Ἀντινικολαϊτικὰ κείμενα Ἡ οὐσιώδης διαφορὰ[1] τῶν σαρκικῶν ἁμαρτημάτων, ποὺ τὰ διακρίνει ἀπὸ τὰ ἄλλα ἁμαρτήματα Α΄.

Ὑπὸ Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου, Κύπρος

Γενικὰ

Κάθε ἁμαρτία εἶναι παράβασι τῶν θείων ἐντολῶν. Ἀποτελεῖ τραγικὸ γεγονός, διότι ἀπομακρύνει τὸν πιστὸ ἀπὸ τὸ ὄντως ἀγαθό, ποὺ εἶναι ὁ Χριστός! Ἡ ἁμαρτία ἐξαλείφεται μὲ τὴν εἰλικρινὴ Μετάνοια καὶ μέσῳ τοῦ Μυστηρίου τῆς Ἐξομολογήσεως.

(συνεχίζεται)

— * —

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».

---

[1] Ἀπὸ τὸ τεῦχος 98-100, Δεκέμβριος, 2007 τοῦ περιοδικοῦ τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».

Η ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ Ζ΄.

του Χριστόδουλου Βασιλειάδη

(Πίνακας: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)

Μία χαρισματικὴ σύγχρονη προσωπικότητα τῆς Μονῆς Διονυσίου ἦταν καὶ ὁ ἡγούμενος τῆς Μονῆς ἀρχιμανδρίτης Χαράλαμπος Διονυσιάτης. Ὁ τελευταῖος ἀπεκαλεῖτο «ὁ ἁπλοϊκὸς ἡγούμενος καὶ διδάσκαλος τῆς νοερᾶς προσευχῆς». Ὑπῆρξε ὑποτακτικὸς τοῦ ὁσίου Ἰωσὴφ τοῦ ἡσυχαστοῦ καὶ σπηλαιώτου. Ὅταν ὁ ὅσιος Ἰωσὴφ ἐκοιμήθη στὶς 15 Αὐγούστου τὸ 1959, ὁ π. Χαράλαμπος ἀναχώρησε ἀπὸ τὴ Νέα Σκήτη γιὰ τὸ κελὶ Μπουραζέρι. Κατόπιν μετέβησαν στὴν Μονὴ Διονυσίου, ὅπου διετέλσε ἡγούμενος τῆς Μονῆς γιὰ δέκα χρόνια, ἀπὸ τὸ 1979 μέχρι τὸ 1989. Κοιμήθηκε τὴν 1^η Ἰανουαρίου 2001.

(συνεχίζεται)

Η ΕΙΔΟΠΟΙΟΣ ΔΙΑΦΟΡΑ

— * —

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».

Η ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ ΣΤ΄.

του Χριστόδουλου Βασιλειάδη

(Πίνακας: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)

Μιὰ μεγάλη μορφή, ποὺ ἀσκήτεψε στὴν Μονὴ Διονυσίου ἦταν καὶ ὁ πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Νήφων Β΄· ὁ τελευταῖος  παραιτήθηκε ἀπὸ τὸν πατριαρχικὸ θρόνο καὶ  μετέβη στὴν Μονὴ τὸ 1502, ὅπου καὶ ἀσκήτεψε μέχρι τὴν κοίμησή του τὸ 1508[1].

(συνεχίζεται)

---

[1] Τὸ 1517 ἔγινε ἡ ἁγιοκατάταξη τοῦ πατριάρχη Νήφωνα.

Ἀντινικολαϊτικὰ κείμενα, Οἱ Προγαμιαῖες σχέσεις KB΄.

