Περὶ Προσευχῆς
* * *
Εἶναι ἀδύνατο νὰ γίνεται ἀληθινὴ προσευχή, ποὺ νὰ εἶναι δηλαδὴ
ἀποδεκτὴ ἀπὸ τὸν Κύριο, ἐὰν, ἀφ᾽ ἑνὸς μέν, ὁ προσευχόμενος εἶναι κυριευμένος ἀπὸ σαρκικὰ πάθη καὶ ἡδονὲς καὶ ἐὰν, ἀφ᾽ ἑτέρου,
ἔχη μέσα του μίσος καὶ μνησικακία ἐναντίον
ὁποιουδήποτε συνανθρώπου του.
* * *
Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».
Χριστόδουλου Βασιλειάδη
(Εικόνα: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)
Κατὰ τὴν ἡμέρα αὐτὴ ἡ ἁγία ᾿Εκκλησία
φέρνει στὴ μνήμη μας τὸ γεγονὸς τῆς ἀλείψεως τοῦ Κυρίου μὲ μύρο ἀπὸ τὴν πόρνη.
Δύο γυναῖκες ἄλειψαν τὸν Κύριο μὲ μύρο: ἡ μία πολὺ πρὶν ἀπὸ τὸ πάθος τοῦ
Χριστοῦ καὶ ἡ ἄλλη λίγες ἡμέρες προηγουμένως. Ἡ μία ἦταν πόρνη καὶ ἁμαρτωλή,
ἐνῷ ἡ ἄλλη ἐνάρετη. Τὰ λόγια μας περισσεύουν μπροστὰ στὴν ἄφθαστη ὡραιότητα τῆς
ὑμνογραφίας τῆς ᾿Εκκλησίας μας. Ἡ πόρνη λέγει χαρακτηριστικά, κλαίγοντας, γιατὶ
ἀντιλαμβάνεται ὅτι τὰ ἔργα της εἶναι ἄξια δακρύων: «Διάλυσον τὸ χρέος ὡς κἀγὼ
τοὺς πλοκάμους. ᾿Αγάπησον φιλοῦσαν, τὴν δικαίως μισουμένην, καὶ πλησίον τελωνῶν
σε κηρύξω εὐεργέτα φιλάνθρωπε». Κατὰ τὴν ὥρα ποὺ ἡ ἁμαρτωλὸς προσέφερε τὸ μύρο,
τότε ὁ μαθητής, δηλαδὴ ὁ ᾿Ιούδας, ἔκλειε συμφωνία μὲ τοὺς παράνομους καὶ
σκληρόκαρδους ᾿Ιουδαίους.
(συνεχίζεται)
Περὶ Προσευχῆς
* * *
Ὅσο μᾶς εἶναι ἀναγκαῖα ἡ
τροφή, τὸ νερό, τὸ ὀξυγόνο, γιὰ νὰ ζοῦμε σωματικῶς, πολὺ περισσότερο μᾶς
εἶναι ἀναγκαία ἡ προσευχή, γιὰ νὰ ζοῦμε
πνευματικῶς.
* * *
Ὅπως συνεχῶς ἀναπνέουμε,
γιὰ νὰ μὴν πεθάνουμε βιολογικά, παρομοίως πρέπει συνεχῶς νὰ προσευχώμαστε, γιὰ νὰ μὴν πεθάνουμε πνευματικά!
Ὅπως τὸ ὀξυγόνο ὑπάρχει παντοῦ, ὅπου κινούμαστε, ὅπου
βρισκόμαστε, ὅπου καθόμαστε, ἀπείρως περισσότερον ὑπάρχει πανταχοῦ ὁ ἄπειρος Θεός! Μήπως δὲν λέμε γιὰ τὸν Θεὸ στὴν
προσευχή μας: «Ὁ πανταχοῦ παρὼν καὶ τὰ
πάντα πληρῶν»;
* * *
Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».
