Περὶ Ἱεραποστολῆς Ζ΄.

ὑπὸ τοῦ Πατρὸς καὶ Καθηγουμένου
τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου
Ἀρχιμανδρίτου Ἀθανασίου

Ὅλαι αἱ λεγόμεναι “θρησκεῖαι” ἀναδύονται “ἔσωθεν” μέσα ἀπὸ τὴν συμπλεγματικὴν καὶ ἐνοχικὴν συνείδησιν τοῦ ἀλλοτριωμένου ἀνθρώπου, ἡ ὁποία ἀνεφάνη καὶ ἐγκατεστάθη ἐντός μας ἕνεκα τῆς πτώσεώς μας εἰς τὴν ἁμαρτίαν καὶ τῆς ἐν ἀλαζονίᾳ ἐθελουσίας ἐμμονῆς μας εἰς τὴν ἀμετανοησίαν.

(συνεχίζεται)

— * —

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».

Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ ΙΘ΄.

του Χριστόδουλου Βασιλειάδη

(Πίνακας: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)

Ἄλλη παράδοση συνδέει τὶς ἀλυκὲς τῆς Λάρνακας μὲ τὸν ἅγιο Λάζαρο. Πεινασμένος καὶ διψασμένος ὁδοιπόρος ὁ ἅγιος βρέθηκε σὲ ἕνα ἀμπέλι καὶ ζήτησε ἕνα τσαμπὶ σταφύλι ἀπὸ τὸν ἰδιοκτήτη, ἀλλὰ ἐκεῖνος ἀρνήθηκε. Βλέοντας ὁ ἅγιος τὴν καρδιὰ τοῦ ἀνθρώπου ἐκείνου χωρὶς ἀγάπη καὶ καλοσύνη, μετέτρεψε τὸν ἁμπελώνα σὲ λίμνη ἁλατιοῦ.

(συνεχίζεται)

Περὶ Ἱεραποστολῆς ΣΤ΄.

ὑπὸ τοῦ Πατρὸς καὶ Καθηγουμένου
τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου
Ἀρχιμανδρίτου Ἀθανασίου

Οἱ διάφορες “θρησκεῖες” ἀποτελοῦν ἀνθρώπινα ἐφευρήματα καὶ κατασκευάσματα τοῦ θηριώδους καὶ ἀποτροπαίου ἐγωϊσμοῦ μας, μὲ τὴν συμβουλὴ καὶ τὴν συμβολή, κατὰ κανόνα, τοῦ ἀρχεκάκου ὄφεως καὶ τῶν δαιμονίων του. 

(συνεχίζεται)

— * —

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».

Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ ΙH΄.

του Χριστόδουλου Βασιλειάδη

(Πίνακας: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)

Ὁ Λάζαρος ἔζησε μετὰ τὴν ἀνάστασή του τριάντα χρόνια. Ἀφοῦ ἀπέθανε τὸ 63μ.Χ. γιὰ δεύτερη φορά, ἐνεταφιάσθη στὸ Κίτιο. Λόγῳ τοῦ ὅτι στὸ Κίτιο βρίσκεται ἡ λάρνακα τοῦ ἁγίου Λαζάρου, ὀνομάστηκε ἡ πόλη Λάρνακα. Σύμφωνα μὲ τὴν παράδοση, ὁ Λάζαρος δὲν γέλασε ποτέ. Μόνο μία φορὰ γέλασε, ὄταν εἶδε κάποιον νὰ κλέβῃ ἕνα πήλινο δοχεῖο, συνοδεύοντας μάλιστα τὸ γέλιο μὲ τὴ φράση: «Τὸ ἕνα χῶμα κλέβει τὸ ἄλλο χῶμα».

(συνεχίζεται)

Περὶ Ἱεραποστολῆς Ε΄.

ὑπὸ τοῦ Πατρὸς καὶ Καθηγουμένου
τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου
Ἀρχιμανδρίτου Ἀθανασίου

Προοριζόμεθα ὅμως καὶ καλούμεθα ὑπὸ τοῦ Θεοῦ νὰ ἀνανήψωμεν ἐν ταπεινώσει, ὥστε τελικῶς νὰ καταστοῦμεν καὶ πάλιν, ἐὰν τὸ θελήσωμεν καὶ ἐὰν τὸ ἐπιδιώξωμεν, πολίτες τῆς ἐνδόξου Βασιλείας Του!

Ὁ Χριστός ἐνηνθρώπησεν διὰ τὴν Σωτηρίαν μας, ἔπαθεν ὑπὲρ ἡμῶν, ὑπέστη ἑκουσίως τὴν Ἐσχάτην Ταπείνωσιν, ἐσταυρώθη, ἀνέστη, ἀνελήφθη εἰς τοὺς Οὐρανούς. Καὶ μᾶς ἀπέστειλε τὸ Πανάγιόν Του Πνεῦμα, ἀναμένοντας διακαῶς τὴν ἀληθινήν μας μετάνοια καὶ τὴν εἰλικρινήν μας ἐπιστροφὴν εἰς τὰς Πατρικάς Του ἀγκάλας!

(συνεχίζεται)

— * —

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».

Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ ΙZ΄.

του Χριστόδουλου Βασιλειάδη

(Πίνακας: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)

Σύμφωνα μὲ τὴν παράδοση, ὁ Λάζαρος μετὰ ἀπὸ τὴν ἐκ νεκρῶν του ἀνάσταση ἀπὸ τὸν Κύριο, καὶ λόγῳ τῆς μανίας τῶν ἀρχιερέων, ποὺ ἐπεδίωκαν νὰ τὸν σκοτώσουν, ἐγκτέλειψε τὴν Παλαιστίνη καὶ ἦλθε στὴν Κύπρο. Ἐκεῖ ἐγκταστάθηκε στὴν παραλιακὴ πόλη τοῦ Κιτίου. Ἐκεῖ τὸν συνάντησαν βραδύτερα οἱ ἀπόστολοι Παῦλος καὶ Βαρνάβας, πηγαίνοντας ἀπὸ τὴ Σαλαμίνα στὴν Πάφο. Ἐκεῖ τὸν ἐχειροτόνησαν πρῶτο ἐπίσκοπο Κιτίου.

(συνεχίζεται)

Περὶ Ἱεραποστολῆς Δ΄.

ὑπὸ τοῦ Πατρὸς καὶ Καθηγουμένου
τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου
Ἀρχιμανδρίτου Ἀθανασίου

Ἱεραποστολὴ εἶναι ἡ ἐπαναφορὰ ἀπὸ τὸ σκότος τῆς ἀγνοίας καὶ τῆς διαφθορᾶς, εἰς τὸ φῶς τοῦ αὐθεντικοῦ μας “εἶναι”. Αὐτοῦ δηλαδὴ τοῦ “εἶναι”, ποὺ μᾶς ἐδωρήθη ἐξ ὑπαρχῆς, ἀλλ᾽ ὅμως ἐν συνεχείᾳ δυστυχῶς τὸ διεστραβλώσαμεν λόγῳ τῆς πτώσεώς μας εἰς τὴν ἁμαρτίαν, τῆς ἐγωϊστικῆς μας ἐμμονῆς μας εἰς αὐτὴν (δηλαδὴ ἡ ἀνοησία τῆς ἀμετανοησίας) καὶ ὡς ἐκ τούτου τῆς ἐξώσεώς μας ἐκ τοῦ Παραδείσου.

(συνεχίζεται)

— * —

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».