ὑπὸ τοῦ Ἁγίου Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου

— * —

Γιὰ νὰ δοῦμε τί μπορεῖς νὰ κάνεις καὶ νὰ ἀρχίσεις ἀπὸ αὐτά. Μπορεῖς νὰ ἐκκλησιάζεσαι κάθε Κυριακή;». «Μπορῶ», μοῦ λέει. «Μπορεῖς νὰ νηστεύεις κάθε Τετάρτη καὶ Παρασκευή;». «Μπορῶ». «Μπορεῖς νὰ δίνεις ἐλεημοσύνη τὸ ἕνα δέκατο ἀπὸ τὸ μισθό σου ἢ νὰ ἐπισκέπτεσαι ἀρρώστους καὶ νὰ τοὺς βοηθᾶς;». «Μπορῶ». Μπορεῖς νὰ προσεύχεσαι κάθε βράδυ, ἔστω κι ἂν ἁμάρτησες καὶ νὰ λές: «Θεέ μου, σῶσε τὴν ψυχή μου;». «Θὰ τὸ κάνω, Γέροντα» μοῦ λέει.

«Ἄρχισε λοιπόν, τοῦ λέω, ἀπὸ σήμερα νὰ κάνεις ὅλα αὐτὰ ποὺ μπορεῖς καὶ ὁ Παντοδύναμος Θεὸς θὰ κάνει τὸ ἕνα ποὺ δὲν μπορεῖς». Τὸ καημένο ἠρέμησε καὶ συνέχεια ἔλεγε: «Σ᾽ εὐχαριστῶ, πάτερ». Εἶχε, βλέπεις, φιλότιμο καὶ ὁ Καλὸς Θεὸς τὸ βοήθησε (καὶ ξέκοψε ἀπὸ τὴν πτῶσι στὴν ἁμαρτία)!

— * —

(Ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ π. Γεωργίου Καλπούζου· «Ἔφηβοι καὶ προγαμιαῖες σχέσεις», σελ. 60-67, ἐκδόσεις «Φωτοδότες»)

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».

Η ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ E΄.

του Χριστόδουλου Βασιλειάδη

(Πίνακας: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)

Μέσα καὶ ἔξω ἀπὸ τὴν Μονὴ ὑπάρχουν δεκαπέντε παρεκκλήσια. Τὸ σπουδαιότερο ἀπὸ τὰ παρεκκλήσια εἶναι αὐτὸ τῆς Παναγίας τοῦ Ἀκαθίστου. Εἶναι προσαρτημένο στὰ βόρεια τῆς λιτῆς τοῦ Καθολικοῦ. Στὴν Μονὴ φυλάσσεται καὶ ἡ εἰκόνα τῆς Παναγίας τῶν Χαιρετισμῶν ἢ τοῦ Ἀκαθίστου, τὴν ὁποία δώρησε ὁ αὐτοκράτορας Ἀλέξιος Κομνηνὸς στὸν ὅσιο Διονύσιο. Αὐτὴ εἶναι κατασκευασμένη ἀπὸ τὸν εὐαγγελιστὴ Λουκᾶ μὲ κερί. Ἀκόμη στὴν Μονὴ φυλάσσεται τὸ δεξὶ χέρι τοῦ τιμίου Προδρόμου. Ἡ Μονὴ διαθέτει φορητὲς εἰκόνες, ὀκτακόσια τέσσερα χειρόγραφα περγαμηνά, βομβύκινα καὶ χάρτενα, πολλὰ ἀπὸ τὰ ὁποῖα εἶναι εἰκονογραφημένα, εἰκοσιεπτὰ περγαμηνὰ εἰλητάρια καὶ γύρω στὶς πέντε χιλιάδες ἔντυπα βιβλία.

(συνεχίζεται)

ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΠΟΥ ΕΠΕΦΤΕ ΣΤΗΝ ΑΜΑΡΤΙΑ

ὑπὸ τοῦ Ἁγίου Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου

— * —

Μιὰ φορὰ εἶχε ἔρθει στὸ καλύβι, διηγεῖται ὁ Γέροντας Παΐσιος, ἕνα νέο παιδὶ ἀπελπισμένο, γιατὶ ἔπεφτε σὲ σαρκικὴ ἁμαρτία καὶ δὲν μποροῦσε νὰ ἀπαλλαγεῖ ἀπὸ αὐτὸ τὸ πάθος. Εἶχε πάει σὲ δύο πνευματικούς, ποὺ προσπάθησαν μὲ αὐστηρὸ τρόπο νὰ τὸ βοηθήσουν νὰ καταλάβει ὅτι εἶναι βαρὺ αὐτὸ ποὺ κάνει. Τὸ παιδὶ ἀπελπίσθηκε. «Ἀφοῦ ξέρω ὅτι αὐτὸ ποὺ κάνω εἶναι ἁμαρτία, εἶπε, καὶ δὲν μπορῶ νὰ σταματήσω νὰ τὸ κάνω καὶ νὰ διορθωθῶ, θὰ κόψω κάθε σχέση μου μὲ τὸ Θεό». Ὅταν ἄκουσα τὸ πρόβλημά του, τὸ πόνεσα τὸ καημένο καὶ τοῦ εἶπα: «Κοίταξε, εὐλογημένο, ποτὲ νὰ μὴ ξεκινᾶς τὸν ἀγώνα σου ἀπὸ αὐτὰ ποὺ δὲν μπορεῖς νὰ κάνεις, ἀλλὰ ἀπὸ αὐτὰ ποὺ μπορεῖς νὰ κάνεις.

(συνεχίζεται)

— * —

(Ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ π. Γεωργίου Καλπούζου· «Ἔφηβοι καὶ προγαμιαῖες σχέσεις», σελ. 60-67, ἐκδόσεις «Φωτοδότες»)

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».

Η ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΗΣ Ι. ΜΟΝΗΣ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ

του Χριστόδουλου Βασιλειάδη

Ἡ τράπεζα εἶναι ἐνσωματωμένη στὴν νότια πτέρυγα τοῦ καθολικοῦ· ἡ κατασκευή της ἀποδίδεται στὸν βοεβόδα Πέτρο. Οἱ τοιχογραφίες τῆς τράπεζας τῆς Μονῆς ἔχουν ἁγιογραφηθεῖ γύρω στὰ μέσα τοῦ 16^ου αἰώνα.

ΣΤΟΥΣ ΝΕΟΥΣ ΟΛΑ ΕΠΙΤΡΕΠΟΝΤΑΙ;

ὑπὸ τοῦ Ἁγίου Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου

— * —

«Δὲν εἶναι ἐλευθερία ὅταν ποῦμε στοὺς νέους ὅτι ὅλα ἐπιτρέπονται» ἔλεγε ὁ π. Παΐσιος. «Γιὰ νὰ προκόψει κανεὶς πρέπει νὰ δυσκολευθεῖ. Ἔχουμε ἕνα δενδράκι. Τὸ περιποιούμαστε, τοῦ βάζουμε πάσσαλο καὶ τὸ δένουμε μὲ σχοινί. Δὲν τὸ δένουμε μὲ σύρμα, γιατὶ θὰ τοῦ κάνουμε κακό. Μὲ τοὺς τρόπους αὐτοὺς δὲν περιορίζουμε τὸ δενδράκι; Κι ὅμως δὲν γίνεται ἀλλοιῶς. Γιὰ κοίταξε τὸ παιδάκι. Τοῦ περιορίζουμε τὴν ἐλευθερία ἀπό τὴν ἀρχή. Μόλις συλλαμβάνεται εἶναι περιορισμένο στὴν κοιλιὰ τῆς μητέρας· μένει ἐκεῖ ἐννιὰ μῆνες. Μόλις ἀρχίζει νὰ μεγαλώνει τοῦ βάζουμε κάγκελα. Ὅλα φαίνονται ὅτι τοῦ στεροῦν τὴν ἐλευθερία, ἀλλὰ δίχως αὐτὰ τὰ προστατευτικὰ μέτρα τὸ παιδὶ θὰ πέθαινε ἀπὸ τὴν πρώτη στιγμή».

(συνεχίζεται)

— * —

(Ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ π. Γεωργίου Καλπούζου· «Ἔφηβοι καὶ προγαμιαῖες σχέσεις», σελ. 60-67, ἐκδόσεις «Φωτοδότες»)

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».

ΤΟ ΚΑΘΟΛΙΚΟ ΚΑΙ Ο ΠΥΡΓΟΣ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ

του Χριστόδουλου Βασιλειάδη

Τὸ Καθολικὸ τῆς Μονῆς εἶναι κτισμένο στὸ μέσο τῆς στενῆς αὐλῆς καὶ τιμᾶται ἐπ’ ὀνόματι τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Προδρόμου. Πανυγηρίζει στὶς 29 Αὐγούστου, ὁπότε ἐπιτελοῦμε ἀνάμνηση τῆς ἀποτομῆς τῆς τιμίας κεφαλῆς τοῦ Ἰωάννη Προδρόμου. Ἡ οἰκοδόμηση τοῦ Καθολικοῦ τῆς Μονῆς τοποθετεῖται γύρω στὸ 1540· τὶς τοιχογραφίες τοῦ Καθολικοῦ τῆς Μονῆς φιλοτέχνησε ὁ ζωγράφος Ζώρζης ὁ Κρητικός[1]. Ὁ ἀμυντικὸς πύργος, ποὺ βρίσκεται μέσα στὴ Μονὴ εἶναι κτῖσμα τοῦ 1520 καὶ χρησιμοποιεῖται γιὰ τὴ φύλαξη τῆς βιβλιοθήκης τῆς Μονῆς. Τὸ 1535 ἡ Μονὴ καταστράφηκε ἀπὸ πυρκαγιὰ καὶ ἀκοικοδομήθηκε ἐκ νέου.

---

[1] Ὁ Ζώρζης θεωρεῖται ἔνας ἀπὸ τοὺς κύριους ἐκπροσώπους τῆς κρητικῆς σχολῆς, μαζὶ μὲ τὸν Θεοφάνη Στρελίτζα ἢ Μπαθά, τοῦ ὁποίου ὑπῆρξε μαθητής.

Διαπαιδαγώγηση των παιδιών

ὑπὸ τοῦ Ἁγίου Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου

— * —

Μετὰ τὰ παιδιὰ δὲν ἀκοῦνε οὔτε γονεῖς, οὔτε δασκάλους. Καὶ εἶναι δικαιολογημένα, γιατὶ νομίζουν πὼς ἔτσι πρέπει νὰ κάνουν. Τὰ ἐκμεταλλεύονται καὶ οἱ ἄλλοι, ποὺ δὲν νοιάζονται οὔτε γιὰ Πατρίδα οὔτε γιὰ Οἰκογένεια οὔτε γιὰ τίποτε, γιὰ νὰ πραγματοποιήσουν τὰ ἄνομα σχέδιά τους. Ἔ, αὐτὸ λίγο-πολὺ ἔχει κάνει πολὺ κακὸ στὴ νεολαία σήμερα, παρὰ πολὺ κακό, μέχρι ποὺ καταλήγουν τὰ παιδιὰ νὰ ἔχουν ἀρχηγὸ τὸ διάβολο. Φοβερό! Τὶ σᾶς δίνει καὶ τί σᾶς παίρνει, κακόμοιρα παιδιά!

Μικρὰ παιδιὰ ἀγριεμένα, μὲ τοὺς καφέδες, μὲ τὰ τσιγάρα. Ποῦ νὰ δεῖς βλέμμα λαμπερό, Χάρη Θεοῦ στὰ πρόσωπά τους!

— * —

(συνεχίζεται)

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».

