«Οἰκουμενισμὸς» καὶ «Νικολαϊσμὸς»: Τὰ ῾῾δύο κέρατα᾽᾽τοῦ Ψευδοπροφήτου A΄.

ὑπὸ τοῦ Πατρὸς καὶ Καθηγουμένου
τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου
Ἀρχιμανδρίτου Ἀθανασίου

«Καὶ εἶδον ἄλλο θηρίον ἀναβαῖνον ἐκ τῆς γῆς καὶ εἶχε κέρατα δύο ὅμοια ἀρνίῳ, καὶ ἐλάλει ὡς δράκων» (Ἀποκ. ιγ´, 11)

Κατὰ μίαν ἑρμηνείαν τῆς τραγικῆς καὶ φοβερᾶς αὐτῆς εἰκόνος:

(α) Τὸ «ἕνα κέρατο» ἐκφράζει τὴν πολεμικὴν τοῦ θηρίου κατὰ τῆς Ὀρθῆς Πίστεως [= ἄρνησι τῆς Ὀρθοδοξίας (π.χ. Οἰκουμενισμός)].

(β) Τὸ «ἕτερον κέρατο» ἐκφράζει τὴν πολεμικὴν τοῦ θηρίου κατὰ τῆς Ὀρθοδόξου Ζωῆς [= ἄρνησις τῆς Ὀρθοπραξίας (π.χ. Νικολαϊτισμός)]. 

(συνεχίζεται)

— * —

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».

Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ ΚB΄.

του Χριστόδουλου Βασιλειάδη

(Πίνακας: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)

Πάνω στὸν τάφο τοῦ ἁγίου Λαζάρου κτίστηκε ἀργότερα μικρὸς ναός, ὁ ὁποῖος διηυρύνθη σὲ μεγάλο βυζαντινὸ ναό, πιθανῶς ἀπὸ τὸν αὐτοκράτορα Λέοντα ΣΤ΄ τὸν σοφό. Ἡ ἁγία τράπεζα τοῦ ναοῦ αὐτοῦ εἶναι οἰκοδομημένη πάνω ἀπὸ τὸν τάφο τοῦ ἁγίου. Στὶς 23 Νοεμβρίου 1972, κατὰ τὴ διάρκεια ἀνακαινίσεως τοῦ ναοῦ βρέθηκε μέρος τῶν λειψάνων τοῦ ἁγίου βαθιὰ κάτω στὴν Ἁγία Τράπεζα.

Ἡ μνήμη τοῦ ἁγίου Λαζάρου τιμᾶται ἀπὸ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τὸ Σάββατο τοῦ Λαζάρου, πρὶν ἀπὸ τὴν Κυριακὴ τῶν Βαΐων.

Ἀπολυτίκιο ἁγίου Λαζάρου

«Τὴν κοινὴν Ἀνάστασιν, πρὸ τοῦ σοῦ πάθους πιστούμενος, ἐκ νεκρῶν ἤγειρας τὸν Λάζαρον Χριστέ, ὁ Θεός. Ὅθεν καὶ ἡμεῖς ὡς οἰ παῖδες, τὰ τῆς νίκης σύμβολα φέροντες σοὶ τῷ νικητῇ τοῦ θανάτου βοῶμεν. Ὡσαννὰ ἐν τοῖς ὑψίστοις, εὐλογημένος ὁ ἐρχόεμνος ἐν ὀνόματι Κυρίου».

Περὶ Ἱεραποστολῆς Θ΄.

ὑπὸ τοῦ Πατρὸς καὶ Καθηγουμένου
τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου
Ἀρχιμανδρίτου Ἀθανασίου

Ἀπαρτίζουν παρδαλὰς ἐκφάνσεις καὶ θηριώδεις ἐκφράσεις τοῦ «παρδαλοῦ θηρίου», δηλαδὴ τοῦ Ἀντιχρίστου, τὸν ὁποῖον εἶδεν ἀναδυόμενον ἐκ τῆς πολυταράχου θαλάσσης τοῦ “νῦν αἰῶνος τοῦ ἀπατεῶνος”, ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Θεολόγος καὶ τὰ καταγράφει θεοπνεύστως εἰς τὸ βιβλίον τῆς Ἀποκαλύψεως (Ἀποκ. ιγ´, 1-2).

(συνεχίζεται)

— * —

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».

Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ ΚΑ΄.

