Ὁ ἄνθρωπος δὲν ἀνήκει στὸν ἑαυτό του, ἀλλὰ στὸ Δημιουργό του! Γ΄.

Ὑπὸ Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου, Κύπρος

Καὶ ἐφόσον ὁ Χριστὸς παρέδωσε τὸν ἑαυτό Του στὴ φοβερὴ Σταυρικὴ θυσία, ἡ πρόκλησι γιὰ τὸν κάθε πιστὸ εἶναι ἀδιαμφισβήτητη: Εἴτε τιμοῦμε τὸν Σταυρὸ τοῦ Χριστοῦ, ἀγωνιζόμενοι στὸν ἅγιο ἀγώνα τῆς ἁγνότητας τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ σώματός μας, σύμφωνα μὲ τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ, εἴτε ἀφινόμαστε ἀμετανόητα στὸν κατήφορο τῶν σαρκικῶν ἁμαρτημάτων, περιφρονῶντας κατάφορα μὲ αὐτὸ τὸν τρόπο τὴ θυσία τοῦ Χριστοῦ γιὰ χάρη μας, προσβάλλοντας δηλαδὴ τὴ Σταυρική Του θυσία!

(συνεχίζεται)

— * —

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».

Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ Δ΄.

του Χριστόδουλου Βασιλειάδη

(Πίνακας: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)

Αὐτὸς λοιπὸν ὁ ἀδελφὸς Λάζαρος ἦταν ἀσθενής. Ἔστειλαν τότε οἱ δύο ἀδελφὲς πρὸς τὸν Ἰησοῦ ἀνθρώπους νὰ Τὸν εἰδοποιήσουν, οἱ ὁποῖοι Τοῦ εἶπαν ἐκ μέρους των: «Κύριε, ἰδοὺ αὐτός, τὸν ὁποῖο τόσο πολὺ ἀγαπᾶς, εἶναι ἀσθενής». Ὅταν ὅμως ἄκουσε αὐτὸ ὁ Ἰησοῦς, εἶπε: «Αὐτὴ ἡ ἀσθένεια δὲν εἶναι γιὰ θάνατο, ἀλλὰ γιὰ νὰ φανῇ ἡ δόξα τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ δοξασθῇ ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ μὲ τὴν ἀσθένεια αὐτή, διότι θα δοθῇ εὐκαιρία νὰ πραγματοποιηθῇ ἄλλο μεγάλο θαῦμα».

(συνεχίζεται)

Ὁ ἄνθρωπος δὲν ἀνήκει στὸν ἑαυτό του, ἀλλὰ στὸ Δημιουργό του! B΄.

Ὑπὸ Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου, Κύπρος

Καὶ τοῦτο, γιὰ νὰ μᾶς παράσχη τὴ δυνατότητα τῆς ἀναστάσεως καὶ τῶν ἰδικῶν μας σωμάτων κατὰ τὴ Δευτέρα ἔνδοξη ἔλευσί Του στὴ γῆ! Ὡς ἐκ τούτου δὲν ἔχουμε κανένα δικαίωμα νὰ βεβηλώνουμε καὶ νὰ βρωμίζουμε μὲ τὶς σαρκικές μας ἁμαρτίες αὐτό, ποὺ ἀνήκει οὐσιαστικὰ καὶ ὀντολογικὰ ὄχι σὲ μᾶς, ἀλλὰ ἀποτελεῖ πολύτιμη ἰδιοκτησία τοῦ φιλανθρώπως θυσιασθέντος θεανθρώπου Χριστοῦ!

(συνεχίζεται)

— * —

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».

Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ Γ΄.

του Χριστόδουλου Βασιλειάδη

(Πίνακας: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)

Ἡ ἀνάσταση τοῦ Λαζάρου ἔχει ὡς ἐξῆς: Ἦταν κάποιος ἀσθενής, ὀνόματι Λάζαρος, ἀπὸ τὴ Βηθανία, ἀπὸ τὸ χωριὸ τῆς Μάρθας καὶ Μαρίας τῆς ἀδελφῆς της. Ἡ δὲ Μαρία ἦταν ἐκείνη, ποὺ ἄλειψε τὸν Κύριο μὲ μύρο, λίγες μέρες πρὶν ἀπὸ τὴν σταύρωσή Του καὶ ἐσπόγγισε τὰ πόδια του μὲ τὰ μαλλιά της.

