Τὸ ἀντίχριστο σύμπλεγμα “Οἱκουμενισμοῦ-Νικολαϊτισμοῦ” καταδικαζόμενον εὐθαρσῶς καὶ ἀπεριφράστως διὰ στόματος Αὐτοῦ Τούτου, τοῦ Θεανθρώπου Ἰησοῦ Χριστοῦ εἰς τὸ θεόπνευστον βιβλίον τῆς “Ἀποκαλύψεως” Δ΄.

ὑπὸ τοῦ Πατρὸς καὶ Καθηγουμένου
τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου
Ἀρχιμανδρίτου Ἀθανασίου

Ἀπὸ τοὺς πρώτους ἤδη χρόνους τοῦ Χριστιανισμοῦ, ὅταν ἐνεφανίσθη καὶ μέχρι τῶν ἡμερῶν μας, ἔδρασε καὶ συνεχίζει νὰ δρᾷ καὶ νὰ ἐπιτελῇ τὸ ἀντίχριστον ἔργο του τὸ φοβερὸν καὶ ἀπαίσιον “δίδυμον” “Οἰκουμενισμοῦ-Νικολαϊτισμοῦ”: Ἤτοι, καθὼς προεξηγήσαμεν, δροῦν καὶ ἐπιτελοῦν ἀπὸ κοινοῦ τὸ ἀντίχριστο ἔργο τους τὰ “δύο κέρατα” τοῦ ψευδοπροφήτου (Ἀποκ. ιγ´, 11).

(συνεχίζεται)

— * —

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».

Η ΑΡΕΤΗ ΤΗΣ ΥΠΑΚΟΗΣ Η΄.

του Χριστόδουλου Βασιλειάδη

(Πίνακας: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)

Ἔλεγε κάποιος ἀπὸ τοὺς γέροντες, ὅτι ὁ ἅγιος Βασίλειος, ἔχοντας ἐπισκεφθῆ ἕνα κοινόβιο, μετὰ τὴ διδασκαλία, ὅπου ταίριαζε, λέγει στὸ ἡγούμενο: «Ἔχεις ἐδῶ κανένα ἀδελφὸ, ὁποὺ νὰ δείχνῃ ὑπακοή;». Τοῦ ἀπάντᾶ ἐκεῖνος: «Ὅλοι δοῦλοι σου εἶναι καὶ προσπαθοῦν μὲ ζῆλο νὰ σωθοῦν, δεσπότη μου». Καὶ πάλι τοῦ λέγει: «Ἔχεις κανένα ὁποὺ πραγματικὰ νὰ δείχνῃ ὑπακοή;». Καὶ ἐκεῖνος τοῦ φέρνει ἕναν ἀδελφό.

(συνεχίζεται)

Τὸ ἀντίχριστο σύμπλεγμα “Οἱκουμενισμοῦ-Νικολαϊτισμοῦ” καταδικαζόμενον εὐθαρσῶς καὶ ἀπεριφράστως διὰ στόματος Αὐτοῦ Τούτου, τοῦ Θεανθρώπου Ἰησοῦ Χριστοῦ εἰς τὸ θεόπνευστον βιβλίον τῆς “Ἀποκαλύψεως” Γ΄.

ὑπὸ τοῦ Πατρὸς καὶ Καθηγουμένου
τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου
Ἀρχιμανδρίτου Ἀθανασίου

Ἐν συνεχείᾳ, γράφει καὶ πάλιν ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Θεολόγος πρὸς τὸν ἐπίσκοπον τῆς Ἐκκλησίας τῶν Θυατείρων· «…ἔχω κατὰ σοῦ ὀλίγα, ὅτι ἀφεῖς τὴν γυναίκά σου Ἰεζάβελ (= πλανεμένην γυναίκα, ἡ ὁποία ἐδροῦσε εἰς τὸν χῶρον τῆς πνευματικῆς δικαιοδοσίας τοῦ ἐπισκόπου Θυατείρων, ἐξ οὗ καὶ τὸ “σου”), ἣ λέγει ἑαυτὴν προφῆτιν, καὶ διδάσκει καὶ πλανᾷ τοὺς ἐμοὺς δούλους πορνεῦσαι (= Νικολαϊτισμὸς) καὶ φαγεῖν εἰδωλόθυτα (= Συγκρητισμός-Οἰκουμενισμός)…» (Ἀποκ. β´, 20).

(συνεχίζεται)

— * —

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».

Η ΑΡΕΤΗ ΤΗΣ ΥΠΑΚΟΗΣ Ζ΄.

του Χριστόδουλου Βασιλειάδη

(Πίνακας: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)

Πράγματι ὁ Μαῦρος ἔτρεξε πρὸς στὸν Λάκκο. Ὅταν ἔφτασε ἐκεῖ, ἔχοντας τὶς εὐχὲς τοῦ γέροντά του, περπάτησε πάνω στὰ νερά, ἔφτασε ἐκεῖ ποὺ ἦταν ὁ Πλάκιδος τὸν πῆρε ἀπὸ τὰ μαλιὰ καὶ τὸν ἔβγαλε ἔξω ἀπὸ τὰ νερά. Ὅταν διηγήθηκε ὁ Μαῦρος τὸ θαῦμα, τὸ ὁποῖο ἔγινε, ὁ ἅγιος Βενέδικτος τὸ ἀπέδωσε στὴν ὑπακοὴ τοῦ Μαύρου. Ὁ δὲ Πλάκιδος, ἀνέφερε ὅτι καθὼς συρόταν ἀπὸ ὸ βάθος τοῦ νεροῦ, ἔβλεπε πάνω ἀπὸ τὸ κεφάλι του τὸ ἐπανωφόρι τοῦ ἁγίου Βενεδίκτου καὶ ἔνοιωθε τὸν ἴδιο νὰ τὸν τραβᾷ ἀπὸ τὸ νερά[1].

