδικτος τὸ ἀπέδωσε στὴν ὑπακοὴ τοῦ Μαύρου. Ὁ δὲ Πλάκιδος, ἀνέφερε ὅτι καθὼς συρόταν ἀπὸ ὸ βάθος τοῦ νεροῦ, ἔβλεπε πάνω ἀπὸ τὸ κεφάλι του τὸ ἐπανωφόρι τοῦ ἁγίου Βενεδίκτου καὶ ἔνοιωθε τὸν ἴδιο νὰ τὸν τραβᾷ ἀπὸ τὸ νερά[1].

(συνεχίζεται)

---

[1] Γρηγορίου Διαλόγου, Ὅτι δεῖ καὶ μέχρι θανάτου τοῖς ἐν Κυρίῳ προεστῶσι πείθεσθαι, καὶ ἀγαπᾶν τε αὐτοὺς καὶ φοβεῖσθαι, Παύλου μοναχοῦ, Εὐεργετινός, τ. Α΄, σσ. 501-503.

Τὸ ἀντίχριστο σύμπλεγμα “Οἱκουμενισμοῦ-Νικολαϊτισμοῦ” καταδικαζόμενον εὐθαρσῶς καὶ ἀπεριφράστως διὰ στόματος Αὐτοῦ Τούτου, τοῦ Θεανθρώπου Ἰησοῦ Χριστοῦ εἰς τὸ θεόπνευστον βιβλίον τῆς “Ἀποκαλύψεως” Β΄.

ὑπὸ τοῦ Πατρὸς καὶ Καθηγουμένου
τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου
Ἀρχιμανδρίτου Ἀθανασίου

Ἄρα:

Οὗτος ὁ ἴδιος ὁ Κύριος ἀποῤῥίπτει ἀναφανδὸν καὶ ἀπροκαλύπτως τὸ ἀπαίσιον σύμπλεγμα «Οἰκουμενισμοῦ-Νικολαϊτισμοῦ». Καὶ σαφῶς καλεῖ εἰς Μετάνοιαν! Μάλιστα δέ, ἐν ἐναντίᾳ περιπτώσει, ἐὰν δηλαδὴ δὲν ἐπιδειχθῇ καὶ δὲν ὑπάρξῃ Μετάνοια, δηλοῖ ὅτι θὰ τιμωρήσῃ αὐτοπροσώπως, τοὺς ἐμμένοντας εἰς τὴν τοιαύτην ἁμαρτίαν!

(συνεχίζεται)

— * —

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».

Η ΑΡΕΤΗ ΤΗΣ ΥΠΑΚΟΗΣ ΣΤ΄.

του Χριστόδουλου Βασιλειάδη

(Πίνακας: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)

Κάποτε ὁ ἅγιος Βενέδικτος ἡσύχαζε στὸ κελλί του. Ὁ ὑποτακτικός του, Πλάκιδος, πῆγε στὸν Λάκκο, ὅπως τὸν ὀνομάζουν οἱ κάτοικοι ἐκεῖ, γιὰ νὰ πάρῃ νερό. Τὸ δοχεῖο ὅμως, τοῦ ἔπεσε ἀπὸ τὰ χέρια του καὶ παρασυρόταν ἀπὸ τὴν ὁρμὴ τοῦ νεροῦ. Στὴν προσπάθειά του νὰ πάρῃ τὸ δοχεῖο ὁ Πλάκιδος, ἔπεσε στὸ νερὸ καὶ παρασυρόταν καὶ αὐτὸς ἀπὸ τὰ νερά. Ὁ ἅγος Βενέδικτος γνώρισε αὐτὸ ποὺ συνέβη στὸν ὑποτακτικό του καὶ φώναξε τὸν μαθήτή του, Μαῦρο καὶ τοῦ εἶπε νὰ τρέξῃ στὸν Λάκκο γιὰ νὰ σώσῃ τὸν Πλάκιδο.

