Περὶ Προσευχῆς
* * *
Ἐνῶ προσευχώμαστε, νὰ προσπαθοῦμε νὰ συνειδητοποιοῦμε τὸ νόημα τῶν λέξεων καὶ φράσεων, αὐτῶν τὰ
ὁποῖα λέμε στὴν προσευχή μας. Ὄχι νὰ βαττολογοῦμε, χωρὶς νὰ νοιώθουμε τί λέμε,
καὶ ὁ νοῦς μας νὰ πετᾶ ἀλλοῦ.
* * *
Προσευχὴ χωρὶς Ταπείνωσι, Αὐτομεμψία καὶ Μετάνοια, μένει ἄπρακτη, ἄκαρπη καὶ ἀνενέργητη.
* * *
(συνεχίζεται)
Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».
Χριστόδουλου Βασιλειάδη
(Κάρβουνο: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)
Ὁ ἅγιος Ὀνήσιμος ὑπῆρξε ἕνας ἀπὸ τοὺς ἑβδομήκοντα ἀποστόλους.
Ἔζησε περὶ τὸ 54μ.Χ. Ἦταν δοῦλος στὴν οἰκία τοῦ Ρωμαίου ἄρχοντα Φιλήμονα, ὁ ὁποῖος
ἦταν ἕνας εὔπορος χριστιανὸς στὶς Κολοσσὲς τῆς Φρυγίας. Ὁ Φιλήμονας μαζὶ μὲ τὴν
οἰκογένεια του κατηχήθηκαν στὴ χριστιανικὴ πίστη ἀπὸ τὸν ἀπόστολο Παῦλο, ὅταν ὁ
τελευταῖος ἐπισκέφθηκε τὴν πόλη τους. Αὐτὸ φαίνεται στὸν στίχο 19 τῆς πρὸς
Φιλήμονα ἐπιστολῆς[1]: «Ἐγὼ Παῦλος ἔγραψα τῇ ἐμῇ χειρί, ἐγὼ ἀποτίσωˑ ἵνα
μὴ λέγω σοι ὅτι καὶ σεαυτὸν μοι προσοφείλεις». Δηλαδὴ: «Ἐγὼ ὁ Παῦλος τὸ ἔγραψα αὐτὸ μὲ τὸ ἴδιο μου τὸ
χέριˑ ἐγὼ θὰ πληρώσω τὸ χρέος. Γίνομαι ἐγὼ χρεώστης σου, γιὰ νὰ μὴ σοῦ πῶ ὅτι ἐσὺ
μοῦ χρωστᾶς ἀκόμη καὶ τὸν ἴδιο σου τὸν ἑαυτό». Στὸ σπίτι τοῦ Φιλήμονα
γινόντουσαν θρησκευτικὲς συναθροίσεις τῶν χριστιανῶν, ὅπως φαίνεται στὸν στίχο
2 τῆς πρὸς Φιλήμονα ἐπιστολῆς: «καὶ τῇ κατ’ οἶκόν
σου ἐκκλησίᾳ» καθὼς καὶ στὸν στῖχο 7, ὅπου ἀναφέρεται ὅτι «τὰ σπλάγχνα τῶν ἁγίων
ἀναπέπαυται διὰ σοῦ, ἀδελφέ».
Περὶ Προσευχῆς
* * *
Ὅταν προσεύχεσαι, νὰ αἰσθάνεσαι μέσα στὴν καρδία σου τὴ
βεβαιότητα ὅτι θὰ λάβης παρὰ Θεοῦ τὸ ζητούμενο.
Καὶ τὸ κύριο ζητούμενο στὴν προσευχή μας, πρέπει νὰ εἶναι ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, δηλαδὴ ἡ ἐν Χριστῷ, ἡ
ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι ζωή! Τότε, ὅλα τὰ ἄλλα θὰ μᾶς προστεθοῦν καθὼς μᾶς τὸ ὑποσχέθηκε
Αὐτὸς ὁ Ἴδιος ὁ Κύριος (Ματθ. στ΄, 33)!
* * *
(συνεχίζεται)
Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».
Χριστόδουλου Βασιλειάδη
Μόλις εἶπεν αὐτοὺς τοὺς λόγους ὁ Μοναχὸς κοιμήθηκε. Ὅταν οἱ παρευρισκόμενοι πατέρες διεπίστωσαν τὸν θάνατον, ἀπέστειλαν ἕνα μοναχὸ νὰ ἀναγγείλῃ αὐτὸ στὸν ἀδελφό του. Ὁ μοναχὸς ἐκεῖνος βρῆκε τὸν ἀδελφὸ πεθαμένο. Τότε οἱ πατέρες θαύμασαν καὶ δόξασαν τὸν Θεό!