ΙΔΡΥΣΗ ΜΟΝΗΣ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ

του Χριστόδουλου Βασιλειάδη

Ἡ Μονὴ ἱδρύθηκε τὸ δεύτερο μισὸ τοῦ 14^ου αἰῶνα ἀπὸ τὸν ὅσιο Διονύσιο[1] τὸν ἐκ Κορησοῦ Καστοριᾶς. Ἀπὸ αὐτὸν πῆρε καὶ τὸ ὄνομα «Μονὴ Διονυσίου». Ὁ αὐτοκράτορας τῆς Τραπεζούντας Ἀλέξιος Γ΄ Μέγας Κομνηνὸς[2] (1350-1390) βοήθησε οἰκονομικὰ στὴν ἀποπεράτωση τῶν κτιριακῶν ἐγκαταστάσεων. Ἀρχικὰ ἡ Μονὴ ὀνομαζόταν «Νέα Πέτρα», εἶναι ὅμως γνωστὴ μὲ τὸ ὄνομα τοῦ κτήτορά της Διονυσίου. Σὲ παλαιὰ ἔγγραφα μηνονεύεται  καὶ «Μονὴ τοῦ Μεγάλου Κομνηνοῦ» ἢ τοῦ «κυρ-Διονυσίου». Ἀργότερα, μετὰ τὴν Ἅλωση της Κωνσταντινουπόλεως ἀπὸ τοὺς Τούρκους (1453μ.Χ.) πολλοὶ ἡγεμόντες τῆς Μολδοβλαχίας εὐεργέτησαν τὴ Μονή.

---

[1] Ἡ μνήμη τοῦ ὁσίου Διονυσίου τιμᾶται τὴν 25^η Ἰουνίου.

[2] Ἕνα ἀπὸ τὰ σπουδαιότερα κειμήλια τῆς Μονῆς εἶναι τὸ χρυσόβουλο τοῦ αὐτοκράτορα Ἀλεξίου Γ΄, μὲ τὸ ὁποῖο ὑποσχόταν νὰ ἀνεγείρῃ τὴ Μονὴ μὲ δικά του ἔξοδα. Ἔχει μῆκος δύο μέτρα καὶ 98 ἑκ. καὶ κοσμεῖται μὲ ὑπέροχες μικρογραφίες τοῦ αὐτοκράτορα Ἀλεξίου καὶ τῆς συζύγου του Θεοδώρας.

Ἀντινικολαϊτικὰ κείμενα, Οἱ Προγαμιαῖες σχέσεις ΙΗ΄.

ὑπὸ τοῦ Ἁγίου Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου

— * —

Τὰ καημένα τὰ σύγχρονα παιδιὰ τὰ καταστρέφουν σήμερα μὲ διάφορες θεωρίες. Γι᾽ αὐτὸ εἶναι ἀναστατωμένα, ζαλισμένα. Ἄλλο θέλει νὰ κάνει τὸ παιδί, ἄλλο κάνει. Ἀλλοῦ θέλει νὰ πάει, ἀλλοῦ τὸ πάει τὸ ῥεῦμα τῆς ἐποχῆς. Μεγάλη προπαγάνδα γίνεται ἀπὸ σκοτεινὲς δυνάμεις, ποὺ θέλουν νὰ κατευθύνουν τὰ παιδιὰ ὅπου αὐτοὶ θέλουν. 

— * —

(Ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ π. Γεωργίου Καλπούζου· «Ἔφηβοι καὶ προγαμιαῖες σχέσεις», σελ. 60-67, ἐκδόσεις «Φωτοδότες»)

(συνεχίζεται)

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».

Η ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ Α΄.

του Χριστόδουλου Βασιλειάδη

(Πίνακας: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)

Τὸ Ἅγιο Ὄρος εἶναι μιὰ μοναστικὴ κοινότητα, ἡ ὁποία αριθμεῖ γύρω στοὺς δύο χιλιάδες μοναχούς. Έχει εἴκοσι μοναστήρια, δεκατρεῖς σκῆτες καθὼς καὶ πολλὰ κελλιά. Ἕνα ἀπὸ τὰ μοναστήρια αὐτὰ εἶναι καὶ ἡ Ἱερὰ Μονὴ Διονυσίου. Ἡ τελευταῖα εἶναι Πατριαρχικὴ καὶ Σταυροπηγιακὴ Μονή. Ἀπὸ τὸ 1574 καὶ μετὰ ἡ Μονὴ κατατάσσεται πέμπτη στὴν ἱεραρχικὴ τάξη τῶν Μονῶν τοῦ Ἁγίου Ὄρους. Ἡ Μονὴ Διονυσίου βρίσκεται στὴν νοτιοδυτικὴ πλευρὰ τοῦ Ἁγίου Ὄρους, μεταξὺ τῶν Μονῶν Γρηγορίου καὶ Ἁγίου Παύλου, σὲ ὕψος 80 μέτρα ἀπὸ τὴ θάλασσα καὶ κτισμένη σὲ ἕνα ἀπότομο βράχο.

