Περὶ Προσευχῆς
Πολλὲς φορὲς οἱ θλίψεις
καὶ οἱ δοκιμασίες στὴ ζωή μας μπορεῖ
νὰ ἀποτελέσουν τὸ πρῶτο εὐλογημένο ἔναυσμα
γιὰ νὰ ἀρχίσουμε νὰ λέμε ἀδιακόπως τὴν γλυκυτάτη “Εὐχή”. Καὶ μετὰ, ἀφοῦ ἔγινε
ἡ καλὴ ἀρχή, νὰ συνεχίσουμε, εἰ δυνατὸν γιὰ πάντα, νὰ λέμε τὴν “Εὐχή”!
Ἔτσι, οἱ θλίψεις καὶ οἱ δοκιμασίες μποροῦν νὰ γίνουν
διδάσκαλοί μας στὴν προσευχή!
***
(συνεχίζεται)
Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».
Χριστόδουλου Βασιλειάδη
(Πίνακας: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)
Μετὰ τὴν ὀπτασία αὐτή, τὸν ἐπισκέφθηκαν κάποτε μερικοὶ ἄνθρωποι
καὶ ἄρχισαν νὰ συζητοῦν μαζί του περὶ τῆς ψυχῆς καὶ ποιός, μετὰ τὴν ἔξοδό της ἀπὸ
τὸ σῶμα, εἶναι ὁ τόπος ποὺ μεταβαίνει. Τὴν ἑπόμενη ἀκριβῶς νύχτα ἄκουσε νὰ τὸν
καλῇ μιὰ φωνή, ποὺ ἔλεγε:
-«Ἀντώνιε, σήκω, ἔξελθε ἀπὸ τὸ κελλί σου καὶ βλέπε».
Πράγματι λοιπὸν ὁ Μέγας Ἀντώνιος ἐξῆλθε (διότι γνώριζε σὲ
ποιὲς φωνὲς ἔπρεπε νὰ ὑπακούῃ) καὶ ἀφοῦ ὕψωσε τὸ βλέμμα του πρὸς τὸν οὐρανὸ εἶδε
τὸ ἑξῆς ὅραμα.
Κάποιος πανύψηλος καὶ φοβερός, ἀπαίσιος στὴν μορφή, στεκόταν
ὄρθιος. Τὸ ὕψος του ἔφθανε ὡς τὰ σύννεφα, ἐνῷ πολλοὶ πετοῦσαν μπροστά του σὰν νὰ
εἶχαν φτερά. Τότε ἐκεῖνος ὁ φοβερὸς ἅπλωνε τὰ χέρια του καὶ ἄλλους μὲν τοὺς ἐμπόδιζε
νὰ πετοῦν, ἐνῷ ἄλλοι κατώρθωναν νὰ τὸν προσπερνοῦν καὶ νὰ πετοῦν ψηλότερα καὶ νὰ
συνεχίζουν τὸν δρόμο τους χωρὶς ἐμπόδια.
(συνεχίζεται)
Ἀφοῦ λοιπὸν δοκίμασες σὲ καιροὺς θλίψεως τὴν “Εὐχή”, καὶ αἰσθάνθηκες, ἔστω καὶ γιὰ
λίγο, τὴν ἀνείπωτη γλυκύτητά της, ὁπωσδήποτε ὠφελήθηκες! Τότε μπορεῖς εὔκολα νὰ
συνεχίσης καὶ μετά, ὅταν δηλαδὴ θὰ περάση ἡ θλῖψις, τὴν προσπάθειά σου στὸ νὰ
λέγης συνεχῶς τὴν “Εὐχή”, τῆς ὁποίας
τὴν ἀνείπωτη γλυκύτητα ἤδη λίγο γεύτηκες, μὲ τὴν δοκιμασία, ποὺ ἔχεις
προηγουμένως περάσει.
***
(συνεχίζεται)
Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».