(συνεχίζεται)

---

[1] Γρηγορίου Διαλόγου, Ὅτι δεῖ καὶ μέχρι θανάτου τοῖς ἐν Κυρίῳ προεστῶσι πείθεσθαι, καὶ ἀγαπᾶν τε αὐτοὺς καὶ φοβεῖσθαι, Παύλου μοναχοῦ, Εὐεργετινός, τ. Α΄, σσ. 501-503.

Τὸ ἀντίχριστο σύμπλεγμα “Οἱκουμενισμοῦ-Νικολαϊτισμοῦ” καταδικαζόμενον εὐθαρσῶς καὶ ἀπεριφράστως διὰ στόματος Αὐτοῦ Τούτου, τοῦ Θεανθρώπου Ἰησοῦ Χριστοῦ εἰς τὸ θεόπνευστον βιβλίον τῆς “Ἀποκαλύψεως” Β΄.

ὑπὸ τοῦ Πατρὸς καὶ Καθηγουμένου
τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου
Ἀρχιμανδρίτου Ἀθανασίου

Ἄρα:

Οὗτος ὁ ἴδιος ὁ Κύριος ἀποῤῥίπτει ἀναφανδὸν καὶ ἀπροκαλύπτως τὸ ἀπαίσιον σύμπλεγμα «Οἰκουμενισμοῦ-Νικολαϊτισμοῦ». Καὶ σαφῶς καλεῖ εἰς Μετάνοιαν! Μάλιστα δέ, ἐν ἐναντίᾳ περιπτώσει, ἐὰν δηλαδὴ δὲν ἐπιδειχθῇ καὶ δὲν ὑπάρξῃ Μετάνοια, δηλοῖ ὅτι θὰ τιμωρήσῃ αὐτοπροσώπως, τοὺς ἐμμένοντας εἰς τὴν τοιαύτην ἁμαρτίαν!

(συνεχίζεται)

— * —

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».

Η ΑΡΕΤΗ ΤΗΣ ΥΠΑΚΟΗΣ ΣΤ΄.

του Χριστόδουλου Βασιλειάδη

(Πίνακας: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)

Κάποτε ὁ ἅγιος Βενέδικτος ἡσύχαζε στὸ κελλί του. Ὁ ὑποτακτικός του, Πλάκιδος, πῆγε στὸν Λάκκο, ὅπως τὸν ὀνομάζουν οἱ κάτοικοι ἐκεῖ, γιὰ νὰ πάρῃ νερό. Τὸ δοχεῖο ὅμως, τοῦ ἔπεσε ἀπὸ τὰ χέρια του καὶ παρασυρόταν ἀπὸ τὴν ὁρμὴ τοῦ νεροῦ. Στὴν προσπάθειά του νὰ πάρῃ τὸ δοχεῖο ὁ Πλάκιδος, ἔπεσε στὸ νερὸ καὶ παρασυρόταν καὶ αὐτὸς ἀπὸ τὰ νερά. Ὁ ἅγος Βενέδικτος γνώρισε αὐτὸ ποὺ συνέβη στὸν ὑποτακτικό του καὶ φώναξε τὸν μαθήτή του, Μαῦρο καὶ τοῦ εἶπε νὰ τρέξῃ στὸν Λάκκο γιὰ νὰ σώσῃ τὸν Πλάκιδο.

(συνεχίζεται)

Τὸ ἀντίχριστο σύμπλεγμα “Οἱκουμενισμοῦ-Νικολαϊτισμοῦ” καταδικαζόμενον εὐθαρσῶς καὶ ἀπεριφράστως διὰ στόματος Αὐτοῦ Τούτου, τοῦ Θεανθρώπου Ἰησοῦ Χριστοῦ εἰς τὸ θεόπνευστον βιβλίον τῆς “Ἀποκαλύψεως” Α΄.

ὑπὸ τοῦ Πατρὸς καὶ Καθηγουμένου
τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου
Ἀρχιμανδρίτου Ἀθανασίου

Εἰς τὸ θεόπνευστον Βιβλίον τῆς «Ἀποκαλύψεως», γράφει, καθ᾽ ὑπαγόρευσιν Αὐτοῦ Τούτου τοῦ Θεανθρώπου Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὁ Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης ὁ Θεολόγος, πρὸς τὸν ἐπίσκοπον τῆς Ἐκκλησίας τῆς Περγάμου «…ἀλλὰ ἔχω κατὰ σοῦ ὀλίγα, ὅτι ἔχεις ἐκεῖ κρατοῦντας τὴν διδαχὴν Βαλαὰμ (=Νικολαϊτισμός), ὃς ἐδίδαξε τὸν Βαλὰκ βαλεῖν σκάνδαλον ἐνώπιον τῶν υἱῶν Ἰσραὴλ (= σύμπλεγμα Οἰκουμενισμοῦ καὶ Νικολαϊτισμοῦ) καὶ φαγεῖν εἰδωλόθυτα (=Συγκρητισμὸς-Οἰκουμενισμὸς) καὶ πορνεῦσαι (= Νικολαϊτισμός). Οὕτως ἔχεις καὶ σὺ κρατοῦντας τὴν διδαχὴν τῶν Νικολαϊτῶν ὁμοίως. Μετανόησον οὖν. Εἰ δὲ μή, ἔρχομαί σοι ταχὺ καὶ πολεμήσω μετ᾽ αὐτῶν ἐν τῇ ῥομφαίᾳ τοῦ στόματός μου…» (Ἀποκ. β´, 14-16).

(συνεχίζεται)

— * —

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».