Περὶ Προσευχῆς
* * *
Πρέπει ἡ προσευχή μας, ὅσον εἶναι δυνατό, νὰ ἀναβλύζη μέσα ἀπὸ
τὴν καιομένη ὑψικάμινο τῆς ἀγαπώσης τὸν Κύριο καρδίας μας!
* * *
Εἶναι ἀδύνατο νὰ συνειδητοποιήσουμε τὴν πραγματικὴ ἀξία τῆς
προσευχῆς, ἂν δὲν ἐπιμένουμε σ᾽ αὐτὴν μετὰ κόπου καὶ ὑπομονῆς, μέχρις ὅτου ἀνατείλουν
μέσα μας οἱ γλυκύτατοι καρποί της.
* * *
(συνεχίζεται)
Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».
Χριστόδουλου Βασιλειάδη
(Πίνακας: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)
Κάποτε ὅμως ἀσθένησε ὁ ἕνας καὶ τὸν ἐπισκέφθηκαν οἱ
πατέρες. Εἶδαν ὄτι ὁ Μοναχὸς ἐκεῖνος ἄλλοτε μὲ ἔπεφτε σὲ ἔκσταση καὶ ἄλλοτε
συνερχόταν. Τότε μὲ κάποια περιέργεια τὸν ρώτησε: «Τί εἶδες, πάτερ;». «Τοὺς ἀγγέλους
τοῦ Θεοῦ - ἀπάντησε ὁ ἀσθενὴς Μοναχὸς - ὅτι ἦλθαν καὶ παρέλαβαν ἐμένα καὶ τὸν ἀδελφό
μου καὶ μᾶς ὁδηγοῦσαν πρὸς τὸν οὐρανό. Καθὼς δὲ ἀνεβαίναμε μᾶς συνάντησαν οἱ ἐχθρικὲς
δυνάμεις, ἀναρίθμητοι κατὰ τὸ πλῆθος καὶ τρομεραὶ κατὰ τὴν μορφή. Μολονότι δὲ
κοπίασαν πάρα πολύ, ἐν τούτοις τίποτε δὲν μπόρεσαν νὰ πετύχουν ἐναντίον μας.
Μόλις δὲ προσπεράσαμε τὶς δυνάμεις αὐτὲς τοὺς Σατανᾶ, ἄρχιε νὰ λέγῃ: «Μεγάλη
παρρησία δίνει στὴν ψυχὴ ἡ ἁγνεία».
(συνεχίζεται)
Περὶ Προσευχῆς
* * *
Ὅταν δυσκολεύεσαι νὰ προσευχηθῆς, στάσου, ὅπως σοῦ εἶπα καὶ ἄλλη
φορά, μπροστὰ στὴν Εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ, καὶ μὴν Τοῦ λέγης τίποτε! Μόνο ἀτένιζέ
Τον, καὶ ἔτσι σιγὰ σιγὰ θὰ σοῦ μιλήση Ἐκεῖνος. Θὰ σοῦ ’πῆ: «Ἀφοῦ κοπιάζης γιὰ μένα καὶ κοιτάζης μὲ Πίστι πρὸς Ἐμένα, ἐγὼ θὰ σὲ ἀνακουφίσω,
θὰ εἶμαι στὸ πλευρό σου, θὰ σὲ στηρίξω! Μὴ λυπᾶσαι!»
Ὅπως, ὁμοίως, συνέβη καὶ μὲ ἕναν ἀσκητή. Ἐνῶ ἔκλαιγε γοερῶς,
προσευχόμενος, βλέπει μπροστά του τὸν Χριστό, καὶ τοῦ λέγει: «Γιατὶ κλαίεις;». Τοῦ ἀπαντᾶ ὁ ἀσκητής: «Γιατὶ σὲ λύπησα, Χριστέ μου!». «Ἔ! Ἀφοῦ
τὸ κατάλαβες καὶ μετανόησες
διότι μὲ λύπησες», τοῦ ἀπαντᾶ ὁ Κύριος, «ἐγὼ
ἔπαυσα νὰ λυποῦμαι καὶ ἔτσι καὶ σὺ στὸ ἑξῆς νὰ χαίρεσαι!»
* * *
(συνεχίζεται)
Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».
Χριστόδουλου Βασιλειάδη
(Πίνακας: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)
Στὸν Εὐεργετινὸ ἐπίσης ἀναφέρεται ὅτι κάποτε δύο ἀδέλφια
συμφώνησαν καὶ ἔγιναν καὶ οἱ δύο μοναχοί. Μετὰ τὴν χειροτονία τους ἔκριναν καλὸ
νὰ κτίσουν δύο κελλιά, τὸ ἕνα μακριὰ ἀπὸ τὸ ἄλλο. Καθένας λοιπὸν ἀνεχώρησε καὶ
κλείστηκε μόνος του στὸ κελλὶ χάριν ἡσυχίας. Ἐπέρασαν ἀρκετὰ χρόνια καὶ δὲν εἶδεν
ὁ ἕνας τὸν ἄλλο, διότι κανένας ἀπὸ τοὺς δύο δὲν ἔβγαινε ἀπὸ τὸ κελλί του.
