Τὸ ἀντίχριστον σύμπλεγμα «Οἰκουμενισμοῦ-Νικολαϊτισμοῦ» ἐπισημαινόμενον καὶ κατατροπούμενον θεοπνεύστως ὑπὸ τῆς «Πρώτης Ἀποστολικῆς Συνόδου» Α΄.

ὑπὸ τοῦ Πατρὸς καὶ Καθηγουμένου
τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου
Ἀρχιμανδρίτου Ἀθανασίου

Ἡ Πρώτη Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας ὑπῆρξε ἡ Ἁγία Σύνοδος, ποὺ συνῆλθεν κατὰ τοὺς Ἀποστολικοὺς χρόνους εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα, περὶ τὸ ἔτος 49 μ.Χ.

Αὐτὴ ἡ «Σύνοδος τῶν Ἀποστόλων» συνιστᾷ τὸν θεμέλιον λίθον ὅλων τῶν ἐπακολουθεισῶν ἢ καὶ ἐπακολουθησομένων Οἰκουμενικῶν Συνόδων τῆς Ἐκκλησίας μας.

Τὸ Δόγμα, ποὺ σαφέστατα διετύπωσε ἡ Πρώτη αὐτὴ Σύνοδος τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων, στηλιτεύει σαφέστατα καὶ ἐν ταυτῷ τόσον τὸ πνεῦμα τοῦ “Οἰκουμενισμοῦ” ὅσον καὶ τὸ πνεῦμα τοῦ “Νικολαϊτισμοῦ”:

(συνεχίζεται)

— * —

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».

ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΑΡΕΤΗΣ ΤΗΣ ΔΙΑΚΡΙΣΕΩΣ ΙΒ΄.

του Χριστόδουλου Βασιλειάδη

(Εικόνα: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)

Ὁ ἀββᾶς Ἀμμωνᾶς εἶπε, ὅτι ἕνας ἄνθρωπος περιέρχεται ὅλο τὸ χρόνο ἄσκοπα, βαστάζοντας μιὰ ἀξίνη, χωρὶς νὰ βρίσκῃ τὸ δένδρο, ποὺ θὰ κτυπήσῃ, γιὰ νὰ τὸ κόψῃ. Ἄλλος πάλι πιὸ ἔμπειρος στὴν κοπὴ τῶν δένδρων, ἐντὸς ὁλίγου κόβει τὸ δένδρο. Αὐτὸς ποὺ κόβει ἀμέσως τὸ δένδρο καὶ αὐτός, ποὺ ἔχει διάκριση[1]. Ἕνας ἄλλος γέροντας ἔλεγε ὅτι ὅσα γίνονται χωρὶς μέτρο καὶ διάκριση εἶναι ὑπεβολές. Ὅλες οἱ ὑπερβολὲς εἶναι σατανικές[2].

(συνεχίζεται)

---

[1] Παύλου, Εὐεργετινός, ὅπ.π., σσ. 372-373.

[2] Παύλου, Εὐεργετινός, ὅπ.π., σ. 375.

«Οἰκουμενισμὸς» καὶ «Νικολαϊσμὸς»: Τὰ ῾῾δύο κέρατα᾽᾽τοῦ Ψευδοπροφήτου ΙΒ΄.

ὑπὸ τοῦ Πατρὸς καὶ Καθηγουμένου
τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου
Ἀρχιμανδρίτου Ἀθανασίου

Τὸ θηριῶδες καὶ δαιμονιῶδες σύμπλεγμα “Οἰκουμενισμοῦ-Νικολαϊτισμοῦ” εἶχεν ἤδη ἀναφανεῖ, ἐπισημανθεῖ καὶ καταγραφεῖ ἀπὸ τοὺς πρώτους ἤδη χρόνους τῆς μετὰ τὴν Ἀνάστασιν τοῦ Σωτῆρος, ἐνδόξου καὶ ἐν δυνάμει Ἐπιφανίας τῆς Ἐκκλησίας μας!

— * —

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».

ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΑΡΕΤΗΣ ΤΗΣ ΔΙΑΚΡΙΣΕΩΣ ΙA΄.

του Χριστόδουλου Βασιλειάδη

(Εικόνα: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)

Ἡ ἀμμᾶς Συγκλητικὴ εἶπε τὰ ἑξῆς: «Πρέπει μὲ τὴ διάκριση νὰ κυβερνᾶμε τὴν ψυχή. Καὶ σὲ κοινόβιο ζῶντας, μήτε τὸ συμφέρον μας νὰ κοιτᾶμε, μήτε νὰ εἴμαστε ὑπόδουλοι στὴ δική μας γνώμη. Ἀλλὰ νὰ πειθαρχοῦμε στὸν πνευματικό μας πατέρα»[1]. Ὁ Μέγας Ἀντώνιος ἔλεγε ὅτι ὑπάρχον ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι ἐξάντλησαν ὅλες τους τὶς σωματικὲς δυνάμεις σὲ ὑπερβολικὴ ἄσκηση καὶ ἐπειδὴ τοὺς ἔλειψε ἡ διάκριση, δὲν κατόρθωσαν νὰ πλησιάσουν τὸν Θεό[2].

