Ἀντινικολαϊτικὰ κείμενα, Οἱ Προγαμιαῖες σχέσεις Γ΄.

ὑπὸ τοῦ Ἁγίου Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου[1]

Ὁ πονηρὸς ἐκμεταλλεύεται τὴ νεανικὴ ἡλικία, ποὺ ἔχει ἐπιπλέον καὶ τὴ σαρκικὴ ἐπανάσταση καὶ προσπαθεῖ νὰ καταστρέψει τὰ παιδιὰ στὴ δύσκολη αὐτὴ περίοδο ποὺ περνοῦν. Τὸ μυαλὸ εἶναι ἀνώριμο ἀκόμα, ὑπάρχει ἀπειρία μεγάλη καὶ ἀπόθεμα πνευματικὸ καθόλου. Γι᾽ αὐτὸ ὁ νέος πρέπει πάντα νὰ αἰσθάνεται ὡς ἀνάγκη τὶς συμβουλὲς τῶν μεγαλυτέρων σ᾽ αὐτὴν τὴν κρίσιμη ἡλικία, γιὰ νὰ μὴ γλιστρήσει στὸ γλυκὸ κατήφορο τῆς κοσμικῆς λεωφόρου, ποὺ στὴ συνέχεια γεμίζει τὴν ψυχὴ ἀπὸ ἄγχος καὶ τὴν ἀπομακρύνει αἰώνια ἀπὸ τὸν Θεό.

(συνεχίζεται)

***

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».

Ο ΜΙΚΡΟΣ ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΚΑΝΟΝΑΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΓΙΑ ΘΕΟΤΟΚΟ Δ΄.

Χριστόδουλου Βασιλειάδη

(Εικόνα: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)

Στὴν ἀρχή, ὅπως ὅλες οἱ ἀκολουθίες, ἔτσι καὶ ὁ Μικρὸς Παρακλητικὸς Κανόνας, ξεκινᾶ μὲ τὴν ἐκφώνηση τοῦ ἱερέα «Εὐλογητὸς ὁ Θεὸς ἡμῶν, πάντοτε, νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων· Ἀμήν»[1]. Ἀκολούθως ὁ ἀναγνώστης ἀναγινώσκει τὸν ρμβ΄ (142^ο) ψαλμὸ τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, «Κύριε, εἰσάκουσον τὴς προσευχῆς μου...». Κατόπιν οἱ ψάλτες ψάλλουν ἐναλλὰξ τὸ «Θεὸς Κύριος, καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν,...», μὲ τοὺς στίχους του. Ἔπειτα ψάλλονται τὰ τροπάρια, «Τῇ Θεοτόκῳ ἐκτενῶς νῦν προσδράμωμεν,...», Δόξα, καὶ Νῦν «Οὐ σιωπήσομεν ποτέ, Θεοτόκε...». Μετὰ ἀναγινώσκεται ὁ ν΄ (50^ὸς) ψαλμὸς «Ἐλέησόν με, ὁ Θεός,...»[2].

(συνεχίζεται)

---

[1] Ὅταν δὲν ὑπάρχει ἱερέας, τότε ὁ ἀναγνώστης λἐγει «Δι’ εὐχῶν τῶν ἁγίων Πατέρων ἡμῶν, Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν, ἐλέησον ἡμᾶς· Ἀμήν». Αὐτὸ γίνεται ὅταν κάνουμε ὁποιαδήποτε ἀκολουθία χωρὶς ἱερέα. Ὅπου ἔχει ἐκφώνηση ὁ ἱερέας, ὁ ἀναγνώστης, ἀπόντος τοῦ ἱερέα, λέγει «Δι’ εὐχῶν...».

[2] Ἂς σημειώσουμε ὅτι ὁ 50^ὸς ψαλμὸς εἶναι ὁ πιὸ δημοφιλὴς καὶ πιὸ πολυχρησιμοποιημένος ψαλμός. Τὸν βρίσκουμε σὲ πολλὲς ἀκολουθίες καὶ μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας μας. Τὸν ἔγραψε ὁ προφητάνακτας Δαβίδ, ὅταν μετενόησε ἀπὸ τὸ διπλὸ ἁμάρτημα τοῦ φόνου καὶ τῆς μοιχείας, στὸ ὁποῖο ὑπέπεσε. Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ ψαλμὸς αὐτὸς κατατάσσεται στοὺς ψαλμοὺς μετανοίας.