Χριστόδουλου Βασιλειάδη
(Εικόνα: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)
Τὴν ἡμέρα αὐτὴ θυμόμαστε τὴν παραβολὴ
τοῦ Κυρίου γιὰ τὶς δέκα παρθένους, ἀπὸ τὶς ὁποῖες οἱ πέντε ἦσαν φρόνιμες καὶ
ἕτοιμες, ἐνῷ οἱ ἄλλες πέντε ἦσαν ῥάθυμες καὶ ὀκνηρές. Οἱ πέντε εἰσῆλθαν εἰς τὸ
νυμφῶνα μαζὶ μὲ τὸν νυμφίο, ἐνῷ οἱ ἄλλες ἔμειναν ἔξω τοῦ νυμφῶνος.
Μὲ αὐτὴ τὴν παραβολὴ ὁ Κύριος, θέλει νὰ μᾶς διδάξῃ ὅτι πρέπει νὰ εἴμαστε πάντοτε ἕτοιμοι γιὰ νὰ ὑποδεχθοῦμε τὸν Νυμφίο Χριστό, διότι δὲν ξέρομε πότε θὰ ἔρθῃ. Καὶ ἡ στιγμὴ τῆς ἐλεύσεως τοῦ Κυρίου εἶναι γιὰ τὸν καθένα μας ἡ μέρα τοῦ θανάτου καὶ γιὰ ὅλους μαζὶ ἡ Δευτέρα Παρουσία τοῦ Κυρίου.
Τὴν Ἁγία καὶ Μεγάλη Τρίτη θυμόμαστε ἐπίσης τὴν παραβολὴ τῶν ταλάντων μὲ τὴν ὁποία ὁ Κύριος μᾶς καλεῖ νὰ καλλιεργήσωμε τὰ χαρίσματα τὰ ὁποῖα ἔδωσε σὲ μᾶς ὁ πανάγαθος καὶ ἀπειροτέλειος Θεός.
Περὶ Προσευχῆς
* * *
Ὅταν στέκεσαι στὴν προσευχή, νὰ συνειδητοποιῆς μὲ Ποιὸν ἔχεις νὰ κάνης, μὲ Ποιὸν συνομιλεῖς, σὲ Ποιὸν ἀπευθύνεσαι.
Ἐάν, ἐνῶ συνομιλῆς μὲ κάποιον ἄνθρωπο, οὔτε νυστάζεις, οὔτε
βαριέσαι, οὔτε κουράζεσαι, οὔτε ὁ νοῦς σου τρέχει ἀλλοῦ, πόσο περισσότερο πρέπει νὰ δείχνης προσοχή, εὐλάβεια καὶ
σεβασμό, ὅταν συνομιλῆς μὲ αὐτὸν τὸν Ἴδιο τὸν Παντοδύναμο Θεό!
* * *
Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».
Χριστόδουλου Βασιλειάδη
Τὴ μέρα αὐτὴ ἡ ἁγία Ἐκκλησία μᾶς ὑπενθυμίζει τὸν πάγκαλο ᾿Ιωσήφ, υἱὸ τοῦ Πατριάρχη ᾿Ιακώβ, καὶ τὴν ἄκαρπο συκιά, τὴν ὁποία ὁ Κύριος καταράστηκε καὶ ἀμέσως ξεράθηκε.
Οἱ ἀδελφοὶ τοῦ ᾿Ιωσήφ τὸν ἐφθόνησαν
καὶ ἔτσι τὸν ἔρριψαν σὲ ἕνα λάκκο, ὕστερα δὲ τὸν ἐπούλησαν στὸν ἀρχιμάγειρα τοῦ
βασιλιᾶ τῆς Αἰγύπτου, Πετεφρή. Ἡ γυναίκα τοῦ Πετεφρῆ, βλέποντας τὸν ᾿Ιωσὴφ ὅτι
ἦταν πολὺ ὡραῖος, ἠθέλησε νὰ ἁμαρτήσῃ μαζί του. Αὐτὸς ἀρνήθηκε καὶ τότε ἐκείνη
τὸν ἐσυκοφάντησε στὸν ἄνδρα της ὅτι τάχα αὐτὸς ἐπετέθηκε μὲ σκοπὸ νὰ τὴ βιάσῃ.