του Χριστόδουλου Βασιλειάδη

(Πίνακας: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)

Τὸ λείψανο τοῦ Ἁγίου Λαζάρου τοποθετήθηκε μέσα σὲ μαρμάρινη σαρκοφάγο, πάνω στὴν ὁποία χαράχθηκαν τὰ ἑξῆς: «Λάζαρος ὁ τετραήμερος καὶ φίλος Χριστοῦ». Κατὰ τὸ ἔτος 890μ.Χ. ὁ αὐτοκράτορας Λέων ΣΤ΄ ὁ σοφὸς (886-912) μετέφερε τὸ λείψανο στὴν Κωνσταντινούπολη. Ἡ ἀνάμνηση τῆς ἀνακομιδῆς τῶν λειψάνων τοῦ ἁγίου Λαζάρου τιμᾶται στὶς 17 Ὀκτωβρίου.

(συνεχίζεται)

Περὶ Ἱεραποστολῆς Η΄.

ὑπὸ τοῦ Πατρὸς καὶ Καθηγουμένου
τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου
Ἀρχιμανδρίτου Ἀθανασίου

Ἀλλὰ καὶ ἅπασαι αἱ αἱρέσεις, ὡς ἀποκλίνουσαι ἀπὸ τῆς γνησίας, τῆς ἐκ τοῦ μόνου Δημιουργοῦ Ἀποκαλύψεως τῆς Ἀληθείας (π.χ. ὁ ἐπηρμένος παπισμός μὲ τὰ ἐπάρατα “ἀλάθητά” του καὶ τὰ ἀποτρόπαια “πρωτεῖα” του, ὁ πολυώνυμος προτεσταντισμός, ποὺ ἀποτελεῖ ἐπανακυκλούμενον καὶ ἐπανατροφοδοτούμενον παπισμὸν ἐν τῷ προσώπῳ ἑνὸς ἑκάστου τῶν αὐτοπροβαλλομένων ὡς τάχα “θεοπνεύστων” ἀρχηγίσκων του ἀλλά, καὶ γενικῶς, ἅπαν τὸ συνονθύλευμα τῶν ἀλλοτριωμένων ποικίλων καὶ αὐτοαποκαλουμένων “χριστιανισμῶν”), ἀποτελοῦν ὀδυνηρὰν ἐκτροπὴν ἀπὸ τὴν σῴζουσαν Ἀλήθεια καὶ συνιστοῦν παρεφθαρμένην ἀντίληψιν τῆς θείας Ἀποκαλύψεως.

(συνεχίζεται)

— * —

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».

Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ Κ΄.

του Χριστόδουλου Βασιλειάδη

(Πίνακας: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)

Ἄλλη παράδοση ἀναφέρει ὅτι ἡ Παναγία, συνοδευόμενη ἀπὸ τὸν εὐαγγελιστῆ Ἰωάννη, προσκλήθηκε ἀπὸ τὸν ἅγιο Λάζαρο στὴν Κύπρο. Τὸ πλοιάριό της ὅμως παρασύρθηκε ἀπὸ τρικυμία καὶ προσορμίσθηκε στὸν Ἄθωνα. Ὕστερα ἀπὸ σύντομη παραμονὴ καὶ εὐλογία τοῦ τόπου ἐκείνου κατέφθασε στὴν Κύπρο, ὅπου χάρισε στὸν ἅγιο Λάζαρο ἕνα ζεῦγος ἐπιμάνικα καὶ ἕνα ὡμόφορο, κεντημένα μὲ τὰ ἴδια της τὰ χέρια[1].

(συνεχίζεται)

---

[1] Σὲ εἰκόνα που φυλάασσεται στὸν ἱερὸ ναὸ τῆς Παναγίας Κιτίου εἰκονίζεται ἔνθρονη καὶ βρεφοκρατοῦσα ἡ Θεοτόκος καὶ ἑκατέρωθεν ὁ ἀπόστολος Λουκᾶς καὶ ὁ ἅγιος Λάζαρος ὡς ἐπίσκοπος Κιτίου.

Περὶ Ἱεραποστολῆς Ζ΄.

ὑπὸ τοῦ Πατρὸς καὶ Καθηγουμένου
τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου
Ἀρχιμανδρίτου Ἀθανασίου

Ὅλαι αἱ λεγόμεναι “θρησκεῖαι” ἀναδύονται “ἔσωθεν” μέσα ἀπὸ τὴν συμπλεγματικὴν καὶ ἐνοχικὴν συνείδησιν τοῦ ἀλλοτριωμένου ἀνθρώπου, ἡ ὁποία ἀνεφάνη καὶ ἐγκατεστάθη ἐντός μας ἕνεκα τῆς πτώσεώς μας εἰς τὴν ἁμαρτίαν καὶ τῆς ἐν ἀλαζονίᾳ ἐθελουσίας ἐμμονῆς μας εἰς τὴν ἀμετανοησίαν.

(συνεχίζεται)

— * —

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».