(συνεχίζεται)

Ἀντινικολαϊτικὰ κείμενα, Οἱ Προγαμιαῖες σχέσεις ΙZ΄.

ὑπὸ τοῦ Ἁγίου Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου

— * —

«Καλά, λέει στὴν κοπέλα ὁ στρατιώτης, πῶς ἀποφάσισες νὰ φύγεις νύχτα, μέσα στὰ χιόνια σὲ ἄγνωστο μέρος;». Καὶ ἐκείνη ἀπάντησε: «Ἐγὼ μόνο αὐτὸ μποροῦσα νὰ κάνω καὶ πίστευα ὅτι ὁ Χριστὸς θὰ μὲ βοηθήσει ἀπὸ ἐκεῖ καὶ πέρα». Τότε ὁ στρατιώτης, τελείως αὐθόρμητα λέει: «Τελείωσαν πιὰ τὰ βάσανά σας. Αὔριο θὰ εἶσθε στὰ σπίτια σας». Μὲ τὰ λόγια αὐτὰ χάρηκαν πολὺ καὶ ζεστάθηκαν περισσότερο. Καὶ πράγματι, (μὲ τὴν παρέμβαση τοῦ στρατιώτη) ξεκίνησαν τὰ Λ.Ο.Μ (Λόχοι Ὀρεινῶν Μεταφορῶν), ἄνοιξαν τὸ δρόμο τὴν ἄλλη μέρα τὸ πρωΐ, καὶ οἱ καημένες πῆγαν στὰ σπίτια τους.

Τέτοιες Ἑλληνοποῦλες ποὺ εἶναι ντυμένες καὶ μὲ Θεία Χάρη –καὶ ὄχι ἀπογυμνωμένες– πρέπει νὰ θαυμάζονται καὶ νὰ ἐπαινοῦνται.

— * —

(συνεχίζεται)

(Ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ π. Γεωργίου Καλπούζου· «Ἔφηβοι καὶ προγαμιαῖες σχέσεις», σελ. 60-67, ἐκδόσεις «Φωτοδότες»)

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».

O ΑΓΙΟΣ ΑΝΘΙΜΟΣ Ο ΕΝ ΧΙΩ I΄.

Χριστόδουλου Βασιλειάδη

(Πίνακας: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)

Ἡ ἀνακομιδὴ τῶν λειψάνων του ἔγινε στὶς 3 Σεπτεμβρίου τοῦ 1965, ἡμέρα κατὰ τὴν ὁποῖα ἑορτάζει ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς Ἄνθιμος Νικομηδείας καθὼς ἐπίσης καὶ ἡ ἀνακομιδὴ τῶν λειψάνων τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου. Τὰ λείψανά του φυλάσσονται στὸ ἱερὸ βῆμα τῆς Μονῆς. Ἡ ἁγιοκατάταξή του ἔγινε τὸ 1992 ἀπὸ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο. Τὸ 1993 ἀνεγέρθη ναὸς πρὸ τίμη τοῦ ἁγίου Ἀνθίμου τοῦ ἐν Χίῳ, στὸν τόπο ὅπου γεννήθηκε, στὰ Λιβάδια τῆς Βροντάδου. Θεωρεῖται προστάτης τῶν λεπρῶν καὶ διακρίθηκε γιὰ τὴν ἀγάπη του πρὸς τὸν συνάνθρωπό μας. Ἡ μνήμη τοῦ τιμᾶται στὶς 15 Φεβρουαρίου.

Ἀπολυτίκιον Ἦχος γ'.

