Ἀντινικολαϊτικὰ κείμενα, Οἱ Προγαμιαῖες σχέσεις ΣT΄.

ὑπὸ τοῦ Ἁγίου Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου

— * —

Εἶναι ἀλήθεια ὅτι ὁ κόσμος δυστυχῶς ἔχει σαπίσει καί, ἀπ᾽ ὅπου καὶ ἂν περάσει μιὰ ψυχὴ ποὺ θέλει νὰ διατηρηθεῖ ἁγνή, θὰ λερωθεῖ. Μὲ τὴ διαφορὰ ὅμως ὅτι ὁ Θεὸς δὲν θὰ ζητήσει τὰ ἴδια μὲ αὐτὰ ποὺ θὰ ζητοῦσε τὴν παλιὰ ἐποχὴ ἀπὸ ἕνα Χριστιανό, ποὺ ἤθελε νὰ διατηρηθεῖ ἁγνός. Χρειάζεται ψυχραιμία, καὶ ὁ νέος νὰ κάνει ὅ,τι μπορεῖ. Νὰ ἀγωνισθεῖ, γιὰ νὰ ἀποφεύγει τὰ αἴτια, καὶ ὁ Χριστός μας θὰ βοηθήσει ἀπὸ ἐκεῖ καὶ πέρα.

(συνεχίζεται)

***

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».

Ο ΜΙΚΡΟΣ ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΚΑΝΟΝΑΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΓΙΑ ΘΕΟΤΟΚΟ Z΄.

Χριστόδουλου Βασιλειάδη

(Εικόνα: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)

          Ἡ ὑπεραγία Θεοτόκος εἶναι ἡ τιμιωτέρα τοῦ Χερουβὶμ καὶ ἐνδοξοτέρα ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφίμ. Δὲν ἔχει ἀμαρτήσει ποτέ, ἁπλὰ ὡς ἀνθρώπινος γόνος εἶχε καὶ αὐτὴ τὸ προπατορικὸ ἁμάρτημα. Αὐτό, μὲ τὸν Εὐαγγελισμὸ της ἀπὸ τὸν ἀρχάγγελο Γαβριὴλ καὶ μὲ τὴν ἀποδοχὴ τοῦ χαρμόσυνου μηνύματος, ἀπαλείφθηκε. Ἔτσι ἡ ἀπόκριση στὸν ἀρχάγγελο Γαβριὴλ  «Ἰδοὺ ἡ δούλη Κυρίου· γένοιτό μοι κατὰ τὸ ρῆμά σου», ἔγινε γιὰ αὐτὴν τὸ βάπτισμά της, ἀφοῦ μὲ τὸ βάπτισμα, ποὺ τελοῦν οἱ ὀρθόδοξοι ἱερεῖς ἀπαλείφεται ἀπὸ τοὺς βαπτιζομένους τὸν προπατορικὸ ἁμάρτημα καὶ ὅποιες τυχὸν ἁμαρτίες ἔχουν διαπράξει μέχρι ἐκείνη τὴν στιγμή[1]. Ἡ Παναγία ὅμως οὐδέποτε ἁμάρτησε, οὔτε μὲ τὴ σκέψη, οὔτε μὲ τὰ λόγια, οὔτε μὲ πράξη· γι’ αὐτὸ καὶ ἔγινε δοχεῖο τοῦ ἀχωρήτου καὶ βάστασε στὰ σπλάγχνα της γιὰ ἐννέα μῆνες τὸ δεύτερο Πρόσωπο τῆς Ἁγίας Τριάδος.

(συνεχίζεται)

---

[1] Εἶναι σημαντικὸ νὰ γνωρίζουμε ὅτι μὲ τὸ βάπτισμα καθαρίζεται ὁ ἄνθρωπος ἀπὸ ὅλες του τὶς ἁμαρτίες, ἀκόμη καὶ τὶς σαρκικές. Γι’ αὐτὸ καὶ ὅταν ὁ ἄνθρωπος ὑποπέσῃ σὲ σαρκικὲς ἁμαρτίες πρὶν τὸ βάπτισμα, καὶ ἀκολούθως βαπτιστῇ, αὐτὲς δὲν ἀποτελεοῦν κώλυμα ἱερωσύνης. Βλέπε τὸν Ἅγιο Αὐγουστῖνο, ὁ ὁποῖος ἀπόκτησε ἐξώγαμο παιδὶ προτοῦ βαπτιστῇ, καὶ ἀφοῦ βαπτίστηκε χειροτονήθηκε σὲ ἐπίσκοπο Ἰππῶνος τὸ 396. Βλ. Χριστόδουλου Βασιλειάδη, Τὰ κωλύματα ἱερωσύνης, Ἐκδόσεις ἁγία Ταϊσία, Λευκωσία ³2021.

Ἀντινικολαϊτικὰ κείμενα, Οἱ Προγαμιαῖες σχέσεις Ε΄.

ὑπὸ τοῦ Ἁγίου Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου

Καλύτερα εἶναι, ὅταν βαδίζει, νὰ προσεύχεται καὶ νὰ μὴν κοιτᾶ δεξιὰ καὶ ἀριστερά, ἀκόμα καὶ ἂν πρόκειται νὰ παρεξηγηθεῖ ἀπὸ συγγενικὰ πρόσωπα, γιατὶ δῆθεν τοὺς περιφρόνησε καὶ δὲν τοὺς μίλησε, παρὰ νὰ περιεργάζεται καὶ νὰ βλάπτεται καὶ νὰ παρεξηγηθεῖ ἀκόμα ἀπὸ τοὺς κοσμικοὺς ἀνθρώπους ποὺ σκέφτονται πονηρά. Χίλιες φορὲς καλύτερα νὰ φεύγει σὰν τὸ ἀγρίμι ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους μετὰ τὸν ἐκκλησιασμό, γιὰ νὰ διατηρήσει τὴν πνευματική του φροντίδα καὶ ὅ,τι ἀπεκόμισε ἀπὸ τὸν ἐκκλησιασμό, παρὰ νὰ κάθεται καὶ νὰ χαζεύει στὶς γοῦνες (ἢ στὶς γραβάτες ἡ νέα) καὶ νὰ ἀγριέψει πνευματικὰ ἀπὸ τὸ γρατσούνισμα ποὺ θὰ τοῦ κάνει ὁ ἐχθρὸς στὴν καρδιά.

(συνεχίζεται)

***

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».

Ο ΜΙΚΡΟΣ ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΚΑΝΟΝΑΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΓΙΑ ΘΕΟΤΟΚΟ ΣΤ΄.

Χριστόδουλου Βασιλειάδη

(Εικόνα: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)

Στὴ συνέχεια ψάλλεται τὸ «Ἄξιον ἐστὶς ὡς ἀληθῶς...» καὶ ἀκολουθοῦν τὰ Μεγαλυνάρια πρὸς τιμὴν τῆς Θεοτόκου καὶ τὸ τρισάγιον. Μετὰ ψάλλονται τρία τροπάρια «Ἐλέησον ἡμᾶς, Κύριε ἐλέησον ἡμῶα...», «Κύριε ἐλέησον ἡμᾶς...», «Τῆς εὐσπλαγχνίας τὴν πύλην...» καὶ ὁ ἱερέας «Ἐλέησον ἡμᾶς ὁ Θεός...», ὅπου μνημονεύει πάλιν τὰ ὀνόματα, ὑπὲρ ὧν τελεῖται ἡ Πράκληση. Τέλος γίνεται ἀπόλυση καὶ μετὰ ἀπὸ αὐτήν, ἐν ὅσῳ οἱ χριστιανοὶ ἀσπάζονται τὴν εἰκόνα τῆς Θεοτόκου, ψάλλονται τὰ τροπάρια «Πάντων προστατεύεις...», «Πάντων θλιβομένων...», «Δέσποινα πρόσδεξαι...» καὶ «Τὴν πᾶσαν ἐλπίδα μου...» καὶ ὁ ἱερέας «Δι εὐχῶν...». Κατὰ τὶς πρῶτες δεκαπέντες μέρες τοῦ Αὐγούστου, ὅπου ψάλλονται ἐναλλὰξ ὁ Μικρὸς καὶ ὁ Μεγάλος Παρακλητικὸς Κανόνας, ἀντὶ τῶν τροπαρίων αὐτῶν ψάλλονται τὰ ἑξῆς Ἐξαποστειλάρια: «Ἀπόστολοι ἐκ περάτων...», «Ὁ γλυκασμὸς τῶν ἀγγέλων...», «Καὶ σὲ μεσίτρειαν ἔχω...» καὶ «Χρυσοπλοκώτατε πύργε...».

(συνεχίζεται)

Ἀντινικολαϊτικὰ κείμενα, Οἱ Προγαμιαῖες σχέσεις Δ΄.