Περὶ Προσευχῆς
* * *
Πρέπει ἡ προσευχή μας, ὅσον εἶναι δυνατό, νὰ ἀναβλύζη μέσα ἀπὸ
τὴν καιομένη ὑψικάμινο τῆς ἀγαπώσης τὸν Κύριο καρδίας μας!
* * *
Εἶναι ἀδύνατο νὰ συνειδητοποιήσουμε τὴν πραγματικὴ ἀξία τῆς
προσευχῆς, ἂν δὲν ἐπιμένουμε σ᾽ αὐτὴν μετὰ κόπου καὶ ὑπομονῆς, μέχρις ὅτου ἀνατείλουν
μέσα μας οἱ γλυκύτατοι καρποί της.
* * *
(συνεχίζεται)
Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».
Χριστόδουλου Βασιλειάδη
(Πίνακας: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)
Κάποτε ὅμως ἀσθένησε ὁ ἕνας καὶ τὸν ἐπισκέφθηκαν οἱ
πατέρες. Εἶδαν ὄτι ὁ Μοναχὸς ἐκεῖνος ἄλλοτε μὲ ἔπεφτε σὲ ἔκσταση καὶ ἄλλοτε
συνερχόταν. Τότε μὲ κάποια περιέργεια τὸν ρώτησε: «Τί εἶδες, πάτερ;». «Τοὺς ἀγγέλους
τοῦ Θεοῦ - ἀπάντησε ὁ ἀσθενὴς Μοναχὸς - ὅτι ἦλθαν καὶ παρέλαβαν ἐμένα καὶ τὸν ἀδελφό
μου καὶ μᾶς ὁδηγοῦσαν πρὸς τὸν οὐρανό. Καθὼς δὲ ἀνεβαίναμε μᾶς συνάντησαν οἱ ἐχθρικὲς
δυνάμεις, ἀναρίθμητοι κατὰ τὸ πλῆθος καὶ τρομεραὶ κατὰ τὴν μορφή. Μολονότι δὲ
κοπίασαν πάρα πολύ, ἐν τούτοις τίποτε δὲν μπόρεσαν νὰ πετύχουν ἐναντίον μας.
Μόλις δὲ προσπεράσαμε τὶς δυνάμεις αὐτὲς τοὺς Σατανᾶ, ἄρχιε νὰ λέγῃ: «Μεγάλη
παρρησία δίνει στὴν ψυχὴ ἡ ἁγνεία».
(συνεχίζεται)
Περὶ Προσευχῆς
* * *
Ὅταν δυσκολεύεσαι νὰ προσευχηθῆς, στάσου, ὅπως σοῦ εἶπα καὶ ἄλλη
φορά, μπροστὰ στὴν Εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ, καὶ μὴν Τοῦ λέγης τίποτε! Μόνο ἀτένιζέ
Τον, καὶ ἔτσι σιγὰ σιγὰ θὰ σοῦ μιλήση Ἐκεῖνος. Θὰ σοῦ ’πῆ: «Ἀφοῦ κοπιάζης γιὰ μένα καὶ κοιτάζης μὲ Πίστι πρὸς Ἐμένα, ἐγὼ θὰ σὲ ἀνακουφίσω,
θὰ εἶμαι στὸ πλευρό σου, θὰ σὲ στηρίξω! Μὴ λυπᾶσαι!»
Ὅπως, ὁμοίως, συνέβη καὶ μὲ ἕναν ἀσκητή. Ἐνῶ ἔκλαιγε γοερῶς,
προσευχόμενος, βλέπει μπροστά του τὸν Χριστό, καὶ τοῦ λέγει: «Γιατὶ κλαίεις;». Τοῦ ἀπαντᾶ ὁ ἀσκητής: «Γιατὶ σὲ λύπησα, Χριστέ μου!». «Ἔ! Ἀφοῦ
τὸ κατάλαβες καὶ μετανόησες
διότι μὲ λύπησες», τοῦ ἀπαντᾶ ὁ Κύριος, «ἐγὼ
ἔπαυσα νὰ λυποῦμαι καὶ ἔτσι καὶ σὺ στὸ ἑξῆς νὰ χαίρεσαι!»
* * *
(συνεχίζεται)
Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».