Νέον στήριγμα Ὀρθοδοξίας, νεοκόσμητον ἄνθος ἁγνείας, Νικομηδείας Ἀνθίμου συνώνυμος τῶν ἀρετῶν τε ἐκείνου ὁμότροπος, νέων Ὁσίων σφραγίς, καί ἀγλάισμα, Πάτερ Ἄνθιμε, τῆς Χίου πάσης τό καύχημα, Χριστόν τόν Θεόν ἱκέτευε, δωρήσασθε ἡμῖν τό μέγα ἔλεος.

Ἀντινικολαϊτικὰ κείμενα, Οἱ Προγαμιαῖες σχέσεις ΙΣΤ΄.

ὑπὸ τοῦ Ἁγίου Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου

— * —

Τί νὰ δεῖ ὅμως! Μιὰ γριὰ καὶ μιὰ κοπέλα καρφωμένες μέσα στὸ χιόνι μέχρι τὸ γόνατο, μελανιασμένες καὶ ξυλιασμένες ἀπὸ τὸ κρύο. Ἄνοιξε ἀμέσως μὲ τὴ λόγχη του τὸ ἐκκλησάκι, μπῆκαν μέσα καὶ συνῆλθαν κάπως. Δὲν εἶχε τίποτα ἄλλο νὰ τοὺς προσφέρει ὁ στρατιώτης παρὰ μόνο τὸ κασκὸλ του στὴ γριὰ καὶ ἀπὸ ἕνα γάντι στὴν καθεμιά, καὶ τοὺς εἶπε νὰ τὸ ἀλλάζουν στὰ χέρια. Τοῦ διηγήθηκαν μετὰ τὸν πειρασμό, ποὺ συνάντησαν.

— * —

(συνεχίζεται)

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».

O ΑΓΙΟΣ ΑΝΘΙΜΟΣ Ο ΕΝ ΧΙΩ Θ΄.

Χριστόδουλου Βασιλειάδη

(Πίνακας: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)

Κοιμήθηκε στὶς 15 Φεβρουαρίου τοῦ  1960 σὲ ἡλικία ἐνενήντα ἑνὸς χρόνων, ἀφοῦ λίγες μέρες προηγουμένως, στὶς 27 Ἰανουαρίου τέλεσε τὴν τελευταία θεία Λειτουργία. Οἱ καμπάνες ὅλων τῶν ἐκκλησιῶν τῆς Χίου ἠχοῦσαν πένθιμα ὅλη τὴν ἡμέρα θρηνόντας τὴν κοίμηση τοῦ στοργικοῦ πατέρα. Τὴν ἑπομένη μέρα τῆς κοιμήσεώς του ἡ σορός του τοποθετήθηκε σὲ μνημεῖο κοντὰ στὸ ναό, πλησίον σὲ πεῦκο, τὸν ὁποῖο ὁ ἴδιος φύτεψε.

(συνεχίζεται)

Ἀντινικολαϊτικὰ κείμενα, Οἱ Προγαμιαῖες σχέσεις ΙΕ΄.

ὑπὸ τοῦ Ἁγίου Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου

— * —

Καὶ στὴ συνέχεια τί ἔκανε ὁ «Τίμιος Πρόδρομος»! Παρουσιάστηκε σ᾽ ἕνα στρατιώτη, (σημείωσις: Πρόκειται γι᾽ αὐτὸν τὸν ἴδιον, τὸν μετέπειτα γέροντα Παΐσιο, ποὺ ἔκανε τότε τὴ θητεία του σὰν στρατιώτης. Ὅμως ὁ τότε στρατιώτης καὶ μετέπειτα ἅγιος Γέροντας, δὲν φανερώνει ἐδῶ τὸ ὄνομά του!) στὸν ὕπνο του, καὶ τοῦ εἶπε νὰ πάει στὸ ἐξωκκλησάκι του τὸ συντομώτερο. Σηκώνεται λοιπὸν ἐκεῖνος ὁ στρατιώτης καὶ ξεκινάει μέσα στὴ φωτισμένη νύχτα ἀπὸ τὰ χιόνια καὶ πάει στὸ ἐξωκκλησάκι. Ἤξερε περίπου ποῦ εἶναι.

— * —

(συνεχίζεται)

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».