Διαπαιδαγώγηση των παιδιών

ὑπὸ τοῦ Ἁγίου Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου

— * —

Μετὰ τὰ παιδιὰ δὲν ἀκοῦνε οὔτε γονεῖς, οὔτε δασκάλους. Καὶ εἶναι δικαιολογημένα, γιατὶ νομίζουν πὼς ἔτσι πρέπει νὰ κάνουν. Τὰ ἐκμεταλλεύονται καὶ οἱ ἄλλοι, ποὺ δὲν νοιάζονται οὔτε γιὰ Πατρίδα οὔτε γιὰ Οἰκογένεια οὔτε γιὰ τίποτε, γιὰ νὰ πραγματοποιήσουν τὰ ἄνομα σχέδιά τους. Ἔ, αὐτὸ λίγο-πολὺ ἔχει κάνει πολὺ κακὸ στὴ νεολαία σήμερα, παρὰ πολὺ κακό, μέχρι ποὺ καταλήγουν τὰ παιδιὰ νὰ ἔχουν ἀρχηγὸ τὸ διάβολο. Φοβερό! Τὶ σᾶς δίνει καὶ τί σᾶς παίρνει, κακόμοιρα παιδιά!

Μικρὰ παιδιὰ ἀγριεμένα, μὲ τοὺς καφέδες, μὲ τὰ τσιγάρα. Ποῦ νὰ δεῖς βλέμμα λαμπερό, Χάρη Θεοῦ στὰ πρόσωπά τους!

— * —

(συνεχίζεται)

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».

ΙΔΡΥΣΗ ΜΟΝΗΣ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ

του Χριστόδουλου Βασιλειάδη

(Πίνακας: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)

Ἡ Μονὴ ἱδρύθηκε τὸ δεύτερο μισὸ τοῦ 14^ου αἰῶνα ἀπὸ τὸν ὅσιο Διονύσιο[1] τὸν ἐκ Κορησοῦ Καστοριᾶς. Ἀπὸ αὐτὸν πῆρε καὶ τὸ ὄνομα «Μονὴ Διονυσίου». Ὁ αὐτοκράτορας τῆς Τραπεζούντας Ἀλέξιος Γ΄ Μέγας Κομνηνὸς[2] (1350-1390) βοήθησε οἰκονομικὰ στὴν ἀποπεράτωση τῶν κτιριακῶν ἐγκαταστάσεων. Ἀρχικὰ ἡ Μονὴ ὀνομαζόταν «Νέα Πέτρα», εἶναι ὅμως γνωστὴ μὲ τὸ ὄνομα τοῦ κτήτορά της Διονυσίου. Σὲ παλαιὰ ἔγγραφα μηνονεύεται  καὶ «Μονὴ τοῦ Μεγάλου Κομνηνοῦ» ἢ τοῦ «κυρ-Διονυσίου». Ἀργότερα, μετὰ τὴν Ἅλωση της Κωνσταντινουπόλεως ἀπὸ τοὺς Τούρκους (1453μ.Χ.) πολλοὶ ἡγεμόντες τῆς Μολδοβλαχίας εὐεργέτησαν τὴ Μονή.

---

[1] Ἡ μνήμη τοῦ ὁσίου Διονυσίου τιμᾶται τὴν 25^η Ἰουνίου.

[2] Ἕνα ἀπὸ τὰ σπουδαιότερα κειμήλια τῆς Μονῆς εἶναι τὸ χρυσόβουλο τοῦ αὐτοκράτορα Ἀλεξίου Γ΄, μὲ τὸ ὁποῖο ὑποσχόταν νὰ ἀνεγείρῃ τὴ Μονὴ μὲ δικά του ἔξοδα. Ἔχει μῆκος δύο μέτρα καὶ 98 ἑκ. καὶ κοσμεῖται μὲ ὑπέροχες μικρογραφίες τοῦ αὐτοκράτορα Ἀλεξίου καὶ τῆς συζύγου του Θεοδώρας.

Ἀντινικολαϊτικὰ κείμενα, Οἱ Προγαμιαῖες σχέσεις ΙΗ΄.

ὑπὸ τοῦ Ἁγίου Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου

— * —

Τὰ καημένα τὰ σύγχρονα παιδιὰ τὰ καταστρέφουν σήμερα μὲ διάφορες θεωρίες. Γι᾽ αὐτὸ εἶναι ἀναστατωμένα, ζαλισμένα. Ἄλλο θέλει νὰ κάνει τὸ παιδί, ἄλλο κάνει. Ἀλλοῦ θέλει νὰ πάει, ἀλλοῦ τὸ πάει τὸ ῥεῦμα τῆς ἐποχῆς. Μεγάλη προπαγάνδα γίνεται ἀπὸ σκοτεινὲς δυνάμεις, ποὺ θέλουν νὰ κατευθύνουν τὰ παιδιὰ ὅπου αὐτοὶ θέλουν. 

— * —

(συνεχίζεται)

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».

Η ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ Α΄.

του Χριστόδουλου Βασιλειάδη

(Πίνακας: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)

Τὸ Ἅγιο Ὄρος εἶναι μιὰ μοναστικὴ κοινότητα, ἡ ὁποία αριθμεῖ γύρω στοὺς δύο χιλιάδες μοναχούς. Έχει εἴκοσι μοναστήρια, δεκατρεῖς σκῆτες καθὼς καὶ πολλὰ κελλιά. Ἕνα ἀπὸ τὰ μοναστήρια αὐτὰ εἶναι καὶ ἡ Ἱερὰ Μονὴ Διονυσίου. Ἡ τελευταῖα εἶναι Πατριαρχικὴ καὶ Σταυροπηγιακὴ Μονή. Ἀπὸ τὸ 1574 καὶ μετὰ ἡ Μονὴ κατατάσσεται πέμπτη στὴν ἱεραρχικὴ τάξη τῶν Μονῶν τοῦ Ἁγίου Ὄρους. Ἡ Μονὴ Διονυσίου βρίσκεται στὴν νοτιοδυτικὴ πλευρὰ τοῦ Ἁγίου Ὄρους, μεταξὺ τῶν Μονῶν Γρηγορίου καὶ Ἁγίου Παύλου, σὲ ὕψος 80 μέτρα ἀπὸ τὴ θάλασσα καὶ κτισμένη σὲ ἕνα ἀπότομο βράχο.