Λέει χαρακτηριστικὰ ἕνας ὕμνος τῆς
ἁγίας μας Ἐκκλησίας· «Δευτέραν Εὔαν τὴν Αἰγυπτίαν,
εὑρὼν
ὁ δράκων,
διὰ
ῥημάτων ἔσπευδε κολακείας,
ὑποσκελίσαι
τὸν ᾿Ιωσήφ.
᾿Αλλ’
αὐτὸς καταλιπὼν τὸν χιτῶνα,
ἔφυγε
τὴν ἁμαρτίαν,
καὶ
γυμνὸς οὐκ ᾐσχύνετο,
ὡς
ὁ πρωτόπλαστος
πρὸ
τῆς παρακοῆς».
Κάποτε ὁ ἄρχοντας τῆς Αἰγύπτου Φαραὼ
εἶδε ἕνα ὄνειρο καὶ ὁ ᾿Ιωσήφ, μὲ τὴ χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τὸ ἐξήγησε. Τοῦ
εἶπε δηλαδὴ ὅτι θὰ ἔλθουν σ’ ὅλη τὴ χώρα ἑπτὰ χρόνια εὐφορίας καὶ ἑπτὰ χρόνια
ἀκαρπίας καὶ πείνας. Τότε ὁ Φαραὼ διώρισε τὸν ᾿Ιωσὴφ γενικὸ ἄρχοντα τῆς
Αἰγύπτου καὶ αὐτός, ὅταν, ὅπως ἐπροφήτευσε, ἦλθαν τὰ χρόνια τῆς δυστυχίας καὶ
πείνας, ἄνοιξε τὶς ἀποθῆκες καὶ ἐχόρτασε τὸν κόσμο.
Ὁ Κύριος ἐπωλήθηκε, ὅπως ὁ ᾿Ιωσήφ, ἀπὸ
τοὺς ᾿Ιουδαίους καὶ μετὰ ἐῤῥίφθη νεκρὸς στὸν τάφο. Ὕστερα ὅμως ἀνεστήθη· ἔκτοτε
δὲ μᾶς τρέφει μὲ τὸ Πανάγιο σῶμα καὶ αἷμά Του.
Τὸ ἄλλο θέμα, ποὺ προβάλλει ἡ
᾿Εκκλησία μας τὴν ἴδια μέρα, εἶναι ἡ συκιά, ἡ ὁποία δὲν ἔκανε καρποὺς καὶ τὴν
ὁποία ὁ Χριστὸς καταράστηκε καὶ ξεράθηκε. Ἡ συκιὰ συμβολίζει τὴ Συναγωγὴ τῶν
Ἑβραίων, καθὼς καὶ κάθε ἄνθρωπο, ποὺ δὲν ἔχει ἀρετές.
Περὶ Προσευχῆς
* * *
Ὅταν συνομιλοῦμε μὲ ἀνθρώπους, μπορεῖ νὰ τοὺς ξεγελοῦμε:
Δηλαδὴ νὰ τοὺς κολακεύουμε, νὰ τοὺς καλοπιάνουμε, νὰ τοὺς ὑποκρινώμαστε, ἀκόμα
καὶ νὰ τοὺς ἐκβιάζουμε ἢ καὶ νὰ τοὺς ἀπειλοῦμε!
Ὅμως ὅλα αὐτὰ καθόλου δὲν ἔχουν πέρασι, ὅταν συνομιλοῦμε μὲ τὸν
παντογνώστη Θεό! Ὁ Κύριός μας ποτὲ δὲν “ξεγελιέται”! Γνωρίζει τὰ βάθη τῆς
καρδίας μας. Ὅταν προσευχώμαστε, ὀφείλουμε νὰ εἴμαστε τίμιοι μαζί Του, εἰλικρινεῖς
καὶ εὐθεῖς ἐνώπιόν Του. Ἀλλοιῶς δὲν εἰσακουόμαστε!
* * *
Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».