(συνεχίζεται)

Τὸ ἀντίχριστο σύμπλεγμα “Οἱκουμενισμοῦ-Νικολαϊτισμοῦ” καταδικαζόμενον εὐθαρσῶς καὶ ἀπεριφράστως διὰ στόματος Αὐτοῦ Τούτου, τοῦ Θεανθρώπου Ἰησοῦ Χριστοῦ εἰς τὸ θεόπνευστον βιβλίον τῆς “Ἀποκαλύψεως” Α΄.

ὑπὸ τοῦ Πατρὸς καὶ Καθηγουμένου
τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου
Ἀρχιμανδρίτου Ἀθανασίου

Εἰς τὸ θεόπνευστον Βιβλίον τῆς «Ἀποκαλύψεως», γράφει, καθ᾽ ὑπαγόρευσιν Αὐτοῦ Τούτου τοῦ Θεανθρώπου Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὁ Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης ὁ Θεολόγος, πρὸς τὸν ἐπίσκοπον τῆς Ἐκκλησίας τῆς Περγάμου «…ἀλλὰ ἔχω κατὰ σοῦ ὀλίγα, ὅτι ἔχεις ἐκεῖ κρατοῦντας τὴν διδαχὴν Βαλαὰμ (=Νικολαϊτισμός), ὃς ἐδίδαξε τὸν Βαλὰκ βαλεῖν σκάνδαλον ἐνώπιον τῶν υἱῶν Ἰσραὴλ (= σύμπλεγμα Οἰκουμενισμοῦ καὶ Νικολαϊτισμοῦ) καὶ φαγεῖν εἰδωλόθυτα (=Συγκρητισμὸς-Οἰκουμενισμὸς) καὶ πορνεῦσαι (= Νικολαϊτισμός). Οὕτως ἔχεις καὶ σὺ κρατοῦντας τὴν διδαχὴν τῶν Νικολαϊτῶν ὁμοίως. Μετανόησον οὖν. Εἰ δὲ μή, ἔρχομαί σοι ταχὺ καὶ πολεμήσω μετ᾽ αὐτῶν ἐν τῇ ῥομφαίᾳ τοῦ στόματός μου…» (Ἀποκ. β´, 14-16).

(συνεχίζεται)

— * —

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».

Η ΑΡΕΤΗ ΤΗΣ ΥΠΑΚΟΗΣ Ε΄.

του Χριστόδουλου Βασιλειάδη

(Πίνακας: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)

Ὑπάρχουν πληθώρα γεγονότων στὴν ἐκκλησιαστικὴ καὶ πιὸ εἰδικὰ στὴν μοναχικὴ ζωή, τὰ ὁποῖα δείχουν τὴν ὑπακοὴ τῶν ἀνθρώπων στὸν πνεματικό τους καὶ τῶν μοναχῶν στὸν γέροντά τους. Ἀναφέρουμε μερικὰ ἀπὸ τὰ περιστατικὰ τῶν ἁγίων γερόντων, τὰ ὁποῖα δείχνουν τὴν ὠφέλεια ποὺ ὑπάρχει στοὺς ὑποτακτικούς, ὅταν ἐξασκοῦν τὴν πραγματικὴ ὑπακοή.

(συνεχίζεται)

Τὸ ἀντίχριστον σύμπλεγμα «Οἰκουμενισμοῦ-Νικολαϊτισμοῦ» ἐπισημαινόμενον καὶ κατατροπούμενον θεοπνεύστως ὑπὸ τῆς «Πρώτης Ἀποστολικῆς Συνόδου» ΣΤ΄.

ὑπὸ τοῦ Πατρὸς καὶ Καθηγουμένου
τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου
Ἀρχιμανδρίτου Ἀθανασίου

Καὶ τίθεται προφανῶς τὸ ἀμείλικτον ἐρώτημα:

Ἐάν, παρ᾽ ἐλπίδαν, ἤθελεν ποτὲ ἀναφανεῖ μέσα εἰς τὴν πορείαν τῆς Ἱστορίας, οἱαδήποτε σύνοδος, ποὺ δεν θὰ διαπνεόταν σαφῶς καὶ ἀπεριφράστως ὑπὸ τοῦ Ὀρθοδόξου τούτου πνεύματος, αὐτὴ ἡ σύνοδος θὰ ἦτο ποτὲ δυνατὸν νὰ ἀναγνωρισθῇ καὶ νὰ ἐπικληθῇ, σὰν τάχα “Οἰκουμενική”;;;

— * —

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».