(συνεχίζεται)

Ἀντινικολαϊτικὰ κείμενα, Οἱ Προγαμιαῖες σχέσεις ΙZ΄.

ὑπὸ τοῦ Ἁγίου Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου

— * —

«Καλά, λέει στὴν κοπέλα ὁ στρατιώτης, πῶς ἀποφάσισες νὰ φύγεις νύχτα, μέσα στὰ χιόνια σὲ ἄγνωστο μέρος;». Καὶ ἐκείνη ἀπάντησε: «Ἐγὼ μόνο αὐτὸ μποροῦσα νὰ κάνω καὶ πίστευα ὅτι ὁ Χριστὸς θὰ μὲ βοηθήσει ἀπὸ ἐκεῖ καὶ πέρα». Τότε ὁ στρατιώτης, τελείως αὐθόρμητα λέει: «Τελείωσαν πιὰ τὰ βάσανά σας. Αὔριο θὰ εἶσθε στὰ σπίτια σας». Μὲ τὰ λόγια αὐτὰ χάρηκαν πολὺ καὶ ζεστάθηκαν περισσότερο. Καὶ πράγματι, (μὲ τὴν παρέμβαση τοῦ στρατιώτη) ξεκίνησαν τὰ Λ.Ο.Μ (Λόχοι Ὀρεινῶν Μεταφορῶν), ἄνοιξαν τὸ δρόμο τὴν ἄλλη μέρα τὸ πρωΐ, καὶ οἱ καημένες πῆγαν στὰ σπίτια τους.

Τέτοιες Ἑλληνοποῦλες ποὺ εἶναι ντυμένες καὶ μὲ Θεία Χάρη –καὶ ὄχι ἀπογυμνωμένες– πρέπει νὰ θαυμάζονται καὶ νὰ ἐπαινοῦνται.

— * —

(συνεχίζεται)

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».

O ΑΓΙΟΣ ΑΝΘΙΜΟΣ Ο ΕΝ ΧΙΩ I΄.

Χριστόδουλου Βασιλειάδη

(Πίνακας: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)

Ἡ ἀνακομιδὴ τῶν λειψάνων του ἔγινε στὶς 3 Σεπτεμβρίου τοῦ 1965, ἡμέρα κατὰ τὴν ὁποῖα ἑορτάζει ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς Ἄνθιμος Νικομηδείας καθὼς ἐπίσης καὶ ἡ ἀνακομιδὴ τῶν λειψάνων τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου. Τὰ λείψανά του φυλάσσονται στὸ ἱερὸ βῆμα τῆς Μονῆς. Ἡ ἁγιοκατάταξή του ἔγινε τὸ 1992 ἀπὸ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο. Τὸ 1993 ἀνεγέρθη ναὸς πρὸ τίμη τοῦ ἁγίου Ἀνθίμου τοῦ ἐν Χίῳ, στὸν τόπο ὅπου γεννήθηκε, στὰ Λιβάδια τῆς Βροντάδου. Θεωρεῖται προστάτης τῶν λεπρῶν καὶ διακρίθηκε γιὰ τὴν ἀγάπη του πρὸς τὸν συνάνθρωπό μας. Ἡ μνήμη τοῦ τιμᾶται στὶς 15 Φεβρουαρίου.

Ἀπολυτίκιον Ἦχος γ'.

Νέον στήριγμα Ὀρθοδοξίας, νεοκόσμητον ἄνθος ἁγνείας, Νικομηδείας Ἀνθίμου συνώνυμος τῶν ἀρετῶν τε ἐκείνου ὁμότροπος, νέων Ὁσίων σφραγίς, καί ἀγλάισμα, Πάτερ Ἄνθιμε, τῆς Χίου πάσης τό καύχημα, Χριστόν τόν Θεόν ἱκέτευε, δωρήσασθε ἡμῖν τό μέγα ἔλεος.

Ἀντινικολαϊτικὰ κείμενα, Οἱ Προγαμιαῖες σχέσεις ΙΣΤ΄.

ὑπὸ τοῦ Ἁγίου Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου

— * —

Τί νὰ δεῖ ὅμως! Μιὰ γριὰ καὶ μιὰ κοπέλα καρφωμένες μέσα στὸ χιόνι μέχρι τὸ γόνατο, μελανιασμένες καὶ ξυλιασμένες ἀπὸ τὸ κρύο. Ἄνοιξε ἀμέσως μὲ τὴ λόγχη του τὸ ἐκκλησάκι, μπῆκαν μέσα καὶ συνῆλθαν κάπως. Δὲν εἶχε τίποτα ἄλλο νὰ τοὺς προσφέρει ὁ στρατιώτης παρὰ μόνο τὸ κασκὸλ του στὴ γριὰ καὶ ἀπὸ ἕνα γάντι στὴν καθεμιά, καὶ τοὺς εἶπε νὰ τὸ ἀλλάζουν στὰ χέρια. Τοῦ διηγήθηκαν μετὰ τὸν πειρασμό, ποὺ συνάντησαν.

— * —

(συνεχίζεται)

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».