Ἀντινικολαϊτικὰ κείμενα, Οἱ Προγαμιαῖες σχέσεις Β΄.

ὑπὸ τοῦ Ἁγίου Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου[1]

Ἔρχονται μερικὲς κοπέλες οἱ καημένες τραυματισμένες. Ζοῦν ἄτακτα μὲ νέους, δὲν καταλαβαίνουν πὼς ὁ σκοπός τους δὲν εἶναι καθαρὸς καὶ σακατεύονται. «Τί νὰ κάνω, Πάτερ;» μὲ ρωτοῦν. «Ὁ ταβερνιάρης, τὶς λέω, ἔχει φίλο τὸν μπεκρῆ, ἀλλὰ γαμπρὸ δὲν τὸν κάνει στὴν κόρη του. Νὰ σταματήσετε τὶς σχέσεις. Ἂν σᾶς ἀγαποῦν πραγματικά, θὰ τὸ ἐκτιμήσουν. Ἂν σᾶς ἀφήσουν, σημαίνει ὅτι δὲν σᾶς ἀγαποῦν καὶ θὰ κερδίσετε χρόνο».

(συνεχίζεται)

***

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».

Ο ΜΙΚΡΟΣ ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΚΑΝΟΝΑΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΓΙΑ ΘΕΟΤΟΚΟ Γ΄.

Χριστόδουλου Βασιλειάδη

(Σκίτσο: Χριστόδουλος Βασιλειάδης)

          Τόσο ὁ Μικρὸς ὅσο καὶ ὁ Μεγάλος Παρακλητικὸς Κανόνας ἔχουν ὀκτὼ ᾠδές. Οἱ ᾠδές τοῦ Κανόνα εἶναι ὁμάδες, οἱ ὁποῖες περιλαμβάνουν συνήθως τὸν εἱρμὸ καὶ τέσσερα τροπάρια. Τόσο ὁ εἱρμὸς ὅσο καὶ τὰ τροπάρια τῶν ᾠδῶν τοῦ Κανόνα βασίζονται καὶ ἀντλοῦν τὸ περιεχόμενό τους ἀπὸ τὶς ἐννέα ᾠδές τῆς Ἁγίας Γραφῆς, ὀκτὼ στὴν Παλαιὰ καὶ μία στὴν Καινὴ Διαθήκη. Οἱ ᾠδὲς τῆς Ἁγίας Γραφῆς ἔχουν συντεθεῖ ἀπὸ διάφορα πρόσωπα καὶ σὲ ποικίλες περιστάσεις. Ἡ πρώτη καὶ δεύτερη ᾠδὴ εἶναι τοῦ προφήτη καὶ θεόπτη Μωυσῆ, ἡ τρίτη τῆς ἁγίας προφήτιδας Ἄννας, μητέρας τοῦ προφήτη Σαμουήλ, ἡ τέταρτη τοῦ προφήτη Ἀββακούμ, ἡ πέμπτη τοῦ προφήτη Ἡσαΐα, ἡ ἕκτη τοῦ προφήτη Ἰωνᾶ, ἡ ἑβδόμη καὶ ἡ ὀγδόη τῶν ἁγίων τριῶν παίδων, Ἀνανία, Ἀζαρία καὶ Μισαήλ, (Σεδράχ, Μισὰχ καὶ Ἀβδεναγὼ) καὶ ἡ ἔννατη τῆς ὑπεραγίας Θεοτόκου καθὼς καὶ τοῦ προφήτη Ζαχαρία, πατέρα τοῦ Ἰωάννου τοῦ Προδρόμου. Οἱ εἱρμοὶ τοῦ Κανόνα εἶναι τὰ πρότυπα τροπάρια, βάσει τῶν ὁποίων ψάλλονται πανομοιότυπα τὰ τροπάρια κάθε ᾠδῆς.

(συνεχίζεται)

Ἀντινικολαϊτικὰ κείμενα, Οἱ Προγαμιαῖες σχέσεις A΄.

ὑπὸ τοῦ Ἁγίου Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου[1]

Ἦρθαν δύο-τρεῖς φοιτήτριες σήμερα καὶ μοῦ εἶπαν:

«Γέροντα, κάντε προσευχὴ νὰ περάσουμε στὶς ἐξετάσεις».