ὑπὸ τοῦ Ἁγίου Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου[1]

Καταλαβαίνω ὅτι ἕνα φυσιολογικὸ παιδί, στὴ νεανικὴ ἡλικία, δὲν εἶναι εὔκολο νὰ βρίσκεται σὲ τέτοια πνευματικὴ κατάσταση, ὥστε νὰ κάνει διάκριση· «οὐκ ἔνι ἄρσεν καὶ θῆλυ» (Γαλ. γ´, 28). Γι᾽ αὐτὸ καὶ οἱ πνευματικοὶ Πατέρες συνιστοῦν νὰ μὴ κάνουν συντροφιὰ τὰ ἀγόρια μὲ τὰ κορίτσια, ὅσο καὶ πνευματικὰ κι ἂν εἶναι, γιατὶ ἡ ἡλικία εἶναι τέτοια ποὺ δὲν βοηθάει καὶ ὁ πειρασμὸς ἐκμεταλλεύεται τὴ νεότητα. Γι᾽ αὐτὸ συμφερότερο εἶναι ὁ νέος νὰ θεωρηθεῖ ἀκόμα καὶ κουτὸς ἀπὸ τὰ κορίτσια (ἢ ἡ νέα ἀπὸ τὰ ἀγόρια) γιὰ τὴν πνευματική του φρονιμάδα καὶ ἁγνότητα καὶ νὰ σηκώνει καὶ αὐτὸν τὸν βαρὺ σταυρό. Γιατὶ αὐτὸς ὁ βαρὺς σταυρὸς κρύβει ὅλη τὴ δύναμη καὶ τὴ σοφία τοῦ Θεοῦ καὶ τότε ὁ νέος θὰ εἶναι πιὸ δυνατὸς ἀπὸ τὸν Σαμψὼν καὶ πιὸ σοφὸς ἀπὸ τὸν σοφὸ Σολομώντα.

(συνεχίζεται)

***

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».

Ο ΜΙΚΡΟΣ ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΚΑΝΟΝΑΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΓΙΑ ΘΕΟΤΟΚΟ Ε΄.

Χριστόδουλου Βασιλειάδη

(Εικόνα: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)

Στὴ συνέχεια ψάλλεται ὁ Κανόνας «Ὑγρὰν διωδεύσας ὡσεὶ ξηράν,...». Αὐτὸς ἀποτελεῖται ἀπὸ ὀκτὼ ᾠδές, (ἡ δεύτερη παραλείπεται). Μετὰ τὴν τρίτη ᾠδὴ ὁ δεξιὸς ψάλτης ψάλλει τὸ Κάθισμα «Πεσβεία θερμή, καὶ τεῖχος ἀπροσμάχητον,...». Ἀφοῦ τελειώσουν τὰ τροπάρια τῆς στ΄ (6^ης) ᾠδῆς, ψάλλεται τὸ Κοντάκιον «Προστασία τῶν Χριστιανῶν ἀκαταίσχυντε,...». Ἀκολούθως ψάλλεται τὸν Α΄ ἀντίφωνο τῶν ἀναβαθμῶν τοῦ δ΄ ἤχου «Ἐκ νεότητός μου...» καὶ ὁ ἱερέας ἀναγινώσκει τὸ Εὐαγγέλιο. Ἀφοῦ τελειώσει τὸ Εὐαγγέλιο οἱ ψάλτες ψάλλουν τὸ «Πάτερ, Λόγε, Πνεῦμα...», «Ταῖς τῆς Θεοτόκου», «Μὴ καταπιστεύσῃς με...», «Οὐδεὶς προστρέχων ἐπὶ σοί...» καὶ «Μεταβολὴ τῶν θλιβομένων...». Ἐπειτα ὁ ἱερέας λέγει τὸ «Σῶσον, ὁ Θεός, τὸν λαόν σου...» καὶ ἀκολουθεῖ ἡ ζ΄, η΄ καὶ θ΄ ᾠδή τοῦ Κανόνα.

(συνεχίζεται)

Ἀντινικολαϊτικὰ κείμενα, Οἱ Προγαμιαῖες σχέσεις Γ΄.

ὑπὸ τοῦ Ἁγίου Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου[1]

Ὁ πονηρὸς ἐκμεταλλεύεται τὴ νεανικὴ ἡλικία, ποὺ ἔχει ἐπιπλέον καὶ τὴ σαρκικὴ ἐπανάσταση καὶ προσπαθεῖ νὰ καταστρέψει τὰ παιδιὰ στὴ δύσκολη αὐτὴ περίοδο ποὺ περνοῦν. Τὸ μυαλὸ εἶναι ἀνώριμο ἀκόμα, ὑπάρχει ἀπειρία μεγάλη καὶ ἀπόθεμα πνευματικὸ καθόλου. Γι᾽ αὐτὸ ὁ νέος πρέπει πάντα νὰ αἰσθάνεται ὡς ἀνάγκη τὶς συμβουλὲς τῶν μεγαλυτέρων σ᾽ αὐτὴν τὴν κρίσιμη ἡλικία, γιὰ νὰ μὴ γλιστρήσει στὸ γλυκὸ κατήφορο τῆς κοσμικῆς λεωφόρου, ποὺ στὴ συνέχεια γεμίζει τὴν ψυχὴ ἀπὸ ἄγχος καὶ τὴν ἀπομακρύνει αἰώνια ἀπὸ τὸν Θεό.

(συνεχίζεται)

***

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».