(συνεχίζεται)
Περὶ Προσευχῆς
* * *
Στὸν καιρὸ τῶν θλίψεων
καὶ τῶν πειρασμῶν, νὰ προσπίπτης στὸν
Χριστό: «Ἰησοῦ μου, γλυκύτατε Χριστέ μου,
Ἰησοῦ ἡ Ἀγάπη μου», νὰ Τοῦ φωνάζης μετὰ πόθου καὶ νὰ κλαίης γοερῶς.
Ὅπως συνέβη καὶ στὸν Ἠσαῦ, ποὺ εἶπε: «Οὐχ ὑπελίπου μοι εὐλογίαν, πάτερ;» (Γεν. κζ΄, 36). Ἔκλαψε γοερῶς,
γράφει ἡ Γραφή!
Παρομοίως καὶ ἐσὺ νὰ κλάψης γοερῶς στὸν Ἰησοῦ γιὰ νὰ σοῦ
στείλη παρηγορία, ἐλπίδα. Διότι: «Τὰ καλὰ
κόποις κτῶνται καὶ πόνοις κατορθοῦνται», ὅπως λέμε καὶ στὴν ἱερὰν Ἀκολουθία
τοῦ “Μεγάλου Σχήματος”.
Γράφουν ἐξ ἄλλου καὶ οἱ ἅγιοι Πατέρες: «Πρέπει νὰ χύσης πρῶτα ἐσὺ “αἷμα”,
γιὰ νὰ ἐκχυθῆ ἀκολούθως μέσα σου τὸ Πανάγιο
Πνεῦμα»!
* * *
(συνεχίζεται)
Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».
Χριστόδουλου Βασιλειάδη
(Πίνακας: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)
Γι’ αὐτούς, ποὺ ξέφευγαν ὁ πανύψηλος ἐκεῖνος δαίμονας ἔτριζε
τὰ δόντια του. Ἀντίθετα ἔχαιρε γιὰ ὅσους ἐμποδίζονταν ἀπὸ αὐτὸν νὰ ἀνέλθουν καὶ
ἔπεφταν.
Ἀμέσως τότε ἀκούστηκε μιὰ φωνή:
-Ἀντώνιε,προσπάθησε νὰ ἐννοήσῃς καλὰ αὐτὸ ποὺ βλέπεις. Καὶ
ἀμέσως ἐκαθάρισεν ἡ διάνοιά του καὶ ἀντιλήφθηκε ὅτι αὐτὸ ποὺ ἔβλεπε, ἦταν τὸ
πέρασμα τῶν ψυχῶν πρὸς τὸν οὐρανὸ καὶ ὅτι ὁ πανύψηλος καὶ φοβερὸς ἀγριάνθρωπος,
ποὺ στεκόταν ὄρθιος, ἦταν ὁ διάβολος, ὁ ὁποῖος φθονεῖ τοὺς πιστούς. Ὅσοι ἀπὸ αὐτοὺς
εἶναι ὑπεύθυνοι γιὰ ἁμαρτίες, τοὺς κρατεῖ καὶ τοὺς ἐμποδίζει νὰ περάσουν. Ὅσοι ὅμως
δὲν δέχθηκαν τὶς συμβουλές του, δὲν μπορεῖ νὰ τοὺς κρατήσῃ καὶ γι’ αὐτὸ αὐτοὶ
κατορθώνουν νὰ ἀνεβοῦν ψηλότερα ἀπὸ αὐτὸν καὶ νὰ πορευθοῦν πρὸς τὸν οὐρανό. Ὅταν
ὁ Μέγας Ἀντώνιος εἶδε τὸ ὅραμα αὐτό, θυμήθηκε καὶ τὸ προηγούμενο καὶ ἀγωνιζόταν
καθημερινὰ νὰ προκόπτῃ στὴν ἐνάρετη ζωή.
(συνεχίζεται)
Περὶ Προσευχῆς
Πολλὲς φορὲς οἱ θλίψεις
καὶ οἱ δοκιμασίες στὴ ζωή μας μπορεῖ
νὰ ἀποτελέσουν τὸ πρῶτο εὐλογημένο ἔναυσμα
γιὰ νὰ ἀρχίσουμε νὰ λέμε ἀδιακόπως τὴν γλυκυτάτη “Εὐχή”. Καὶ μετὰ, ἀφοῦ ἔγινε
ἡ καλὴ ἀρχή, νὰ συνεχίσουμε, εἰ δυνατὸν γιὰ πάντα, νὰ λέμε τὴν “Εὐχή”!
Ἔτσι, οἱ θλίψεις καὶ οἱ δοκιμασίες μποροῦν νὰ γίνουν
διδάσκαλοί μας στὴν προσευχή!
***
(συνεχίζεται)
Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».