Η ΑΡΕΤΗ ΤΗΣ ΥΠΑΚΟΗΣ Δ΄.

του Χριστόδουλου Βασιλειάδη

(Πίνακας: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)

Στὴν Καινὴ Διαθήκη, ὁ Κύριος ὑπακούει ὡς ἄνθρωπος στὸν Θεὸ πατέρα καὶ κατέρχεται στὴν γῆ, μὲ τὴν ὑπερφυῆ κένωση Του, γιὰ νὰ σώσῃ τὸν ἀνθρώπινο γένος καὶ νὰ θεραπαύσῃ τὸ ἀνθρώπινο φύραμα ἀπὸ τὰ τραύματα τοῦ διαβόλου.

(συνεχίζεται)

Τὸ ἀντίχριστον σύμπλεγμα «Οἰκουμενισμοῦ-Νικολαϊτισμοῦ» ἐπισημαινόμενον καὶ κατατροπούμενον θεοπνεύστως ὑπὸ τῆς «Πρώτης Ἀποστολικῆς Συνόδου» Ε΄.

ὑπὸ τοῦ Πατρὸς καὶ Καθηγουμένου
τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου
Ἀρχιμανδρίτου Ἀθανασίου

Ἅπασαι ἀνεξαιρέτως αἱ ἐπακολουθήσασαι Οἰκουμενικαὶ Σύνοδοι τῆς Ἁγιωτάτης Ἐκκλησίας μας, διαπνέονται σαφῶς καὶ ἀπεριφράστως, εἴτε ἀμέσως, εἴτε ἐμμέσως, ἀπὸ τὸ πνεῦμα τοῦτο, δηλαδὴ τοῦ Ἀντιοικουμενισμοῦ καὶ τοῦ Ἀντινικολαϊτισμοῦ!

(συνεχίζεται)

— * —

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».

Η ΑΡΕΤΗ ΤΗΣ ΥΠΑΚΟΗΣ Γ΄.

του Χριστόδουλου Βασιλειάδη

(Πίνακας: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)

Σὲ ὁλόκληρη τὴν Ἁγία Γραφή, Παλαιὰ καὶ Καινὴ Διαθήκη, ὑπάρχουν πληθώρα παραδιεγμάτων, τὰ ὁποῖα δείχουν τὴν ὑπακοὴ τοῦ ἀνθρώπου πρὸς τὸ θεῖο θέλημα. Κλασσικὸ παράδειγμα στὴν Παλαιὰ Διαθήκη εἶναι ὁ πατριάρχης Ἀβραάμ, ὁ ὁποῖος ὑπακούει στὸν Θεό, καὶ συγκατανεύει στὸ νὰ θυσιάσῃ τὸν γιό του Ἰσαάκ[1].

(συνεχίζεται)

---

[1] Βλ. Γέν., κβ΄ 1-19.

Τὸ ἀντίχριστον σύμπλεγμα «Οἰκουμενισμοῦ-Νικολαϊτισμοῦ» ἐπισημαινόμενον καὶ κατατροπούμενον θεοπνεύστως ὑπὸ τῆς «Πρώτης Ἀποστολικῆς Συνόδου» Δ΄.

ὑπὸ τοῦ Πατρὸς καὶ Καθηγουμένου
τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου
Ἀρχιμανδρίτου Ἀθανασίου

(β) Ἀποχὴν ἀπὸ τὴν πορνείαν, λαμβανομένου ὑπ᾽ ὄψιν ὅτι εἰς τὴν Ἁγίαν Γραφὴν καὶ κατὰ τοὺς Ἁγίους Πατέρας, ὑπὸ τὸν ὅρον “πορνεία” νοεῖται σύνολον τὸ φάσμα τῶν πάσης φύσεως σαρκικῶν ἁμαρτημάτων.