Χριστόδουλου Βασιλειάδη
(Πίνακας: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)
Διότι αὐτὴ μόνο τὴν ἐξουσία ἔχει ὁ ἐχθρὸς τῆς ψυχῆς μας,
νὰ πολεμᾶ δηλαδή, καὶ νὰ προσπαθῇ νὰ ἐμποδίζῃ τὶς ψυχὲς ποὺ ἀνέρχονται πρὸς τὸν
οὐρανό. Ὡς ἐκ τούτου συνεβούλευε μετὰ περισσοτέρας ἐπιμονῆς λέγοντας «φορέστε τὴν
πανοπλία τοῦ Θεοῦ, ὥστε νὰ μπορέσετε νὰ ἀντισταθῆτε πρὸς τὸν διάβολο κατὰ τὴν πονηρὴ
μέρα καὶ νὰ ἐξευτελισθῇ ὁ ἐχθρός, ἐπειδὴ δὲν θὰ ἔχῃ νὰ πῇ γιὰ σᾶς τίποτε αἰσχρό»[1].
Περὶ Προσευχῆς
Αὐτός, ποὺ ἀγαπᾶ εἰλικρινὰ
τὸν Θεό, τὸ ἀποδεικνύει στὴν πρᾶξι μὲ τὸν ἀγῶνα, ποὺ καταβάλλει, ὥστε νὰ
ἀποκτήση καθαρὰν προσευχή!
* * *
Γιὰ νὰ μάθης τὴν Ἀδιάλειπτη
Εὐχή, πρέπει νὰ ἀγωνίζεσαι γιὰ νὰ ἀποκτήσης ταπείνωσι, σιωπή, καὶ προθυμία.
Συμβαίνει μάλιστα νὰ εὐκολύνεσαι στὸ νὰ μαθητεύσης στὴν “Ἀδιάλειπτη
Εὐχή”, ὅταν σοῦ συμβῆ κάποια θλίψις ἢ ἔχης κάποια βασανιστικὴ καὶ πιεστικὴ ἀνάγκη. Σὲ τέτοιες περιπτώσεις, ὅ,τι κι ἂν κάνης, ἡ
ψυχή σου δὲν βρίσκει ἀνάπαυσι καὶ παρηγοριά, παρὰ μόνο ἂν παρακαλῆς ταπεινὰ καὶ χωρὶς ἄγχος, τὸν Θεό.
***
(συνεχίζεται)
Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».
Χριστόδουλου Βασιλειάδη
(Πίνακας: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)
Ἐπειδὴ δὲ οἱ δαίμονες κατηγοροῦσαν τὸν Ἀντώνιο ἀλλὰ δὲν
μποροῦσαν νὰ ἀποδείξουν τὶς κατηγορίες τους, ὁ δρόμος ἔμεινε ἐλεύθερος ἀπὸ ἐμπόδια.
Ἀμέσως τότε εἶδε τὸν ἑαυτό του νὰ ἐπιστρέφῃ πρὸς τὸ σῶμα καὶ νὰ συνέρχεται. Ἔτσι
ἔγινε πάλιν ὁ Ἀντώνιος ὅπως ἦταν προηγουμένως. Τόση ὅμως ἦταν ἡ ταραχή του, ὥστε
ξέχασε νὰ φάῃ καὶ παρέμεινε τὴν ὑπόλοιπη μέρα καὶ ὁλόκληρη τὴ νύχτα ἀναστενάζοντας
καὶ προσευχόμενος.
Κατεπλήσσετο, διότι σκεπτόταν μὲ πόσους πειρασμοὺς ἔχουμε
νὰ παλαίψουμε καὶ μὲ πόσους κόπους πρέπει κανεὶς νὰ περάσῃ τὰ ἐναέρια δαιμόνια.
Καὶ ἔλεγε ὅτι αὐτὸ τὸ νόημα ἔχει τὸ ρητὸ τοῦ ἀποστόλου Παύλου «κατὰ τὸν ἄρχοντα
ποὺ ἐξουσιάζει στὸν ἀέρα»[1].
* * *
Ἂν θέλουμε νὰ μάθουμε ἀληθινὰ νὰ προσευχώμαστε, νὰ ἀποβάλωμε
δίχως ἄλλο ἀπὸ τὴ ζωή μας τὸ καρκίνωμα τῆς
καταλαλιᾶς καὶ τὸ πάθος τῆς
πολυλογίας.
* * *
Καθαρὴ προσευχὴ εἶναι ἐκείνη κατὰ τὴν ὁποία, ὁ προσευχόμενος νοῦς ἀποβάλλει κάθε περιττὸ περισπασμό. Καὶ ἡ
καρδία τοῦ ἀληθινὰ προσευχομένου εἶναι προσκολλημένη ἀποκλειστικὰ στὸν ὑπεράγαθο
Θεό.
***
(συνεχίζεται)
Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».
