Ἡ Μία ΕΚΚΛΗΣΙΑ Εἶναι δυνατὸν ὁ «παπισμὸς» νὰ εἶναι Ἐκκλησία; Δ΄.

ὑπὸ τοῦ Πατρὸς καὶ Καθηγουμένου

τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου

Ἀρχιμανδρίτου Ἀθανασίου

Μέσα εἰς τὴν Ἱστορία ἀναρίθμητο πλῆθος ἐκ τῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν, εἴτε μεμονωμένως, εἴτε ὁμαδικῶς, εἴτε ἐκ τῶν λαϊκῶν, εἴτε ἐκ τῶν ἱερωμένων κ.λπ. εἶναι πιθανόν, ὡς ἄτομα ἢ ὡς ὁμάδες νὰ ἔσφαλαν, νὰ σφάλλουν καὶ θὰ συμβαίνῃ ἐνίοτε νὰ σφάλλουν, εἴτε ἐν γνώσει, εἴτε ἐν ἀγνοίᾳ. Κάποιοι ἀπὸ αὐτοὺς ἀσφαλῶς μετανοοῦν, ἐπιστρέφουν καὶ σῴζονται. Κάποιοι ἄλλοι ὅμως ἐμμένουν στὴν πλάνη τους, ἀποστατοῦν μονίμως καὶ χάνονται.

***

(συνεχίζεται)

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».

Κυριακὴ τῆς Σαμαρείτιδος B΄.

Χριστόδουλου Βασιλειάδη

(Εικόνα: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)

          Ἡ Σαμαρείτιδα, μία πόρνη γυναίκα τοῦ καιροῦ ἐκείνου, πηγαίνει τὸ μεσημέρι μέσα στὸν καύσωνα τοῦ καλοκαιριοῦ, γιὰ νὰ ἀντλήσῃ νερό. Μᾶλλον φαίνεται παράλογο. Θὰ μποροῦσε νὰ πάῃ τὸ πρωῒ ἢ τὸ ἀπόγευμα, ποὺ ὁ ἤλιος ἔκαιγε λιγώτερο. Φαίνεται, ὑποθετικὰ ὁμιλοῦντες, ὅτι ἁμάρτανε, ἦταν πόρνη, ἀλλὰ ντρεπόταν γιὰ τὴν ἁμαρτωλὴ ζωή της, καὶ ἔτσι πήγαινε στὸ πηγάδι τὸ μεσημέρι, ὅπου κανένας δὲν θὰ τὴν ἔβλεπε.

(συνεχίζεται)

Ἡ Μία ΕΚΚΛΗΣΙΑ Εἶναι δυνατὸν ὁ «παπισμὸς» νὰ εἶναι Ἐκκλησία; Γ΄.

ὑπὸ τοῦ Πατρὸς καὶ Καθηγουμένου

τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου

Ἀρχιμανδρίτου Ἀθανασίου

Ἀφοῦ αὐτή, ἡ Μία Ἐκκλησία, εἶναι καὶ ἡ Μόνη Ἐκκλησία, δηλαδὴ ἡ Ὀρθοδοξία, ἑπομένως ἄλλη «ἐκκλησία», οὔτε ὑπάρχει, οὔτε εἶναι ποτὲ δυνατὸν νὰ ὑπάρξῃ!

Συνεπῶς: Ὁ λεγόμενος «παπισμὸς» οὔτε εἶναι Ἐκκλησία, οὔτε εἶναι δυνατὸν νὰ θεωρῆται καὶ νὰ ὀνομάζεται Ἐκκλησία. Ὅπως ἀκριβῶς δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ θεωρεῖται σὰν Ἐκκλησία, οὔτε οἱονδήποτε ἀπὸ τὰ ἀναρίθμητα προτεσταντικὰ καθιδρύματα, οὔτε οἱαδήποτε ἀπὸ τὶς μονοφυσιτικές, ἀντιχαλκηδόνιες κ.ἄ. αὐτοχαρακτηριζόμενες ὡσὰν τάχα «ἐκκλησίες»…

***

(συνεχίζεται)

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».

Κυριακὴ τῆς Σαμαρείτιδος A΄.

Χριστόδουλου Βασιλειάδη

(Εικόνα: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)