Καὶ ἐγὼ τὶς εἶπα: «Θὰ προσευχηθῶ νὰ περάσετε τὶς ἐξετάσεις τῆς ἁγνότητας. Αὐτὸ εἶναι τὸ πιὸ βασικό. Ὅλα τὰ ἄλλα βολεύονται μετά». Καλὰ δὲν τὶς εἶπα; Ναί, εἶναι μεγάλο πρᾶγμα νὰ βλέπεις στὰ πρόσωπα τῶν νέων σήμερα τὴν σεμνότητα, τὴν ἁγνότητα! Πολὺ μεγάλο πρᾶγμα!

(συνεχίζεται)

***

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».

---

[1] Ἡ Ἁγία αὐτοῦ μνήμη ἑορτάζεται ὑπὸ τῆς Ἐκκλησίας μας τῇ 12ῃ Ἰουλίου.

Ο ΜΙΚΡΟΣ ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΚΑΝΟΝΑΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΓΙΑ ΘΕΟΤΟΚΟ B΄.

Χριστόδουλου Βασιλειάδη

(Σκίτσο: Χριστόδουλος Βασιλειάδης)

Οἱ δύο Παρακλητικοὶ Κανόνες εἶναι ἀκολουθίες τῆς Ἐκκλησίας μας· ὁ Μικρὸς ψάλλεται ἐναλλὰξ μὲ τὸν Μεγάλο ἀπὸ τὴν 1^η μέχρι 15^η Αὐγούστου. Ψάλλεται ἐπίσης καὶ σὲ κάθε δύσκολη περίσταση καὶ θλίψη, στὴν ὁποία μπορεῖ νὰ βρίσκεται ὁ πιστός. Μὲ τὸν Παρακλητικὸ Κανόνα ὁ χριστανὸς ζητεῖ ἀπὸ τὴν ὑπεραγία Θεοτόκο τὶς πρεσβεῖες της πρὸς τὸν Κύριο, προκειμένου νὰ εἰσακουστοῦν τὰ αἰτήματά του καὶ νὰ εὐοδωθοῦν οἱ κατὰ Θεὸν στόχοι του. Ὁ Μικρὸς Παρακλητικὸς Κανόνας ψάλλεται στοὺς ἱεροὺς ναούς, ἀλλὰ μπορεῖ νὰ ψαλῇ καὶ στὰ σπίτια τῶν πιστῶν, σε νοσοκομεῖα καὶ ἀλλοῦ. Ὅπως τὸ λέγει καὶ ἡ ὀνομασία του ἔχει χαρακτῆρα παρακλητικὸ καὶ ἱκετευτικό.

(συνεχίζεται)

Ἡ ἀποφυγὴ τῆς τεκνογονίας σημαίνει: Ἐκμηδενισμὸν τοῦ Γένους μας καὶ Ἐξαφανισμὸν τῆς πατρίδος μας Γ΄.

ὑπὸ τοῦ Πατρὸς καὶ Καθηγουμένου
τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου
Ἀρχιμανδρίτου Ἀθανασίου

*

Ποία ῾῾καλοπέρασις᾽᾽ δύναται νὰ ὑπάρξῃ (τότε), εἰς μίαν ὑπόδουλον πατρίδα;;;

Ποία εὐημερία ἠμπορεῖ νὰ ἰσχύσῃ εἰς ἕνα ἔθνος, τὸ ὁποῖον ὁδεύει ἐθελουσίως πρὸς ἐξαφάνισιν;;;

Διατί, χάριν τοῦ ὑποθετικοῦ (ἀλλὰ ἐντελῶς ῾῾εἰκονικοῦ᾽᾽) προσκαίρου κέρδους θυσιάζομεν τὸ πραγματικόν, τὸ οὐσιαστικὸν καὶ αἰώνιόν μας συμφέρον, δηλαδὴ τὴν μελλοντικήν μας εὐημερίαν, προσωπικῶς, οἰκογενειακῶς καὶ ἐθνικῶς, ἀλλά, καὶ πρὸ πάντων, διακυβεύομεν τὴν αἰώνιον ζωήν μας;;;

Μετὰ τῆς ἐν Χριστῷ ἀγάπης
Ἀρχιμανδρίτης Ἀθανάσιος
Καθηγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς
Σταυροβουνίου

***

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».