(συνεχίζεται)

---

[1] Εἶπε γέρων, ὅπ.π., σ. 268.

[2] Βλ. ΧΑΜΠΑΚΗ, Γεροντικό, ὅπ.π., σ. 80. Παύλου μοναχοῦ, Εὐεργετινός, ἔκδ. Ματθαίου Λαγγῆ, τ. 3, Ἀθῆναι ⁶1980, σσ. 372-373.

«Οἰκουμενισμὸς» καὶ «Νικολαϊσμὸς»: Τὰ ῾῾δύο κέρατα᾽᾽τοῦ Ψευδοπροφήτου ΙΑ΄.

ὑπὸ τοῦ Πατρὸς καὶ Καθηγουμένου
τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου
Ἀρχιμανδρίτου Ἀθανασίου

Ἐξ ἀντιθέτου πρὸς τὰς ἀναριθμήτους ἀλλοτρίας διδασκαλίας τῶν πολυποικίλων καὶ πολυμόρφων αἱρέσεων, ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, δηλαδὴ ἡ Ὀρθοδοξία, οὐδόλως ἀποτελοῦσα θνησιγενὴν “ἐκ τῶν κάτω” ἀνθρωπίνην ἐπινόησιν, ἀλλὰ ἀνατέλλουσα “Ἄνωθεν”, Ἀνατολὴ ἐξ ὕψους, ὡς πάμφωτος καὶ σῴζουσα Ἀποκάλυψις Θεοῦ, ξυπνᾷ ξανὰ καὶ ἀνασταίνει τὰ ἔνθεα στοιχεῖα τῆς αὐθεντικῆς Ὑπάρξεως τοῦ ἀνθρώπου. Ἐκείνου δηλαδὴ τοῦ ἀνθρώπου ποὺ ἀναζητᾷ, μὲ τὰς σωστὰς καὶ σωστικὰς προϋποθέσεις, τὴν Ὄντως Ἀλήθειαν, δηλαδὴν Αὐτὸν Τοῦτον τὸν Σωτῆρα, τὸν Θεάνθρωπον Ἰησοῦν Χριστόν!

(συνεχίζεται)

— * —

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».

ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΑΡΕΤΗΣ ΤΗΣ ΔΙΑΚΡΙΣΕΩΣ Ι΄.

του Χριστόδουλου Βασιλειάδη

(Εικόνα: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)

Τὴν ἐκπλήρωση ὅμως τῆς ἀγάπης, τὴν ἀπαιτεῖ ἀναγκαστικὰ ὁ νόμος τοῦ Θεοῦ. Δεχόμενος λοιπόν, στὰ πρόσωπά σας, τὸν Χριστό, ὀφείλω νὰ ὑπηρετήσω μὲ κάθε φροντίδα. Ὅταν ὅμως σᾶς ξεπροβοδίσω, μπορῶ νὰ ξαναπάρω τὸν κανόνα τῆς νηστείας. Γιατί δὲν μποροῦν - καθὼς λέγει ἡ Γραφή - οἱ υἱοὶ τοῦ νυμφῶνος νὰ νηστεύουν ὅσο καιρὸ ὁ νυμφίος εἶναι μαζί τους. Ὅταν ὅμως λείψῃ ὁ νυμφίος, τότε νόμιμα θὰ νηστεύσουν»[1].

(συνεχίζεται)

---

[1] Εἶπε γέρων, ὅπ.π., σ. 135.

«Οἰκουμενισμὸς» καὶ «Νικολαϊσμὸς»: Τὰ ῾῾δύο κέρατα᾽᾽τοῦ Ψευδοπροφήτου Ι΄.

ὑπὸ τοῦ Πατρὸς καὶ Καθηγουμένου
τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου
Ἀρχιμανδρίτου Ἀθανασίου

Καὶ αὐτὸ τὸ σύμπλεγμα ἀποτελεῖ τὸν δόλιον καὶ πονηρὸν καρπὸν τοῦ “πνεύματος τῆς ἐκκοσμικεύσεως”, ποὺ ἀπειλεῖ καὶ αὐτὴ (ἡ ἐκκοσμίκευσις) νὰ ὑποδουλώσῃ ὑπούλως τὴν Ἐκκλησίαν!

*

Ταῦτα, ἐν ἀκροτάτῃ περιλήψει, τὰ ἀφορῶντα τὴν ποικίλην καὶ πολλαπλὴν παραχάραξιν τῆς Ἀληθείας, τῆς Διδασκαλίας τοῦ Θεανθρώπου, τὴν παρατηρουμένην καὶ διαπιστουμένην εἰς κορυφαίαν ἰδιαιτέρως ἔξαρσιν κατὰ τὰς σημερινὰς λίαν πονηρὰς ἡμέρας τῆς Μεγάλης Ἀποστασίας.

(συνεχίζεται)

— * —

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».