          Τὴν πέμπτη Κυριακὴ ἀπὸ τὸ Πάσχα ἡ ἁγία ᾿Εκκλησία φέρνει στὴ μνήμη μας τὸ γεγονὸς τῆς συναντήσεως τοῦ Κυρίου μὲ τὴν Σαμαρείτιδα. Ἦταν μεσημέρι καὶ ὁ ἥλιος ἔκαιγε. Ὁ Κύριος κάθεται κοντὰ στὸ πηγάδι αὐτὸ τοῦ ᾿Ιακὼβ καὶ σὲ λίγο ἔρχεται καὶ ἡ γυναῖκα ἐκείνη, ποὺ ἱστορεῖ τὸ Εὐαγγέλιο. ᾿Εκεῖ ἀρχίζει μία μεγάλη συζήτηση καί, ἀφοῦ ὁ Κύριος λέγει στὴ Σαμαρείτιδα τὰ ἀπόκρυφα τῆς ζωῆς της (ὅτι δηλαδὴ μέχρι τώρα εἶχε πέντε ἄντρες καὶ αὐτός, ποὺ τώρα εἶχε, δὲν ἦταν σύζυγός της), ἡ Σαμαρείτιδα πιστεύει στὸν ᾿Ιησοῦ Χριστό. Ἡ γυναῖκα αὐτὴ εἶναι ἡ ἁγία Φωτεινή, ἡ ἰσαπόστολος, ἡ ὁποία ἀργότερα μαρτύρησε μαζὶ μὲ τὸν ἀδελφό της καὶ τὰ παιδιά της γι’ Αὐτόν, μὲ τὸν ὁποῖο ἀξιώθηκε νὰ συνομιλήσῃ προσωπικά.

(συνεχίζεται)

Ἡ Μία ΕΚΚΛΗΣΙΑ Εἶναι δυνατὸν ὁ «παπισμὸς» νὰ εἶναι Ἐκκλησία; B΄.

ὑπὸ τοῦ Πατρὸς καὶ Καθηγουμένου

τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου

Ἀρχιμανδρίτου Ἀθανασίου

Ἐκκλησία εἶναι αὐτή, ποὺ ἵδρυσε ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστὸς καὶ εὐηγγελίσθησαν οἱ Εὐαγγελισταί, ἐξήγγειλαν οἱ Ἀπόστολοι, ἐμαρτύρησαν οἱ Μάρτυρες, ὡμολόγησαν οἱ Ὁμολογηταί. Ἐκκλησία εἶναι αὐτή, τὴν ὁποίαν ἐβίωσαν καὶ ἐκήρυξαν μὲ λόγους, μὲ ἔργα, μὲ τὴν ζωὴν καὶ μὲ τὸν θάνατό τους, ἀλλὰ καὶ μὲ κάθε ἔνθεον τρόπον, ὅλοι οἱ ἀπ’ αἰῶνος Ἅγιοι: ἱερεῖς, λαϊκοί, ἱεραπόστολοι, ὅσιοι, ἐπιφανεῖς, ἀφανεῖς, ἄνδρες, γυναῖκες, πιστοὶ κάθε ἡλικίας καὶ μορφώσεως. Αὐτὴν τὴν Ἐκκλησίαν ὑπερυμνοῦν καὶ δοξολογοῦν ἅπαντα τὰ τάγματα τῶν ἁγίων Ἀγγέλων, Ἀρχαγγέλων καὶ πασῶν τῶν Ἐπουρανίων Δυνάμεων, τῶν Ἀσωμάτων!

***

(συνεχίζεται)

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».

Κυριακὴ τοῦ Παραλυτικοῦ Δ΄.

Χριστόδουλου Βασιλειάδη

(Εικόνα: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)

          Τότε ὁ Δεσπότης Χριστὸς διατάζει.Αὐτός, ποὺ ἔχει ἐξουσία πάνω στοὺς νόμους τῆς φύσεως προστάζει. «Σήκω!» Καὶ ἡ φύση ὑπακούει καὶ οἱ νόμοι τῆς φύσεως καταργοῦνται μπροστὰ στὴν Θεϊκὴ διαταγὴ τοῦ Δεσπότου.

          Ἡ ζωὴ εἶναι γεμάτη βάσανα, ἀῤῥώστειες, πόνους. Πρέπει νὰ ὑπομένουμε καρτερικὰ ὅλα ὅσα μᾶς ἔρχονται, νὰ μὴ γογγύζουμε, ἀλλὰ νὰ λέμε, ὅπως ὁ ᾿Ιώβ:« Ἂς εἶναι τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου εὐλογημένο».

Ἡ Μία ΕΚΚΛΗΣΙΑ Εἶναι δυνατὸν ὁ «παπισμὸς» νὰ εἶναι Ἐκκλησία; Α΄.

ὑπὸ τοῦ Πατρὸς καὶ Καθηγουμένου

τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου

Ἀρχιμανδρίτου Ἀθανασίου

Στὸ πιὸ πάνω ἐρώτημα ἀπαντᾷ ὡς ἑξῆς ὁ πνευματικὸς λέων τῆς Ὀρθοδοξίας, ὁ Ἅγιος Μᾶρκος Ἐφέσου, ὁ Εὐγενικός: «(Οἱ Λατῖνοι-παπικοὶ) οὐ μόνον εἰσὶ σχισματικοί, ἀλλὰ καὶ αἱρετικοί. Ἡμεῖς δὲ οὐδὲ δι’ ἄλλό τι ἐσχίσθημεν αὐτῶν, εἰ μὴ ὅτι εἰσὶν αἱρετικοί» (Πηδάλιον, Ζάκυνθος, 18643, σ. 55, ὑποσημ.).

Ἡ Ἀληθινὴ Ἐκκλησία εἶναι Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολική. 

* * *

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».