Ἀντινικολαϊτικὰ κείμενα, Οἱ Προγαμιαῖες σχέσεις KB΄.

ὑπὸ τοῦ Ἁγίου Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου

— * —

Γιὰ νὰ δοῦμε τί μπορεῖς νὰ κάνεις καὶ νὰ ἀρχίσεις ἀπὸ αὐτά. Μπορεῖς νὰ ἐκκλησιάζεσαι κάθε Κυριακή;». «Μπορῶ», μοῦ λέει. «Μπορεῖς νὰ νηστεύεις κάθε Τετάρτη καὶ Παρασκευή;». «Μπορῶ». «Μπορεῖς νὰ δίνεις ἐλεημοσύνη τὸ ἕνα δέκατο ἀπὸ τὸ μισθό σου ἢ νὰ ἐπισκέπτεσαι ἀρρώστους καὶ νὰ τοὺς βοηθᾶς;». «Μπορῶ». Μπορεῖς νὰ προσεύχεσαι κάθε βράδυ, ἔστω κι ἂν ἁμάρτησες καὶ νὰ λές: «Θεέ μου, σῶσε τὴν ψυχή μου;». «Θὰ τὸ κάνω, Γέροντα» μοῦ λέει.

«Ἄρχισε λοιπόν, τοῦ λέω, ἀπὸ σήμερα νὰ κάνεις ὅλα αὐτὰ ποὺ μπορεῖς καὶ ὁ Παντοδύναμος Θεὸς θὰ κάνει τὸ ἕνα ποὺ δὲν μπορεῖς». Τὸ καημένο ἠρέμησε καὶ συνέχεια ἔλεγε: «Σ᾽ εὐχαριστῶ, πάτερ». Εἶχε, βλέπεις, φιλότιμο καὶ ὁ Καλὸς Θεὸς τὸ βοήθησε (καὶ ξέκοψε ἀπὸ τὴν πτῶσι στὴν ἁμαρτία)!

— * —

(Ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ π. Γεωργίου Καλπούζου· «Ἔφηβοι καὶ προγαμιαῖες σχέσεις», σελ. 60-67, ἐκδόσεις «Φωτοδότες»)

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».

Η ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ E΄.

του Χριστόδουλου Βασιλειάδη

(Πίνακας: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)

Μέσα καὶ ἔξω ἀπὸ τὴν Μονὴ ὑπάρχουν δεκαπέντε παρεκκλήσια. Τὸ σπουδαιότερο ἀπὸ τὰ παρεκκλήσια εἶναι αὐτὸ τῆς Παναγίας τοῦ Ἀκαθίστου. Εἶναι προσαρτημένο στὰ βόρεια τῆς λιτῆς τοῦ Καθολικοῦ. Στὴν Μονὴ φυλάσσεται καὶ ἡ εἰκόνα τῆς Παναγίας τῶν Χαιρετισμῶν ἢ τοῦ Ἀκαθίστου, τὴν ὁποία δώρησε ὁ αὐτοκράτορας Ἀλέξιος Κομνηνὸς στὸν ὅσιο Διονύσιο. Αὐτὴ εἶναι κατασκευασμένη ἀπὸ τὸν εὐαγγελιστὴ Λουκᾶ μὲ κερί. Ἀκόμη στὴν Μονὴ φυλάσσεται τὸ δεξὶ χέρι τοῦ τιμίου Προδρόμου. Ἡ Μονὴ διαθέτει φορητὲς εἰκόνες, ὀκτακόσια τέσσερα χειρόγραφα περγαμηνά, βομβύκινα καὶ χάρτενα, πολλὰ ἀπὸ τὰ ὁποῖα εἶναι εἰκονογραφημένα, εἰκοσιεπτὰ περγαμηνὰ εἰλητάρια καὶ γύρω στὶς πέντε χιλιάδες ἔντυπα βιβλία.