Ἑπομένως:

Τὸ σύμπλεγμα “Οἰκουμενισμοῦ-Νικολαϊτισμοῦ” καταδικάζεται ἤδη ἀπὸ τὸ θεμελιώδους σημασίας Πρῶτον καὶ Κορυφαῖον Δόγμα τῆς Πρώτης Ἀποστολικῆς Συνόδου τῶν Ἱεροσολύμων!

(συνεχίζεται)

— * —

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».

Η ΑΡΕΤΗ ΤΗΣ ΥΠΑΚΟΗΣ Β΄.

του Χριστόδουλου Βασιλειάδη

(Εικόνα: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)

Ὑπακοὴ σημαίνει ἐνέργεια χωρὶς ἐξέταση, θάνατος ἑκούσιος, ζωὴ χωρὶς περιέργεια, ἀμεριμνία γιὰ κάθε σωματικὸ κίνδυνο, ἀμεριμνία γιὰ τὸ τί θὰ ἀπολογηθῇς στὸν Θεό, νὰ μὴ φοβῆσαι τὸν θάνατο, νὰ ταξειδεύῃς στὴν θάλασσα χωρὶς κίνδυνο, νὰ ὁδοιπορῇς στὴν ξηρὰ ξέγνοιαστα σὰν νὰ κοιμάσαι[1]. Ἡ ὑπακοὴ εἶναι μιὰ ἀπὸ τὶς τρεῖς μοναχικὲς ἀρετές[2], διὰ μέσου τῆς ὁποίας πολεμεῖται ἡ ἁμαρτία τῆς φιλοδοξίας καὶ κενοδοξίας.

(συνεχίζεται)

---

[1] Ἰωάννου Σιναΐτου, Κλῖμαξ, (Εἰσαγωγή - Κείμενον - Μετάφρασις - Σχόλια - Πίνακες ὑπὸ ἀρχιμ. Ἰγνατίου), Λόγος κστ΄ Περὶ διακρίσεως, ἔκδ. Ἱερᾶς Μονῆς Παρακλήτου, Ὠρωπὸς Ἀττικῆς 1978, σ. 66.

[2] Οἱ ἀρετές, οἱ ὁποῖες πρέπει νὰ κοσμοῦν τὸν μοναχὸ εἶναι ἡ ὑπακοή, ἡ ἀκτημοσύνη καὶ ἡ ἐγκράτεια. Διὰ μέσου αὐτῶν τῶν ἀρετῶν πολεμοῦνται ἡ ἁμαρτὶες τῆς φιληδονίας, φιλαργυρίας καὶ φιλοδοξίας.

Τὸ ἀντίχριστον σύμπλεγμα «Οἰκουμενισμοῦ-Νικολαϊτισμοῦ» ἐπισημαινόμενον καὶ κατατροπούμενον θεοπνεύστως ὑπὸ τῆς «Πρώτης Ἀποστολικῆς Συνόδου» Γ΄.

ὑπὸ τοῦ Πατρὸς καὶ Καθηγουμένου
τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου
Ἀρχιμανδρίτου Ἀθανασίου

Ἐν τελευταίᾳ ἀναλύσει, ἡ Πρώτη Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας, συνελθοῦσα ὑπὸ τῶν Ἁγιοτάτων Ἀποστόλων, ἀποφαίνεται ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι, ἀπεριφράστως:

(α) Ἀποχὴν ἀπὸ τὸ «φύρδην-μίγδην» τῶν συγκρητιστικῆς-οἰκουμενιστικῆς φύσεως συναγελασμῶν (ὅπως θὰ τὸ ἐκφράζαμεν μὲ σημερινὴν ὁρολογίαν), ποὺ συνέβαιναν κατὰ τὴν ἐποχὴν τῶν Ἀποστόλων καὶ ἄρα, κατ᾽ ἐπέκτασιν, ὅλων τῶν ἐποχῶν, μέσα εἰς τὴν πορείαν τῆς Ἱστορίας).

(συνεχίζεται)

— * —

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».

Η ΑΡΕΤΗ ΤΗΣ ΥΠΑΚΟΗΣ Α΄.