(συνεχίζεται)

Ὁ ἄνθρωπος δὲν ἀνήκει στὸν ἑαυτό του, ἀλλὰ στὸ Δημιουργό του! A΄.

Ὑπὸ Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου, Κύπρος

Συνεχίζοντας τὸ θεόπνευστό του λόγο ὁ Ἀπόστολος Παῦλος σχετικὰ μὲ τὴ θεολογικὴ διάστασι τοῦ ἀνθρωπίνου σώματος, γράφει· «Καὶ οὐκ ἐστὲ ἑαυτῶν. Ἠγοράσθητε γὰρ τιμῆς» (Α΄ Κορ. στ΄, 19-20). Δηλαδή· «Δὲν ἀνήκετε στὸν ἑαυτό σας. Σᾶς ἀγόρασε ὁ Θεός, πληρώνοντας τὸ τίμημα»! Τὰ σώματά μας ἔχουν ἐξαγορασθῆ μὲ τὸ Τίμιο Αἷμα τοῦ Σταυρωθέντος Χριστοῦ. Ἑπομένως δὲν ἀνήκουν σ’ ἐμᾶς, ἀλλὰ ἔχουν ἰδιοκτήτη τὸν ἴδιο τὸν Χριστό, ποὺ θυσίασε τὸν ἑαυτό Του, καὶ μάλιστα μὲ τὸν πιὸ ἐπώδυνο καὶ ἐπαίσχυντο θάνατο (ἀφοῦ, ὅπως ἀναφέρεται στὴν Παλαιὰ Διαθήκη, «εἶναι κατηραμένος ἀπὸ τὸν Θεὸ καθένας, ποὺ κρέμμαται νεκρὸς ἐπάνω σὲ ξύλο [τοῦ σταυροῦ]» [Δευτ. 21,23], ποὺ ἔχει δηλ. καταδικασθεῖ σὲ σταυρικὸ θάνατο).

(συνεχίζεται)

— * —

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».

Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ B΄.

του Χριστόδουλου Βασιλειάδη

(Πίνακας: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)

Στὸ κατὰ Ἰωάννη εὐαγγέλιο, ὁ εὐαγγελιστὴς ἀναφέρει ὅτι ὁ Ἰησοῦς ἀγαποῦσε πολὺ τὴν Μάρθα, τὴν ἀδελφή της καὶ τὸν Λάζαρο[1]. Στὸ κατὰ Ματθαῖο εὐαγγέλιο ἀναφέρεται ὅτι ὁ Κύριος μετὰ τὴν θριαμβευτικὴ εἴσοδό Του στὰ Ἱεροσόλυμα, ἐγκατέλειψε τοὺ ἀρχιερεῖς καὶ γραμματεῖς καὶ ἐβγῆκεν ἔξω ἀπὸ τὴν πόλη στὴ Βηθανία καὶ ἐκεῖ ἐπέρασε τὴ νύκτα[2].

(συνεχίζεται)

---

[1] Βλ. Ἰω. ια΄ 5, 36.

[2] Βλ. Ματθ. κα΄ 17. Μάρκ.  ια΄ 11.

Τὸ ἀνθρώπινο σῶμα τοῦ πιστοῦ εἶναι ναὸς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος Β΄.

Ὑπὸ Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου, Κύπρος

Ἐὰν εἶναι ἀδιανόητο γιὰ τὸν πιστὸ νὰ βεβηλώση μὲ ὁποιεσδήποτε ἀκαθαρσίες ἕνα συμβατικὸ ναό, κτισμένο ἀπὸ ἀνθρώπινα χέρια, μὲ τὰ φθαρτὰ οἰκοδομικὰ ὑλικὰ (πέτρες, σίδερα, τσιμέντο, σουβάδες, ξύλα, κ.λπ.), πόσο ἀπείρως περισσότερο εἶναι ἀνεπίτρεπτο γιὰ τὸν πιστὸ νὰ μολύνη τὸ σῶμα του; Αὐτό, ποὺ εἶναι ἀφενὸς μὲν πλασμένο ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ ἀφετέρου ἔχει προορισμὸ νὰ ἀναστηθῆ, ὅταν πραγματοποιηθῆ ἡ Δευτέρα Παρουσία τοῦ Χριστοῦ, καὶ ποὺ προορίζεται νὰ λειτουργῆ ὡς ναὸς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ὄχι μόνο στὴν παροῦσα (τὴ βιολογικὴ) ζωή, ἀλλὰ καὶ στὴν αἰωνιότητα!

— * —

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».