(συνεχίζεται)

ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΠΟΥ ΕΠΕΦΤΕ ΣΤΗΝ ΑΜΑΡΤΙΑ

ὑπὸ τοῦ Ἁγίου Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου

— * —

Μιὰ φορὰ εἶχε ἔρθει στὸ καλύβι, διηγεῖται ὁ Γέροντας Παΐσιος, ἕνα νέο παιδὶ ἀπελπισμένο, γιατὶ ἔπεφτε σὲ σαρκικὴ ἁμαρτία καὶ δὲν μποροῦσε νὰ ἀπαλλαγεῖ ἀπὸ αὐτὸ τὸ πάθος. Εἶχε πάει σὲ δύο πνευματικούς, ποὺ προσπάθησαν μὲ αὐστηρὸ τρόπο νὰ τὸ βοηθήσουν νὰ καταλάβει ὅτι εἶναι βαρὺ αὐτὸ ποὺ κάνει. Τὸ παιδὶ ἀπελπίσθηκε. «Ἀφοῦ ξέρω ὅτι αὐτὸ ποὺ κάνω εἶναι ἁμαρτία, εἶπε, καὶ δὲν μπορῶ νὰ σταματήσω νὰ τὸ κάνω καὶ νὰ διορθωθῶ, θὰ κόψω κάθε σχέση μου μὲ τὸ Θεό». Ὅταν ἄκουσα τὸ πρόβλημά του, τὸ πόνεσα τὸ καημένο καὶ τοῦ εἶπα: «Κοίταξε, εὐλογημένο, ποτὲ νὰ μὴ ξεκινᾶς τὸν ἀγώνα σου ἀπὸ αὐτὰ ποὺ δὲν μπορεῖς νὰ κάνεις, ἀλλὰ ἀπὸ αὐτὰ ποὺ μπορεῖς νὰ κάνεις.

(συνεχίζεται)

— * —

(Ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ π. Γεωργίου Καλπούζου· «Ἔφηβοι καὶ προγαμιαῖες σχέσεις», σελ. 60-67, ἐκδόσεις «Φωτοδότες»)

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».

Η ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΗΣ Ι. ΜΟΝΗΣ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ

του Χριστόδουλου Βασιλειάδη

Ἡ τράπεζα εἶναι ἐνσωματωμένη στὴν νότια πτέρυγα τοῦ καθολικοῦ· ἡ κατασκευή της ἀποδίδεται στὸν βοεβόδα Πέτρο. Οἱ τοιχογραφίες τῆς τράπεζας τῆς Μονῆς ἔχουν ἁγιογραφηθεῖ γύρω στὰ μέσα τοῦ 16^ου αἰώνα.

ΣΤΟΥΣ ΝΕΟΥΣ ΟΛΑ ΕΠΙΤΡΕΠΟΝΤΑΙ;

ὑπὸ τοῦ Ἁγίου Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου

— * —

«Δὲν εἶναι ἐλευθερία ὅταν ποῦμε στοὺς νέους ὅτι ὅλα ἐπιτρέπονται» ἔλεγε ὁ π. Παΐσιος. «Γιὰ νὰ προκόψει κανεὶς πρέπει νὰ δυσκολευθεῖ. Ἔχουμε ἕνα δενδράκι. Τὸ περιποιούμαστε, τοῦ βάζουμε πάσσαλο καὶ τὸ δένουμε μὲ σχοινί. Δὲν τὸ δένουμε μὲ σύρμα, γιατὶ θὰ τοῦ κάνουμε κακό. Μὲ τοὺς τρόπους αὐτοὺς δὲν περιορίζουμε τὸ δενδράκι; Κι ὅμως δὲν γίνεται ἀλλοιῶς. Γιὰ κοίταξε τὸ παιδάκι. Τοῦ περιορίζουμε τὴν ἐλευθερία ἀπό τὴν ἀρχή. Μόλις συλλαμβάνεται εἶναι περιορισμένο στὴν κοιλιὰ τῆς μητέρας· μένει ἐκεῖ ἐννιὰ μῆνες. Μόλις ἀρχίζει νὰ μεγαλώνει τοῦ βάζουμε κάγκελα. Ὅλα φαίνονται ὅτι τοῦ στεροῦν τὴν ἐλευθερία, ἀλλὰ δίχως αὐτὰ τὰ προστατευτικὰ μέτρα τὸ παιδὶ θὰ πέθαινε ἀπὸ τὴν πρώτη στιγμή».

(συνεχίζεται)

— * —

(Ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ π. Γεωργίου Καλπούζου· «Ἔφηβοι καὶ προγαμιαῖες σχέσεις», σελ. 60-67, ἐκδόσεις «Φωτοδότες»)

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».

ΤΟ ΚΑΘΟΛΙΚΟ ΚΑΙ Ο ΠΥΡΓΟΣ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ

του Χριστόδουλου Βασιλειάδη

Τὸ Καθολικὸ τῆς Μονῆς εἶναι κτισμένο στὸ μέσο τῆς στενῆς αὐλῆς καὶ τιμᾶται ἐπ’ ὀνόματι τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Προδρόμου. Πανυγηρίζει στὶς 29 Αὐγούστου, ὁπότε ἐπιτελοῦμε ἀνάμνηση τῆς ἀποτομῆς τῆς τιμίας κεφαλῆς τοῦ Ἰωάννη Προδρόμου. Ἡ οἰκοδόμηση τοῦ Καθολικοῦ τῆς Μονῆς τοποθετεῖται γύρω στὸ 1540· τὶς τοιχογραφίες τοῦ Καθολικοῦ τῆς Μονῆς φιλοτέχνησε ὁ ζωγράφος Ζώρζης ὁ Κρητικός[1]. Ὁ ἀμυντικὸς πύργος, ποὺ βρίσκεται μέσα στὴ Μονὴ εἶναι κτῖσμα τοῦ 1520 καὶ χρησιμοποιεῖται γιὰ τὴ φύλαξη τῆς βιβλιοθήκης τῆς Μονῆς. Τὸ 1535 ἡ Μονὴ καταστράφηκε ἀπὸ πυρκαγιὰ καὶ ἀκοικοδομήθηκε ἐκ νέου.

---

[1] Ὁ Ζώρζης θεωρεῖται ἔνας ἀπὸ τοὺς κύριους ἐκπροσώπους τῆς κρητικῆς σχολῆς, μαζὶ μὲ τὸν Θεοφάνη Στρελίτζα ἢ Μπαθά, τοῦ ὁποίου ὑπῆρξε μαθητής.

Διαπαιδαγώγηση των παιδιών

ὑπὸ τοῦ Ἁγίου Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου

— * —

Μετὰ τὰ παιδιὰ δὲν ἀκοῦνε οὔτε γονεῖς, οὔτε δασκάλους. Καὶ εἶναι δικαιολογημένα, γιατὶ νομίζουν πὼς ἔτσι πρέπει νὰ κάνουν. Τὰ ἐκμεταλλεύονται καὶ οἱ ἄλλοι, ποὺ δὲν νοιάζονται οὔτε γιὰ Πατρίδα οὔτε γιὰ Οἰκογένεια οὔτε γιὰ τίποτε, γιὰ νὰ πραγματοποιήσουν τὰ ἄνομα σχέδιά τους. Ἔ, αὐτὸ λίγο-πολὺ ἔχει κάνει πολὺ κακὸ στὴ νεολαία σήμερα, παρὰ πολὺ κακό, μέχρι ποὺ καταλήγουν τὰ παιδιὰ νὰ ἔχουν ἀρχηγὸ τὸ διάβολο. Φοβερό! Τὶ σᾶς δίνει καὶ τί σᾶς παίρνει, κακόμοιρα παιδιά!

Μικρὰ παιδιὰ ἀγριεμένα, μὲ τοὺς καφέδες, μὲ τὰ τσιγάρα. Ποῦ νὰ δεῖς βλέμμα λαμπερό, Χάρη Θεοῦ στὰ πρόσωπά τους!

— * —

(συνεχίζεται)

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».