του Χριστόδουλου Βασιλειάδη

(Εικόνα: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)

Ἡ ὑπακοὴ εἶναι μία ἀπὸ τὶς εὐαγγελικὲς ἀρετές, ἡ ὁποία, ἐὰν ἐξασκεῖται εἰλικρινά, ὁδηγεῖ τὸν ἀνθρωπο στὴν πραγματικὴ ταπεινοφροσύνη. Ὑπακοὴ εἶναι ἡ τέλεια ἀπάρνηση τῆς ψυχῆς μας, ἡ ὁποία φανερώνεται καθαρὰ μὲ τὰ ἔργα τοῦ σώματος. Ἢ καὶ τὸ ἀντίθετο: ‘Υπακοὴ εἶναι νέκρωση τῶν μελῶν τοῦ σώματος, ἐνῷ ὁ νοῦς εἶναι ζωντανός.

(συνεχίζεται)

Τὸ ἀντίχριστον σύμπλεγμα «Οἰκουμενισμοῦ-Νικολαϊτισμοῦ» ἐπισημαινόμενον καὶ κατατροπούμενον θεοπνεύστως ὑπὸ τῆς «Πρώτης Ἀποστολικῆς Συνόδου» Β΄.

ὑπὸ τοῦ Πατρὸς καὶ Καθηγουμένου
τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου
Ἀρχιμανδρίτου Ἀθανασίου

«Ἔδοξε γὰρ τῷ Ἁγίῳ Πνεύματι καὶ ἡμῖν μηδὲν πλέον ἐπιτίθεσθαι ὑμῖν βάρος πλὴν τῶν ἐπάναγκες τούτων, ἀπέχεσθαι εἰδωλοθύτων καὶ αἵματος καὶ πνικτοῦ καὶ πορνείας· ἐξ ὧν διατηροῦντες ἑαυτοὺς εὖ πράξετε, ἔῤῥωσθε.» (Πράξ. ιε´, 29). 

(συνεχίζεται)

— * —

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».

ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΑΡΕΤΗΣ ΤΗΣ ΔΙΑΚΡΙΣΕΩΣ ΙΓ΄.

του Χριστόδουλου Βασιλειάδη

(Εικόνα: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)

Ὁ ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κλίμακας τελειώνει τὸν λόγο του γιὰ τὴ διάκριση μὲ τὰ ἑξῆς λόγια: «Φῶς γιὰ ὅλα τὰ σωματικὰ μέλη εἶναι οἱ αἰσθητοὶ ὀφθαλμοί. Καὶ νοερὸ φῶς γιὰ τὶς θεῖες ἀρετὲς εἶναι ἡ διάκρισις»[1].

---

[1] Ἰωάννου Σιναΐτου, Κλῖμαξ, ὅπ.π., σ. 305.

Τὸ ἀντίχριστον σύμπλεγμα «Οἰκουμενισμοῦ-Νικολαϊτισμοῦ» ἐπισημαινόμενον καὶ κατατροπούμενον θεοπνεύστως ὑπὸ τῆς «Πρώτης Ἀποστολικῆς Συνόδου» Α΄.

ὑπὸ τοῦ Πατρὸς καὶ Καθηγουμένου
τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου
Ἀρχιμανδρίτου Ἀθανασίου

Ἡ Πρώτη Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας ὑπῆρξε ἡ Ἁγία Σύνοδος, ποὺ συνῆλθεν κατὰ τοὺς Ἀποστολικοὺς χρόνους εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα, περὶ τὸ ἔτος 49 μ.Χ.

Αὐτὴ ἡ «Σύνοδος τῶν Ἀποστόλων» συνιστᾷ τὸν θεμέλιον λίθον ὅλων τῶν ἐπακολουθεισῶν ἢ καὶ ἐπακολουθησομένων Οἰκουμενικῶν Συνόδων τῆς Ἐκκλησίας μας.

Τὸ Δόγμα, ποὺ σαφέστατα διετύπωσε ἡ Πρώτη αὐτὴ Σύνοδος τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων, στηλιτεύει σαφέστατα καὶ ἐν ταυτῷ τόσον τὸ πνεῦμα τοῦ “Οἰκουμενισμοῦ” ὅσον καὶ τὸ πνεῦμα τοῦ “Νικολαϊτισμοῦ”:

(συνεχίζεται)

— * —

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».