Χριστόδουλου Βασιλειάδη
(Πίνακας: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)
Κατὰ τὴν
παραμονή του στὸ Ἀδραμύττιο προέκοπτε στὴν ἀρετὴ καὶ ἁγιότητα· καρπὸς αὐτῆς τῆς
πνευματικῆς πορείας που εἶχε, ἦταν καὶ ἡ θεραπεία ἑνὸς δαιμονιζομένου τῆς
περιοχῆς. Αὐτὴ τὴν θεραπεία δὲν τὴν εἶχαν κατορθώσει οἱ συλλειτουργοί του. Αὐτὸ
ὅμως δὲν τοὺς ἄρεσε καὶ τὸν ζήλευαν. Ἀντιλαμβανόμενος τὸ πάθος τῆς ζήλειας, τὸ
ὁποῖο εἶχαν οἱ συνεφημέριοί του, καὶ θέλοντας νὰ τοὺς διορθώσῃ, μετέβη στὸ Ἅγιο
Ὄρος τὸ 1911. Ἐκεῖ οἱ ἁγιορεῖτες πατέρες τὸν δέχθηκαν μὲ πολλὴ χαρὰ καὶ τιμές,
γεμίζοντάς τον μὲ δῶρα, ἀπὸ τὰ ὁποῖα κράτησε μόνο ἕνα μέρος.
(συνεχίζεται)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου