Ἀπὸ τὶς διδαχὲς τοῦ μακαριστοῦ Γέροντος Γερμανοῦ Σταυροβουνιώτη IΓ΄.

Περὶ Προσευχῆς

* * *

Αὐτός, ποὺ ἔφθασε σὲ κάποια τελειότητα προσευχῆς, μπορεῖ καὶ προσεύχεται κι ὅταν ἀκόμα κοιμᾶται: «Ἐγὼ καθεύδω καὶ ἡ καρδία μου ἀγρυπνεῖ» (ᾎσμα ᾈσμ. ε΄, 2), λέγει σαφῶς, ὁ σοφὸς Σολομών!

* * *

Ἀγάπη ἀληθινὴ πρὸς τὸν πλησίον σου σημαίνει: Νὰ προσεύχεσαι γι᾿ αὐτόν, ὅπως θὰ προσευχόσουν καὶ γιὰ τὸν ἑαυτό σου, ἂν εἶχες ἐσὺ ὁ ἴδιος, τὸ ἰδικό του πρόβλημα! Διότι μᾶς ἐντέλλεται ὁ Χριστός· «Ἀγαπήσεις τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτόν.» (Ματθ. κβ´, 39)!

* * *

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».

Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΟΝΗΣΙΜΟΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΠΡΟΣ ΦΙΛΗΜΟΝΑ ΕΠΙΣΤΟΛΗΝ ΤΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΠΑΥΛΟΥ Γ΄.

Χριστόδουλου Βασιλειάδη

(Εικόνα: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)

Στὴν πρὸς Φιλήμονα ἐπιστολὴ ὁ ἀπόστολος Παῦλος ἀπευθύνεται ἀκόμη καὶ πρὸς τὸν Ἄρχιππο τὸ συστρατιώτη, γιὸ πιθανὸν τοῦ Φιλήμονα. Ὁ ἀπόστολος τῶν ἐθνῶν καλεῖ τὸν Ἄρχιππο συστρατιώτη, ἐπειδὴ ὁ Ἄρχιππος εἶχε μεγάλη ἀφοσίωση στὴ διάδοση τοῦ Εὐαγγελίου. Ὁ Ἄρχιππος φαίνεται ὅτι εἶχε κάποιο ἐκκλησιαστικὸ ἀξίωμα στὴν Ἐκκλησία τῶν Κολασσαέων.

(συνεχίζεται)

Ἀπὸ τὶς διδαχὲς τοῦ μακαριστοῦ Γέροντος Γερμανοῦ Σταυροβουνιώτη IB΄.

Περὶ Προσευχῆς

* * *

Ἡ προσευχὴ εἶναι Θυσία: Προσφέρουμε ἐμεῖς στὸν Θεὸ τὴν καρδία μας, κι Αὐτὸς μᾶς ἀνταποδίδει Ὑπομονή, Γλυκύτητα, Χαρά, Εἰρήνη!

* * *

Μὴν ἀκοῦς τὸν λογισμό σου, ποὺ σοῦ λέει: «Δὲν νοιώθω τώρα διάθεσι γιὰ προσευχὴ· ἂς τὸ ἀναβάλω γιὰ ὕστερα». Αὐτὸ ἀποτελεῖ τέχνασμα τοῦ διαβόλου. Μὴν ξεχνᾶς, παιδί μου, ὅτι ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ μᾶς λέγει: «Ἡ Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν βιάζεται, καὶ βιασταὶ ἁρπάζουσιν αὐτήν» (Ματθ. ια΄ 12)!

* * *

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».

Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΟΝΗΣΙΜΟΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΠΡΟΣ ΦΙΛΗΜΟΝΑ ΕΠΙΣΤΟΛΗΝ ΤΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΠΑΥΛΟΥ B΄.

Χριστόδουλου Βασιλειάδη

(Κάρβουνο: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)

Ἡ ἐπιστολὴ αὐτὴ ἀπευθύνεται καὶ πρὸς τὴν Ἀπφία, ἡ ὁποῖα ἦταν σύζυγος τοῦ Φιλήμονα. Τόσο ὁ Φιλήμονας ὅσο καὶ ἡ Ἀπφία ἐξασκοῦσαν τὴν ἀρετὴ τῆς ἐλεημοσύνης, ἀφοῦ χρησιμοποιοῦσαν τὴν περιουσία τους μὲ προθυμία γιὰ τὴν ἀνακούφιση τῶν πτωχῶν καὶ τῶν ἀσθενῶν. Ἡ ἀγάπη τῆς οἰκογένειας τοῦ Φιλήμονα πρὸς τοὺς πτωχοὺς φαίνεται καὶ ἀπὸ τὸν στῖχο 7 τῆς πρὸς Φιλήμονα ἐπιστολῆς: «Χάριν γὰρ ἔχομεν πολλὴν καὶ παράκλησιν ἐπὶ τῇ ἀγάπῃ σου, ὅτι τὰ σπλάγχνα τῶν ἁγίων ἀναπέπαυται διὰ σοῦ ἀδελφέ». Δηλαδή: «Αἰσθάνομαι τὴν ἀνάγκη νὰ εὐχαριστῶ τὸν Θεὸ γιὰ σένα, διότι ὅλοι οἱ πιστοὶ αἰσθανόμαστε πολλὴ χαρὰ καὶ παρηγοριὰ γιὰ τὴν ἀγάπη σουˑ διότι οἱ καρδιὲς τῶν ἀδελφῶν χριστιανῶν ἀναπαύθηκαν καὶ ἀνακουφίστηκαν μὲ τὶς εὐεργεσίες καὶ τὶς ἀγαθοεργίες σου, ἀδελφέ».

(συνεχίζεται)

Ἀπὸ τὶς διδαχὲς τοῦ μακαριστοῦ Γέροντος Γερμανοῦ Σταυροβουνιώτη IΑ΄.

Περὶ Προσευχῆς

* * *

Ἐνῶ προσευχώμαστε, νὰ προσπαθοῦμε νὰ συνειδητοποιοῦμε τὸ νόημα τῶν λέξεων καὶ φράσεων, αὐτῶν τὰ ὁποῖα λέμε στὴν προσευχή μας. Ὄχι νὰ βαττολογοῦμε, χωρὶς νὰ νοιώθουμε τί λέμε, καὶ ὁ νοῦς μας νὰ πετᾶ ἀλλοῦ.

* * *

Προσευχὴ χωρὶς Ταπείνωσι, Αὐτομεμψία καὶ Μετάνοια, μένει ἄπρακτη, ἄκαρπη καὶ ἀνενέργητη.

* * *

(συνεχίζεται)

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».

Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΟΝΗΣΙΜΟΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΠΡΟΣ ΦΙΛΗΜΟΝΑ ΕΠΙΣΤΟΛΗΝ ΤΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΠΑΥΛΟΥ Α΄.

Χριστόδουλου Βασιλειάδη

(Κάρβουνο: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)

Ὁ ἅγιος Ὀνήσιμος ὑπῆρξε ἕνας ἀπὸ τοὺς ἑβδομήκοντα ἀποστόλους. Ἔζησε περὶ τὸ 54μ.Χ. Ἦταν δοῦλος στὴν οἰκία τοῦ Ρωμαίου ἄρχοντα Φιλήμονα, ὁ ὁποῖος ἦταν ἕνας εὔπορος χριστιανὸς στὶς Κολοσσὲς τῆς Φρυγίας. Ὁ Φιλήμονας μαζὶ μὲ τὴν οἰκογένεια του κατηχήθηκαν στὴ χριστιανικὴ πίστη ἀπὸ τὸν ἀπόστολο Παῦλο, ὅταν ὁ τελευταῖος ἐπισκέφθηκε τὴν πόλη τους. Αὐτὸ φαίνεται στὸν στίχο 19 τῆς πρὸς Φιλήμονα ἐπιστολῆς[1]: «Ἐγὼ Παῦλος ἔγραψα τῇ ἐμῇ χειρί, ἐγὼ ἀποτίσωˑ ἵνα μὴ λέγω σοι ὅτι καὶ σεαυτὸν μοι προσοφείλεις». Δηλαδὴ: «Ἐγὼ ὁ Παῦλος τὸ ἔγραψα αὐτὸ μὲ τὸ ἴδιο μου τὸ χέριˑ ἐγὼ θὰ πληρώσω τὸ χρέος. Γίνομαι ἐγὼ χρεώστης σου, γιὰ νὰ μὴ σοῦ πῶ ὅτι ἐσὺ μοῦ χρωστᾶς ἀκόμη καὶ τὸν ἴδιο σου τὸν ἑαυτό». Στὸ σπίτι τοῦ Φιλήμονα γινόντουσαν θρησκευτικὲς συναθροίσεις τῶν χριστιανῶν, ὅπως φαίνεται στὸν στίχο 2 τῆς πρὸς Φιλήμονα ἐπιστολῆς: «καὶ τῇ κατ’ οἶκόν σου ἐκκλησίᾳ» καθὼς καὶ στὸν στῖχο 7, ὅπου ἀναφέρεται ὅτι «τὰ σπλάγχνα τῶν ἁγίων ἀναπέπαυται διὰ σοῦ, ἀδελφέ».

(συνεχίζεται)

---

[1] Ἡ πρὸς Φιλήμονα ἐπιστολὴ ἔχει μόνο ἕνα κεφάλαιο.

Ἀπὸ τὶς διδαχὲς τοῦ μακαριστοῦ Γέροντος Γερμανοῦ Σταυροβουνιώτη I΄.

Περὶ Προσευχῆς

* * *

Ὅταν προσεύχεσαι, νὰ αἰσθάνεσαι μέσα στὴν καρδία σου τὴ βεβαιότητα ὅτι θὰ λάβης παρὰ Θεοῦ τὸ ζητούμενο.

Καὶ τὸ κύριο ζητούμενο στὴν προσευχή μας, πρέπει νὰ εἶναι ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, δηλαδὴ ἡ ἐν Χριστῷ, ἡ ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι ζωή! Τότε, ὅλα τὰ ἄλλα θὰ μᾶς προστεθοῦν καθὼς μᾶς τὸ ὑποσχέθηκε Αὐτὸς ὁ Ἴδιος ὁ Κύριος (Ματθ. στ΄, 33)!

* * *

(συνεχίζεται)

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΕΛΙΔΕΣ ΤΟΥ ΕΥΕΡΓΕΤΙΝΟΥ ΙΔ΄.

Χριστόδουλου Βασιλειάδη

(Πίνακας: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)

Μόλις εἶπεν αὐτοὺς τοὺς λόγους ὁ Μοναχὸς κοιμήθηκε. Ὅταν οἱ παρευρισκόμενοι πατέρες διεπίστωσαν τὸν θάνατον, ἀπέστειλαν ἕνα μοναχὸ νὰ ἀναγγείλῃ αὐτὸ στὸν ἀδελφό του. Ὁ μοναχὸς ἐκεῖνος βρῆκε τὸν ἀδελφὸ πεθαμένο. Τότε οἱ πατέρες θαύμασαν καὶ δόξασαν τὸν Θεό!

Ἀπὸ τὶς διδαχὲς τοῦ μακαριστοῦ Γέροντος Γερμανοῦ Σταυροβουνιώτη Θ΄.

Περὶ Προσευχῆς

* * *

Πρέπει ἡ προσευχή μας, ὅσον εἶναι δυνατό, νὰ ἀναβλύζη μέσα ἀπὸ τὴν καιομένη ὑψικάμινο τῆς ἀγαπώσης τὸν Κύριο καρδίας μας!

* * *

Εἶναι ἀδύνατο νὰ συνειδητοποιήσουμε τὴν πραγματικὴ ἀξία τῆς προσευχῆς, ἂν δὲν ἐπιμένουμε σ᾽ αὐτὴν μετὰ κόπου καὶ ὑπομονῆς, μέχρις ὅτου ἀνατείλουν μέσα μας οἱ γλυκύτατοι καρποί της.

* * *

(συνεχίζεται)

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΕΛΙΔΕΣ ΤΟΥ ΕΥΕΡΓΕΤΙΝΟΥ ΙΓ΄.

Χριστόδουλου Βασιλειάδη

(Πίνακας: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)

Κάποτε ὅμως ἀσθένησε ὁ ἕνας καὶ τὸν ἐπισκέφθηκαν οἱ πατέρες. Εἶδαν ὄτι ὁ Μοναχὸς ἐκεῖνος ἄλλοτε μὲ ἔπεφτε σὲ ἔκσταση καὶ ἄλλοτε συνερχόταν. Τότε μὲ κάποια περιέργεια τὸν ρώτησε: «Τί εἶδες, πάτερ;». «Τοὺς ἀγγέλους τοῦ Θεοῦ - ἀπάντησε ὁ ἀσθενὴς Μοναχὸς - ὅτι ἦλθαν καὶ παρέλαβαν ἐμένα καὶ τὸν ἀδελφό μου καὶ μᾶς ὁδηγοῦσαν πρὸς τὸν οὐρανό. Καθὼς δὲ ἀνεβαίναμε μᾶς συνάντησαν οἱ ἐχθρικὲς δυνάμεις, ἀναρίθμητοι κατὰ τὸ πλῆθος καὶ τρομεραὶ κατὰ τὴν μορφή. Μολονότι δὲ κοπίασαν πάρα πολύ, ἐν τούτοις τίποτε δὲν μπόρεσαν νὰ πετύχουν ἐναντίον μας. Μόλις δὲ προσπεράσαμε τὶς δυνάμεις αὐτὲς τοὺς Σατανᾶ, ἄρχιε νὰ λέγῃ: «Μεγάλη παρρησία δίνει στὴν ψυχὴ ἡ ἁγνεία».

(συνεχίζεται)

Ἀπὸ τὶς διδαχὲς τοῦ μακαριστοῦ Γέροντος Γερμανοῦ Σταυροβουνιώτη H΄.

Περὶ Προσευχῆς

* * *

Ὅταν δυσκολεύεσαι νὰ προσευχηθῆς, στάσου, ὅπως σοῦ εἶπα καὶ ἄλλη φορά, μπροστὰ στὴν Εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ, καὶ μὴν Τοῦ λέγης τίποτε! Μόνο ἀτένιζέ Τον, καὶ ἔτσι σιγὰ σιγὰ θὰ σοῦ μιλήση Ἐκεῖνος. Θὰ σοῦ ’πῆ: «Ἀφοῦ κοπιάζης γιὰ μένα καὶ κοιτάζης μὲ Πίστι πρὸς Ἐμένα, ἐγὼ θὰ σὲ ἀνακουφίσω, θὰ εἶμαι στὸ πλευρό σου, θὰ σὲ στηρίξω! Μὴ λυπᾶσαι!»

Ὅπως, ὁμοίως, συνέβη καὶ μὲ ἕναν ἀσκητή. Ἐνῶ ἔκλαιγε γοερῶς, προσευχόμενος, βλέπει μπροστά του τὸν Χριστό, καὶ τοῦ λέγει: «Γιατὶ κλαίεις;». Τοῦ ἀπαντᾶ ὁ ἀσκητής: «Γιατὶ σὲ λύπησα, Χριστέ μου!». «Ἔ! Ἀφοῦ τὸ κατάλαβες καὶ μετανόησες διότι μὲ λύπησες», τοῦ ἀπαντᾶ ὁ Κύριος, «ἐγὼ ἔπαυσα νὰ λυποῦμαι καὶ ἔτσι καὶ σὺ στὸ ἑξῆς νὰ χαίρεσαι!»

* * *

(συνεχίζεται)

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΕΛΙΔΕΣ ΤΟΥ ΕΥΕΡΓΕΤΙΝΟΥ ΙB΄.

Χριστόδουλου Βασιλειάδη

(Πίνακας: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)

Στὸν Εὐεργετινὸ ἐπίσης ἀναφέρεται ὅτι κάποτε δύο ἀδέλφια συμφώνησαν καὶ ἔγιναν καὶ οἱ δύο μοναχοί. Μετὰ τὴν χειροτονία τους ἔκριναν καλὸ νὰ κτίσουν δύο κελλιά, τὸ ἕνα μακριὰ ἀπὸ τὸ ἄλλο. Καθένας λοιπὸν ἀνεχώρησε καὶ κλείστηκε μόνος του στὸ κελλὶ χάριν ἡσυχίας. Ἐπέρασαν ἀρκετὰ χρόνια καὶ δὲν εἶδεν ὁ ἕνας τὸν ἄλλο, διότι κανένας ἀπὸ τοὺς δύο δὲν ἔβγαινε ἀπὸ τὸ κελλί του.

(συνεχίζεται)

Ἀπὸ τὶς διδαχὲς τοῦ μακαριστοῦ Γέροντος Γερμανοῦ Σταυροβουνιώτη Ζ΄.

Περὶ Προσευχῆς

* * *

Στὸν καιρὸ τῶν θλίψεων καὶ τῶν πειρασμῶν, νὰ προσπίπτης στὸν Χριστό: «Ἰησοῦ μου, γλυκύτατε Χριστέ μου, Ἰησοῦ ἡ Ἀγάπη μου», νὰ Τοῦ φωνάζης μετὰ πόθου καὶ νὰ κλαίης γοερῶς.

Ὅπως συνέβη καὶ στὸν Ἠσαῦ, ποὺ εἶπε: «Οὐχ ὑπελίπου μοι εὐλογίαν, πάτερ;» (Γεν. κζ΄, 36). Ἔκλαψε γοερῶς, γράφει ἡ Γραφή!

Παρομοίως καὶ ἐσὺ νὰ κλάψης γοερῶς στὸν Ἰησοῦ γιὰ νὰ σοῦ στείλη παρηγορία, ἐλπίδα. Διότι: «Τὰ καλὰ κόποις κτῶνται καὶ πόνοις κατορθοῦνται», ὅπως λέμε καὶ στὴν ἱερὰν Ἀκολουθία τοῦ “Μεγάλου Σχήματος”.

Γράφουν ἐξ ἄλλου καὶ οἱ ἅγιοι Πατέρες: «Πρέπει νὰ χύσης πρῶτα ἐσὺ “αἷμα”, γιὰ νὰ ἐκχυθῆ ἀκολούθως μέσα σου τὸ Πανάγιο Πνεῦμα»!

* * *

(συνεχίζεται)

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΕΛΙΔΕΣ ΤΟΥ ΕΥΕΡΓΕΤΙΝΟΥ ΙΑ΄.

Χριστόδουλου Βασιλειάδη

(Πίνακας: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)

Γι’ αὐτούς, ποὺ ξέφευγαν ὁ πανύψηλος ἐκεῖνος δαίμονας ἔτριζε τὰ δόντια του. Ἀντίθετα ἔχαιρε γιὰ ὅσους ἐμποδίζονταν ἀπὸ αὐτὸν νὰ ἀνέλθουν καὶ ἔπεφταν.

Ἀμέσως τότε ἀκούστηκε μιὰ φωνή:

-Ἀντώνιε,προσπάθησε νὰ ἐννοήσῃς καλὰ αὐτὸ ποὺ βλέπεις. Καὶ ἀμέσως ἐκαθάρισεν ἡ διάνοιά του καὶ ἀντιλήφθηκε ὅτι αὐτὸ ποὺ ἔβλεπε, ἦταν τὸ πέρασμα τῶν ψυχῶν πρὸς τὸν οὐρανὸ καὶ ὅτι ὁ πανύψηλος καὶ φοβερὸς ἀγριάνθρωπος, ποὺ στεκόταν ὄρθιος, ἦταν ὁ διάβολος, ὁ ὁποῖος φθονεῖ τοὺς πιστούς. Ὅσοι ἀπὸ αὐτοὺς εἶναι ὑπεύθυνοι γιὰ ἁμαρτίες, τοὺς κρατεῖ καὶ τοὺς ἐμποδίζει νὰ περάσουν. Ὅσοι ὅμως δὲν δέχθηκαν τὶς συμβουλές του, δὲν μπορεῖ νὰ τοὺς κρατήσῃ καὶ γι’ αὐτὸ αὐτοὶ κατορθώνουν νὰ ἀνεβοῦν ψηλότερα ἀπὸ αὐτὸν καὶ νὰ πορευθοῦν πρὸς τὸν οὐρανό. Ὅταν ὁ Μέγας Ἀντώνιος εἶδε τὸ ὅραμα αὐτό, θυμήθηκε καὶ τὸ προηγούμενο καὶ ἀγωνιζόταν καθημερινὰ νὰ προκόπτῃ στὴν ἐνάρετη ζωή.

(συνεχίζεται)

Ἀπὸ τὶς διδαχὲς τοῦ μακαριστοῦ Γέροντος Γερμανοῦ Σταυροβουνιώτη ΣΤ΄.

Περὶ Προσευχῆς

Πολλὲς φορὲς οἱ θλίψεις καὶ οἱ δοκιμασίες στὴ ζωή μας μπορεῖ νὰ ἀποτελέσουν τὸ πρῶτο εὐλογημένο ἔναυσμα γιὰ νὰ ἀρχίσουμε νὰ λέμε ἀδιακόπως τὴν γλυκυτάτη “Εὐχή”. Καὶ μετὰ, ἀφοῦ ἔγινε ἡ καλὴ ἀρχή, νὰ συνεχίσουμε, εἰ δυνατὸν γιὰ πάντα, νὰ λέμε τὴν “Εὐχή”!

Ἔτσι, οἱ θλίψεις καὶ οἱ δοκιμασίες μποροῦν νὰ γίνουν διδάσκαλοί μας στὴν προσευχή!

***

(συνεχίζεται)

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΕΛΙΔΕΣ ΤΟΥ ΕΥΕΡΓΕΤΙΝΟΥ Ι΄.

Χριστόδουλου Βασιλειάδη

(Πίνακας: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)

Μετὰ τὴν ὀπτασία αὐτή, τὸν ἐπισκέφθηκαν κάποτε μερικοὶ ἄνθρωποι καὶ ἄρχισαν νὰ συζητοῦν μαζί του περὶ τῆς ψυχῆς καὶ ποιός, μετὰ τὴν ἔξοδό της ἀπὸ τὸ σῶμα, εἶναι ὁ τόπος ποὺ μεταβαίνει. Τὴν ἑπόμενη ἀκριβῶς νύχτα ἄκουσε νὰ τὸν καλῇ μιὰ φωνή, ποὺ ἔλεγε:

-«Ἀντώνιε, σήκω, ἔξελθε ἀπὸ τὸ κελλί σου καὶ βλέπε».

Πράγματι λοιπὸν ὁ Μέγας Ἀντώνιος ἐξῆλθε (διότι γνώριζε σὲ ποιὲς φωνὲς ἔπρεπε νὰ ὑπακούῃ) καὶ ἀφοῦ ὕψωσε τὸ βλέμμα του πρὸς τὸν οὐρανὸ εἶδε τὸ ἑξῆς ὅραμα.

Κάποιος πανύψηλος καὶ φοβερός, ἀπαίσιος στὴν μορφή, στεκόταν ὄρθιος. Τὸ ὕψος του ἔφθανε ὡς τὰ σύννεφα, ἐνῷ πολλοὶ πετοῦσαν μπροστά του σὰν νὰ εἶχαν φτερά. Τότε ἐκεῖνος ὁ φοβερὸς ἅπλωνε τὰ χέρια του καὶ ἄλλους μὲν τοὺς ἐμπόδιζε νὰ πετοῦν, ἐνῷ ἄλλοι κατώρθωναν νὰ τὸν προσπερνοῦν καὶ νὰ πετοῦν ψηλότερα καὶ νὰ συνεχίζουν τὸν δρόμο τους χωρὶς ἐμπόδια.

(συνεχίζεται)

Ἀπὸ τὶς διδαχὲς τοῦ μακαριστοῦ Γέροντος Γερμανοῦ Σταυροβουνιώτη Ε΄.

Περὶ Προσευχῆς

Ἀφοῦ λοιπὸν δοκίμασες σὲ καιροὺς θλίψεως τὴν “Εὐχή”, καὶ αἰσθάνθηκες, ἔστω καὶ γιὰ λίγο, τὴν ἀνείπωτη γλυκύτητά της, ὁπωσδήποτε ὠφελήθηκες! Τότε μπορεῖς εὔκολα νὰ συνεχίσης καὶ μετά, ὅταν δηλαδὴ θὰ περάση ἡ θλῖψις, τὴν προσπάθειά σου στὸ νὰ λέγης συνεχῶς τὴν “Εὐχή”, τῆς ὁποίας τὴν ἀνείπωτη γλυκύτητα ἤδη λίγο γεύτηκες, μὲ τὴν δοκιμασία, ποὺ ἔχεις προηγουμένως περάσει.

***

(συνεχίζεται)

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΕΛΙΔΕΣ ΤΟΥ ΕΥΕΡΓΕΤΙΝΟΥ Θ΄.

Χριστόδουλου Βασιλειάδη

(Πίνακας: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)

Διότι αὐτὴ μόνο τὴν ἐξουσία ἔχει ὁ ἐχθρὸς τῆς ψυχῆς μας, νὰ πολεμᾶ δηλαδή, καὶ νὰ προσπαθῇ νὰ ἐμποδίζῃ τὶς ψυχὲς ποὺ ἀνέρχονται πρὸς τὸν οὐρανό. Ὡς ἐκ τούτου συνεβούλευε μετὰ περισσοτέρας ἐπιμονῆς λέγοντας «φορέστε τὴν πανοπλία τοῦ Θεοῦ, ὥστε νὰ μπορέσετε νὰ ἀντισταθῆτε πρὸς τὸν διάβολο κατὰ τὴν πονηρὴ μέρα καὶ νὰ ἐξευτελισθῇ ὁ ἐχθρός, ἐπειδὴ δὲν θὰ ἔχῃ νὰ πῇ γιὰ σᾶς τίποτε αἰσχρό»[1].

(συνεχίζεται)

---

[1] Βλ. Ἐφ. στ΄ 13.

Ἀπὸ τὶς διδαχὲς τοῦ μακαριστοῦ Γέροντος Γερμανοῦ Σταυροβουνιώτη Δ΄.

Περὶ Προσευχῆς

Αὐτός, ποὺ ἀγαπᾶ εἰλικρινὰ τὸν Θεό, τὸ ἀποδεικνύει στὴν πρᾶξι μὲ τὸν ἀγῶνα, ποὺ καταβάλλει, ὥστε νὰ ἀποκτήση καθαρὰν προσευχή!

* * *

Γιὰ νὰ μάθης τὴν Ἀδιάλειπτη Εὐχή, πρέπει νὰ ἀγωνίζεσαι γιὰ νὰ ἀποκτήσης ταπείνωσι, σιωπή, καὶ προθυμία.

Συμβαίνει μάλιστα νὰ εὐκολύνεσαι στὸ νὰ μαθητεύσης στὴν “Ἀδιάλειπτη Εὐχή”, ὅταν σοῦ συμβῆ κάποια θλίψις ἢ ἔχης κάποια βασανιστικὴ καὶ πιεστικὴ ἀνάγκη. Σὲ τέτοιες περιπτώσεις, ὅ,τι κι ἂν κάνης, ἡ ψυχή σου δὲν βρίσκει ἀνάπαυσι καὶ παρηγοριά, παρὰ μόνο ἂν παρακαλῆς ταπεινὰ καὶ χωρὶς ἄγχος, τὸν Θεό.

***

(συνεχίζεται)

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΕΛΙΔΕΣ ΤΟΥ ΕΥΕΡΓΕΤΙΝΟΥ H΄.

Χριστόδουλου Βασιλειάδη

(Πίνακας: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)

Ἐπειδὴ δὲ οἱ δαίμονες κατηγοροῦσαν τὸν Ἀντώνιο ἀλλὰ δὲν μποροῦσαν νὰ ἀποδείξουν τὶς κατηγορίες τους, ὁ δρόμος ἔμεινε ἐλεύθερος ἀπὸ ἐμπόδια. Ἀμέσως τότε εἶδε τὸν ἑαυτό του νὰ ἐπιστρέφῃ πρὸς τὸ σῶμα καὶ νὰ συνέρχεται. Ἔτσι ἔγινε πάλιν ὁ Ἀντώνιος ὅπως ἦταν προηγουμένως. Τόση ὅμως ἦταν ἡ ταραχή του, ὥστε ξέχασε νὰ φάῃ καὶ παρέμεινε τὴν ὑπόλοιπη μέρα καὶ ὁλόκληρη τὴ νύχτα ἀναστενάζοντας καὶ προσευχόμενος.

Κατεπλήσσετο, διότι σκεπτόταν μὲ πόσους πειρασμοὺς ἔχουμε νὰ παλαίψουμε καὶ μὲ πόσους κόπους πρέπει κανεὶς νὰ περάσῃ τὰ ἐναέρια δαιμόνια. Καὶ ἔλεγε ὅτι αὐτὸ τὸ νόημα ἔχει τὸ ρητὸ τοῦ ἀποστόλου Παύλου «κατὰ τὸν ἄρχοντα ποὺ ἐξουσιάζει στὸν ἀέρα»[1].

(συνεχίζεται)

---

[1] Βλ. Ἐφ. β΄ 2.

Ἀπὸ τὶς διδαχὲς τοῦ μακαριστοῦ Γέροντος Γερμανοῦ Σταυροβουνιώτη Γ΄.

Περὶ Προσευχῆς

* * *

Ἂν θέλουμε νὰ μάθουμε ἀληθινὰ νὰ προσευχώμαστε, νὰ ἀποβάλωμε δίχως ἄλλο ἀπὸ τὴ ζωή μας τὸ καρκίνωμα τῆς καταλαλιᾶς καὶ τὸ πάθος τῆς πολυλογίας.

* * *

Καθαρὴ προσευχὴ εἶναι ἐκείνη κατὰ τὴν ὁποία, ὁ προσευχόμενος νοῦς ἀποβάλλει κάθε περιττὸ περισπασμό. Καὶ ἡ καρδία τοῦ ἀληθινὰ προσευχομένου εἶναι προσκολλημένη ἀποκλειστικὰ στὸν ὑπεράγαθο Θεό.

***

(συνεχίζεται)

Ἀπὸ τὸ περιοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου «Ο ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ».

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΕΛΙΔΕΣ ΤΟΥ ΕΥΕΡΓΕΤΙΝΟΥ Z΄.

Χριστόδουλου Βασιλειάδη

(Πίνακας: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)

Οἱ ὁδηγοὶ τῆς ψυχῆς του τότε ἄρχισαν νὰ φιλονικοῦν μὲ τοὺς φοβεροὺς ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ἐζήτουν λογαριασμό, μήπως ἡ ψυχή, ποὺ συνώδευαν ἦταν ὑπεύθυνη ἀπέναντί τους γιὰ κάποιο χρέος. Ἐπειδὴ λοιπὸν οἱ τελευταῖοι ἤθελαν νὰ ἀρχίσουν τὸν ἔλεγχο ἀπὸ τῆς γεννήσεως τοῦ Ἀντωνίου, οἱ συνοδεύοντες τὸν Ἀντώνιο τοὺς ἐμπόδιζαν λέγοντες ὅτι ὅσα σφάλματα διέπραξεν ὁ Ἀντώνιος ἀπὸ τῆς γεννήσεώς του, τὰ διέγραψε ὁ Κύριος. Ἀπὸ τότε ὅμως ποὺ ἔγινε μοναχὸς καὶ ἀφιέρωσε τὸν ἑαυτό του στὸν Θεό, ἐπιτρέπεται νὰ ἐξετάσουμε τὰ ἔργα του.

(συνεχίζεται)